﻿हिब्रू.
13.
क्हेमैं घ्रिइ-घ्रिने ह्रोंसए अलिने धोंलेन् म्हाँया लरिद्। 
आगुए ह्‍युलउँइँले खबै ङो आसेबै म्‍हिमैंलासे या प्ह्रेंमैं धोंले मान लद्, तलेबिस्याँ को-कोइइ छले स्‍याँ म्‍हिमैं मान लमा था आसेल्‍ले स्‍वर्गदूतमैंए मान लइमुँ। 
कोइ म्हिमैं झेलर मुँस्याँ ह्रोंसै या चमैंने झेलर मुँब् धों ङ्हाँसि चमैंए वास्था लद्। छलेन दुःख योंब्मैं म्रोंमा ह्रोंसइन दुःख योंब् धों ङ्हाँन्। तलेबिस्याँ क्हेमैं फिरै या छ तल् खाँम्। 
ताँन् म्हिमैंए उँइँर ब्ह्‍या इजेत मुँल्‍ले तल् त्हुम्। ब्ह्‍या लल् खाँबै लिउँइँ मुँयुँमैं खाबज्यै या छमिं न्हल् आत, छलेन च्हमिरिमैंज्यै या फ्रें क्ल्योंल् आत, तलेबिस्याँ छाबै के लब्मैंए फिर परमेश्‍वरजी थेबै दण्ड पिंम्। 
क्‍हेमैंइ ल्हें मारा-मुइए लोब आलद्। क्हेमैंने मुँबै सैर्न सन्‍तोक तइ टिद्। तलेबिस्याँ परमेश्‍वरजी बिइमुँ, “ङइ क्‍हेमैं खोंयोंइ वाथेंरिब् आरे, ङइ क्हेमैं पिरिब् आरे।” 
छतसि ङ्योइ ढुक्‍कले बिले, “याहवेहजी ङलाइ ल्होमिंम्, छतसि ङ ङ्हिंरिब् आरे। म्‍हिमैंइ ङलाइ तो लल् खाँमुँ?” 
ओंसों क्‍हेमैंने परमेश्‍वरए ताँ बिमिंबै अगुवामैं मैंन्। चमैंइ खैले छ्ह थोइ, चमैंए छ्हर तो-तो तइ धै चमैं खैले सिइ बिसि सैंर मैंन्, धै चमैंइ लब् धोंबै बिश्‍वास क्‍हेमैंज्यै या लद्। 
येशू ख्रीष्‍ट खोंयोंन् बिलै ङ्‍हरि-कुरि आत! खी तेला, तिंयाँ, खोंयोंइ बिलेन् घ्रिन् तरिम्। 
क्‍हेमैं तब आतबै ताँमैं लोमिंबै म्हिमैंए लिलि आप्रद्। चु चल् तमु, चु चल् आत िबबै ताँ म्हिमैंइ बिबै ताँ मत्‍त्रे ग, बरु परमेश्‍वरए दयाम्हाँयाउँइँले ङ्योइ सैं भोंब् लबै ताँ छ्याँबै मुँ। चु चल् तमु, चु चल् आत िबबै ताँ ङिंब्मैंइ मुक्‍ति आयों, चमैंला बिब् धोंइ तोइ आतइमुँ। 
ङ्योए ख्रो पिंबै क्‍ल्‍ह्‍यो घ्रि मुँ। चर ख्रो पिंबै सैमैं पबित्र क्ल्ह्‍योर के लबै खेगिमैंइ चबै हग आरे। 
परमेश्‍वरए सेवा लबै ख्रो पिंबै खेगि क्रथेइ पाप ख्रुबै ल्हागिर मन्‍दिरर्बै “ताँन् भन्दा पबित्र क्‍ल्‍ह्‍योर” खेदोए को पखमल, दिलेया च खेदोए ज्यु बिस्याँ खेंमैंए नाँसए बैरु बोसि मिर ख्रोंवामल। 
छलेन येशूज्यै खीए ह्रोंसए कोउँइँले म्‍हिमैं पापउँइँले फ्रेमिंसि पबित्र लमिंबै ल्हागिर खिइ या सहरए बैरु दु:ख नोइ। 
