﻿१ यूहन्‍ना.
4.
ओ ङइ खोबै थुमैं, “ङने परमेश्‍वरए प्ल्ह मुँ, ङ अगमबक्‍ता ग,” बिब्‍मैंए ताँ आक्‍वेंन्। चमैंइ पोंबै ताँ पबित्र प्ल्ह परमेश्‍वरउँइँले युबै ताँ ङिंब् उ आङिं बिसि छेनाले च्हैंब् मैंब् लद्। तलेबिस्याँ स्योलिबै ताँ पोंबै ल्हें अगमबक्‍तामैं खन्तोदोंन् फेनेइमुँ। 
च म्हिमैंइ परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्हउँइँले पोंम् उ आपों बिसि क्‍हेमैंइ खैले ङो सेम् बिस्‍याँ, “येशू ख्रीष्‍ट म्‍हि तसि युइ,” बिब्मैंने परमेश्‍वरउँइँले युबै प्ल्ह तम्। 
दिलेया येशू परमेश्‍वर तसेया म्हिए क्हो किंसि ह्‍युलर युइ आबिब्मैंने परमेश्‍वरए प्ल्ह आत। चमैंने मुँबै प्ल्ह ख्रीष्‍ट बिरोधीए प्ल्ह ग। च बिरोधीए प्ल्ह त्‍होंखम् बिब क्हेमैंइ ओंसोंन् थेल। छ बिब् धोंले चए प्ल्ह चु ह्‍युलर्बै म्‍हिमैं न्‍होंर युल् खाँइमुँ। 
दिलेया ओ ङइ खोबै कोलोमैं, क्‍हेमैं परमेश्‍वरए म्हिमैं ग। क्‍हेमैंने मुँबै पबित्र प्ल्ह ख्रीष्‍टए फिर बिश्‍वास आलबै म्हिमैंने मुँबै प्ल्ह भन्दा थेबै शक्‍ति मुँबै प्ल्ह ग। छतसि क्‍हेमैंइ स्‍योलिबै ताँ पोंब्‍मैंलाइ ट्होवाइमुँ। 
च स्‍योलिबै ताँ पोंब्‍मैंइ चु ह्‍युलर्बै ताँमैं पोंम्। चमैं चु ह्‍युलर्बै तबइले चु ह्‍युलर्बै म्‍हिमैंइ चमैंए ताँ क्वेंम्। 
दिलेया ङ्यो परमेश्‍वरए म्हिमैं ग। छतसि परमेश्‍वरलाइ ङो सेब्‍मैंइ ङ्योए ताँ थेम्, दिलेया परमेश्‍वरए म्हिमैं आङिंब्मैंइ ङ्योए ताँ आथे। चु ताँउँइँलेन् ङ्योइ क्ह्रोंसेंन्बै प्ल्ह नेरो स्योलिबै प्ल्ह था सेल् खाँम्। 
ओ ङइ खोबै थुमैं, ङ्योइ घ्रिइ घ्रिने सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया लले, तलेबिस्याँ छाबै म्हाँया परमेश्‍वरउँइँले युम्। आगुए फिर सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया लबै म्हि परमेश्‍वरए प्हसे ग, धै परमेश्‍वरलाइ ङो सेम्। 
दिलेया सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया आलब्‍मैंइ परमेश्‍वरलाइ ङो आसे, तलेबिस्याँ परमेश्‍वरजी म्हाँया लम्। 
परमेश्‍वरजी ङ्योए फिर कति थेबै म्हाँया लइमुँ बिस्‍याँ, ङ्योइ खीउँइँले खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंरिगे बिसि खीजी ह्रोंसए घ्रिदे मुँबै च्‍हलाइ चु ह्‍युलर कुल्‍मिंइ। 
ङ्योइ परमेश्‍वरलाइ म्हाँया लबइले आङिं, दिलेया खीजीन् ङ्योए फिर म्हाँया लसि ङ्योए पाप क्षमा लमिंबर खीजी ह्रोंसए च्‍ह ख्रो तबै ल्हागिर कुल्‍मिंइ। 
