﻿२ तिमोथी.
2.
छतसि ओ, ङए च्‍ह तिमोथी, येशू ख्रीष्‍टउँइँले योंबै दयाम्हाँयार क्हि बेल्‍ले भोंब तद्। 
क्हिइ ल्‍हें म्‍हिए उँइँर ङउँइँले तो ताँमैं थेल, च ताँमैं अरू म्हिमैंलाज्यै या लोमिंल् खाँबै म्हिमैंलाइ लोमिंन्। 
येशू ख्रीष्‍टजी बिब् ङिंबै सिपाइ तसि दुःख नोल् त्हुलेया ङिइ सैदिब् धोंलेन् क्हिज्यै या सैदिद्। 
सेनार भर्ति तबै म्हिइ अरू केमैं आल, तलेबिस्याँ चइ खोंयोंन् बिलै खीए कप्‍तानए सैं तोंन् लबै केमैं मत्‍त्रे लम्। 
छलेन खेल् क्ल्योंबरे भाग किंबै म्‍हिइ खेलर्बै नियम अनुसार आक्ल्योंस्याँ चइ खेलर भाग किंलै या पुरूस्‍कार योंल् आखाँ। 
झाइले दुःख तलेया छेनाले खेद् ल्हैदिबै म्हिइ खैलसेया ह्रोंसए बालिए रोमैं ओंसों योंल् त्हुम्। 
ङइ बिबै चु ताँमैं छेनाले सैंर मैंन्, तलेबिस्याँ प्रभुजी क्हिलाइ चु ताँन् ताँमैंए अर्थ क्‍होमिंब्मुँ। 
सिबउँइँले सोगों तइ खबै दाऊदए खलकर्बै प्रभु येशू ख्रीष्‍टलाइ मैंन्। ङइ बिबै सैं तोंबै ताँ खीए बारेर्न ग। 
ङइ चु सैं तोंबै ताँ अरू म्हिमैंने बिमिंबै लमा ङ अप्रादिमैं धोंले सँउँलिइ फैसि दुःख नोल् त्‍हुइमुँ। दिलेया परमेश्‍वरए ताँम् खाबज्यै या फैथेंल आखाँ। 
छतसि परमेश्‍वरजी त्हाँबै म्‍हिमैंइ ख्रीष्‍ट येशूउँइँले खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंल् खाँरिगे बिबै ल्हागिर ङए फिर खैतबै दुःखन् तलेया ङ सैदिम्। 
चु ताँनइ क्वेंल् त्हुबै ताँ ग: “ङ्यो खीने बालुन् सिइमुँ बिस्‍याँ खीने बालुन् सोगों तसि रेब्मुँ। 
ङ्योइ दुःख सैदिसि टिइबिस्‍याँ खीनेन् ग्याल्स लल् योंब्‍मुँ। ङ्योइ खीलाइ ‘ङो आसे’ बिइबिस्‍याँ खिज्‍यै या ङ्योलाइ ‘ङो आसे’ बिब्‍मुँ। 
ङ्योइमि स्योर तेलैया, खीजीम् खोंयोंइ स्‍योर आते, तलेबिस्याँ खीजी तो बिमुँ चन् लम्, खीजी पोंबै ताँ खोंयोंइ आस्यो।” 
छतसि च्युथिरि ताँमैं लाँछेंसि छ तइ छु तइ आबि प्रद् बिसि चमैंने बिद्, तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए प्हसेमैं छ तब आङ्‍हें, छाबै ताँमैंइ म्हिए सैं मत्‍त्रे न्होंवाम्। छाबै ताँमैंइ तोइ फायदा आत। 
छतमा फापिल् आत्हुल्‍ले परमेश्‍वरजी बिब् धोंबन् के लबै म्हि धोंलेन् क्हिज्यै या ह्रोंसलाइ खीजी खोबै म्‍हि तबै ल्हागिर भों लद्। 
केर आफेबै ताँमैं आपोंन्, छाबै ताँमैंइ म्‍हिमैं परमेश्‍वरउँइँले ह्रेंगो लवाम्। 
केर आफेबै ताँमैं खोंयोंइ आसबै घा धों तब् ग। छाबै ताँ पोंब्मैं न्होंरि हुमेनियस नेरो फिलेतस ग। 
चमैंइ क्ह्रोंसेंन्बै ताँ आपों, चमैंइ म्हिमैं सिबइले सोगों लमिंबै के ओंसोंन् तयाइमुँ बिसि स्योलिबै ताँ पोंम्। चमैंए ताँ थेसि कति म्हिमैंलम् सैं ङ्हिरि तयाइमुँ। 
दिलेया परमेश्‍वरजी बिबै ताँ बिस्याँ थेबै जग धोंले भोंब मुँ। च जगए फिर पबित्र प्ल्हजी छाप ल्हैदिइमुँ, “प्रभुजी खीए म्हिमैं ङो सेमुँ” धै “प्रभए मिं किंब्मैं ताँन् आछ्याँबै केउँइँले ह्रेंगो तल् त्हुम्।” 
प्लब्मैंए धिंर मारा नेरो चाँदिए भाँडमैं मत्‍त्रे आत, चर सिं नेरो सए भाडोमैं तम्। मारा नेरो चाँदिए भाँडमैं थे-थेबै केजरे मत्‍त्रे चलेमुँ, सिं नेरो सए भाँडमैं या खोंयोंन् बिलै चलेम्। 
छलेन खाबै या आछ्याँबै केउँइँले स्‍यो तसि परमेश्‍वर ङाँइ सैं एस्याँ च म्‍हि सै ल्हें फेबै भाँडो धों तब् ग। छलस्याँ च धिं क्ल्हेए ल्हागिर थे-थेबै केमैंर चैदिबै छ्याँबै भाँड धों तब्मुँ। 
छतसि क्हि फ्रेंसि तमा ज्युइँले खबै आछ्याँबै केउँइँले स्यो तद्, धै छ्याँबै सैंउँइँले प्रभुए मिं किंब्मैंने बा-बालु छ्याँबै केमैं लदै, बिश्‍वासर भोंब् तसि म्हाँयार क्ह्रिसि प्रद्। 
दिलेया केर आफेबै तामैं आपोंन्, तलेबिस्याँ छाबै ताँमैंउँइँले प्होंगि तम् बिसि क्हिइ सेइमुँ। 
प्रभुए सेवा लबै म्‍हि प्‍होंगि लब आत, बरु ताँन् म्हिमैंए फिर ल्हयो लब, छेनाले लोमिंल् खाँब, ह्रिस आखल्‍ले लोदा सैंदा लल् खाँब तल् त्हुम्। 
ह्रोंसने आक्‍ह्रिब्‍मैंलाज्यै या छेनाले लोदा सैंदा लल् खाँब तल् त्‍हुम्। छ लस्याँ परमेश्‍वरजी चमैंए सैं एसि क्ह्रोंसेंन्बै ताँ क्होबै सैं पिंलै। 
छलेन चमैंए मि थोंयाबइले चमैं दुष्‍टए ङोउँइँले स्योरल् खब्मुँ, तलेबिस्याँ दुष्‍टइ चमैंलाइ क्ह्रोंसेंन्बै ताँ क्होल् आखाँब लथेंल। 