छतसि ङ्यो या सहरउँइँले बैरु खी ङाँर ह्‍याले, धै खीजी सैदिब् धों तबै दुःख ङ्योज्यै सैदिले। 
तलेबिस्याँ ङ्योए ल्हागिर चुर खोंयोंइ तरिबै सहर आरे। ङ्योम् लिउँइँ तखबै खोंयोंइ बिलै तरिबै सहरए घ्याँ ङ्‍ह्‍योसि टिब्मैं ग। 
छतसि येशूए मिंउँइँले परमेश्‍वरए सैं तोंबै ख्रो खोंयोंन् बिलै ङ्योइ पिंरिले। “येशू ङए प्रभु ग,” बिब्मैंइ परमेश्‍वरए छ्याँबै बयन लदै पोंस्याँ, चुन् ङ्योइ परमेश्‍वरए मिंर पिंबै ख्रो धों तब् ग। छले ङ्योइ येशू ख्रीष्‍टन् प्रभु ग बिबन् परमेश्‍वरए सैं तोंन् लबै ख्रो ग। 
घ्रिइ घ्रिने छ्याँबै के लब नेरो ह्रोंसने मुँबै सै फा-फु चुब आम्‍लेद्, तलेबिस्याँ छाबै ख्रोमैं म्रोंसि परमेश्‍वर सैं तोंम्। 
क्‍हेमैंए अगुवामैंइ बिब ङिंन्, धै खेंमैंए न्होंर टिद्। तलेबिस्याँ “ङइ लबै केए हिसाब परमेश्‍वरलाइ पिंल् त्‍हुम्” बिब सेसि चमैंइ क्‍हेमैंए छैं छेनाले लरिम्। छतसि चु के चमैंइ सैं तोंन्ले लरिगे, गार म्हाँदिसि आङिं। चमैंइ गार म्हाँदिल्‍ले के लस्याँ क्‍हेमैंला तोइ बिब् धों तरिब् आरे। 
ङिए ल्हागिरै या प्राथना लद। ङिए सैं छ्याँब मुँ बिसि ङिइ सेइमुँ, धै ताँन् के छेनाले लबै सैं ङिल मुँ। 
ङ यो छ्यु लमुँ, ङ धबै क्‍हेमैं ङाँर युनन् खल् योंरिगे बिसि ङए ल्हागिरै या प्राथना लमिंन्। 
परमेश्‍वरजी क्युमैंए क्ह्रोंसेंन्बै छैं ङ्योए प्रभु येशूलाइ खोंयोंन् बिलै तरिबै बाछाए कोउँइँले सिबउँइँले धबै सोगों लमिंइ। तारे म्हिमैंलाइ क्ह्रिल् लमिंबै परमेश्‍वरजी 
क्‍हेमैं ताँनलाइ छ्याँबै गुनइ प्लिंमिंरिगे, धै खीए सैंर मैंब् धों तब क्हेमैंइ लल् खाँरिगे। परमेश्‍वरजी खोबै के येशू ख्रीष्‍टउँइँले खीजी क्हेमैंए म्हाँजोर लरिगे। येशूए मिं खोंयोंन् बिलै थेब तरिगे। आमेन, छान् तरिगे। 
ओ ङए अलि-अङाँमैं, क्हेमैंए ल्हागिरि ङइ चु रिन्ठि लोदा सैंदाए ताँमैं प्ह्रिइमुँ। गार आम्हाँदिल्‍ले ङिंन् ओ। 
ङ क्‍हेमैंने चु ताँ या बिम्: ङ्योए अलि तिमोथी झेलउँइँले त्‍होंल् खाँइमुँ। च युनन् ङ ङाँर खइ बिस्‍याँ च बालुन् ङ क्‍हेमैंने त्‍होबर खब्‍मुँ। 
क्‍हेमैंए ताँन् अगुवामैं नेरो ताँन् बिश्‍वासीमैंने ङिए जय मसीह मुँ बिमिंन्। छलेन इटालिया ह्‍युलर्बै अलि-अङाँमैंज्यै या क्‍हेमैंने जय मसीह बिमिंइमुँ। 
क्‍हेमैं ताँनने परमेश्‍वरए दयाम्हाँया खोंयोंन् बिलै तरिगे।