छतसि ओ ङइ खोबै थुमैं, परमेश्‍वरजी ङ्योए फिर छले म्हाँया लबइले ङ्योज्‍यै या घ्रिइ घ्रिने सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया लल् त्‍हुम्। 
खाबज्‍यै या परमेश्‍वरलाइ खोंयोंइ आम्रोंइमुँ, दिलेया ङ्योइ घ्रिइ घ्रिने सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया लइ बिस्‍याँ परमेश्‍वर ङ्योने घ्रिन् तसि टिम्, धै खीए म्हाँया ङ्योए फिर तम् बिसि पक्‍का तम्। 
परमेश्‍वरजी ङ्योलाइ खीए प्ल्ह पिंबइले “ङ्यो परमेश्‍वरने घ्रिन् तसि टिमुँ, धै परमेश्‍वर ङ्योने घ्रिन् तसि टिम्” बिसि ङ्योइ क्ह्रोंसेंन्लेन् था सेम्। 
परमेश्‍वर आबाजी खीए च्‍हलाइ ह्‍युलर्बै म्‍हिमैं जोगेबर कुल्‍मिंब् ग बिसि ङिइ म्रोंइमुँ धै ग्वाइ पिंम्। 
येशून् परमेश्‍वरए च्‍ह ग बिब्मैं परमेश्‍वरने घ्रिन् तसि टिम्, धै परमेश्‍वर चमैंने घ्रिन् तसि टिम्। 
छले परमेश्‍वरजी ङ्योए फिर म्हाँया लम् बिब् क्होसि ङ्योइ च म्हाँयारन भर थेंइमुँ। परमेश्‍वरजी म्हाँया लम्। छतसि म्हाँया मुँबै के लबै म्हि परमेश्‍वरने घ्रिन् तसि टिमुँ, धै परमेश्‍वर चने घ्रिन् तसि टिम्। 
छतसि निसाफ लबै त्हिंइर ङ्यो ङ्हिंल् आत्हुरिगे बिसि खीजी ङ्योए फिर क्ह्रोंसेंन म्हाँया लइमुँ। ख्रीष्‍टजी ह्‍युलर छ्ह थोब् धोंलेन् ङ्योज्‍यै या छ्ह थोबइले ङ्यो ङ्हिंल् आत्हु। 
परमेश्‍वरजी ङ्योलाइ म्हाँया लम्। छतसि ङ्यो खीने ङ्हिंरिल् आत्‍हु। ङ्योए फिर लबै खीए थेबै म्हाँयाजी ङ्योलाइ ङ्हिंन् लबै सै खीजी स्‍योवाम्। छतसि “ङइ सजैं योंम् उ?” बिसि अझै ङ्हिंरिब्मैंइ परमेश्‍वरए म्हाँयाए बारेर छेनाले आक्‍होइमुँ। 
परमेश्‍वरजी ओंसोंन् ङ्योए फिर म्हाँया लबइले ङ्योज्यै (खी नेरो ङ्योए बिश्‍वासी अलि-अङाँमैंलाइ) म्हाँया लम्। 
“ङइ परमेश्‍वरलाइ म्हाँया लम्,” बिमुँ, दिलेया ह्रोंसए बिश्‍वासी अलि-अङाँमैंए फिर म्हाँया आल बिस्याँ च म्हि स्‍योर्गु ग। तलेबिस्याँ ह्रोंसइ म्रोंबै बिश्‍वासी अलि-अङाँलाइ सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया आलबै म्हिइ खोंयोंइ आम्रोंबै परमेश्‍वरलाइ खैले म्हाँया लल् खाँम्? 
खीजी ङ्योने लद् बिबै ताँ चुन् ग: परमेश्‍वरलाइ म्हाँया लबै म्हिइ ह्रोंसए बिश्‍वासी अलि-अङाँमैंलाज्यै या सैं न्होंउँइँलेन् म्हाँया लल् त्‍हुम्। 
