﻿१ तिमोथी.
6.
परमेश्‍वरए मिं नेरो ङ्योइ लोमिंबै ताँमैंल अरूइ ताँ सेन् आछेरिगे बिसि केब्छैं केब्स्योमैंइ ह्रोंसए क्ल्हेए मान छेनाले लरिगे। 
प्रभुए फिर बिश्‍वास लब्मैं ताँन् घ्रिन् ग बिब् मैंसि केब्छैं केब्स्योमैंइ बिश्‍वास लबै क्ल्हे म्हि आच्हिन् आलरिगे, झन् चमैंइ ह्रोंसए क्ल्हेलाइ बेल्‍ले मान लल् त्हुम्। तलेबिस्याँ चमैंइ के लमा खेंमैंए खोबै बिश्‍वासी अलिलाइन फायदा तम् बिसि केब्छैं केब्स्योमैंलाइ छेनाले लोमिंन्। 
खाबज्यै प्रभु येशूए ताँने आक्ह्रिबै ताँमैं लोमिंसि ङ्योइ येशूए मिंर लल् त्हुबै केमैं लल् आत्हु बिमुँ, 
च म्‍हि फाक्‍कर्न ह्रब सेब प्‍हैंम्, चइ तोइ आह्र, तोइ आसे। छाबै म्‍हिमैंइ स्योलिबै ताँ घ्रि लाछेंसि प्‍होंगि मिम्, छाबै ताँमैंउँइँलेन् ह्रिस लब, प्होंगि मिब, आब्रु वाब नेरो आछ्याँबै सैं मैंल् लम्। 
छाबै म्हिमैं मदि न्होंयाब्मैं नेरो क्ह्रोंसेंन्बै ताँ आक्वेंब्मैं ङाँर ह्‍यासि प्होंगि लल् म्हैम्, धै परमेश्‍वरए मिंर के लब् प्हैंसि ङ खैले प्लब् तब् ङ्‍हे बिसि चमैंइ मैंम्। 
दिलेया खाबइ ह्रोंसने तो मुँ च सैर्न सन्तोकले परमेश्‍वरए के लमुँ चन् प्लब् तम्। 
तलेबिस्याँ ङ्योइ चु ह्‍युलरै या तोइ आपुयु धै सिइ ह्‍यामै या तोइ बोल् आयों। 
छतसि चब् खिब् मत्‍त्रे योलेया ङ्यो सन्‍तोक तले। 
दिलेया प्लदा ङ्हाँब्मैंइ तब आतबर दुःख योंम्, चमैं आङिं-आङिं तबै सैजरे पानेम्, केरै आफेबै छेरन् तबै सै जरे सैं ह्‍याम्, छाबै सैमैंइ म्हिमैं तोइ आचैन् लवाम्। 
तलेबिस्याँ ताँन् आछ्याँबै सैमैंए जरन् मारा-मुइए म्हाँया लब् ग। मारा-मुइए लोबइ लमा को-कोइ परमेश्‍वरए फिर बिश्‍वास लबन् पिवासि आछ्याँबै घ्याँउँइँ प्रयाइमुँ, धै चमैंए फिर सैदिलै आखाँन् तबै दुःख तइमुँ। 
छतसि बाबु, क्‍हि परमेश्‍वरए म्‍हि ग। क्‍हिइ चु छाबै लोबए केमैं आलद्। बरु परमेश्‍वरए उँइँर छेनाले सेवा लबर, बिश्‍वासर, म्हाँयार, खैतबै दुःखन् तलेया भोंब् तसि सैदिसि थेब् आप्हैंनले ढुक्‍कले टिद्। 
खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै ल्हागिर बिश्‍वासर भोंब् तद्। चुए ल्हागिर्न परमेश्‍वरजी क्हिलाइ त्‍हाँब् ग, चु ताँए बारेर्न क्हिइ लबै बिश्‍वासए ग्वाइ क्हिइ ल्‍हें म्‍हिमैंए उँइँर पिंल। 
ताँन् सैमैंए छ्ह पिंबै परमेश्‍वर नेरो पन्‍तियस पिलातसए ओंसों छ्याँबै ग्वाइ पिंबै प्रभु येशू ख्रीष्‍टए उँइँर ङ क्हिने चु ताँ बिमुँ: 
ङ्योए प्रभु येशू ख्रीष्‍ट आयुन् समा ङइ क्हिने लद् बिबै केमैं ताँन् छेनाले लद्। आगुइ ताँ सेन् छेबै केमैं आतरिगे। 
धाँसे थेब ताँनइ म्हाँदिल् त्हुबै परमेश्‍वरजी खीजी ठर्दिबै त्हेर प्रभु येशू ख्रीष्‍ट धबै कुल्मिंब्‍मुँ। म्रुँमैंए म्रुँ, प्रभुमैंए प्रभु परमेश्‍वरन् ग। 
परमेश्‍वर खोंयोंइ बिलै सोगों मुँ, खी खाबै ह्‍याल् आखाँबै चारबै ह्‍वेर टिमुँ, खीलाइ खाबज्यै या खोंयोंइ आम्रोंइमुँ, म्रोंलैया आखाँ। छाबै परमेश्‍वरए मिं खोंयोंइ बिलै थेब् तरिगे, खीए ग्याल्स खोंयोंन् बिलै तरिगे। आमेन, छान् तरिगे! 
चु ह्‍युलर्बै प्लबै म्हिमैंने थेब् आप्हैंन् बिद्, चमैं प्लब् आप्‍हैंरिगे, आटिक्‍दिबै सै न्होरर आशा आथेंरिगे, बरु चमैंए आशा ङ्योलाइ चैदिबै सैमैं तोन्दोंरि योल्‍ले ख्युल्‍ले पिंबै परमेश्‍वरए फिर थेंरिगे। 
चमैंइ छ्याँबै केमैं लरिगे, धै छ्याँबै केमैं लसि म्हिमैं ल्होब्मैं, पिंब्मैं तरिगे बिसि चमैंने बिद्। 
छले ह्रोंसए ल्हागिर चमैंइ लिउँइँबै जग भोंब् लरिगे, धै खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंल् खाँरिगे। 
ओ तिमोथी, ङइ क्हिने बिबै ताँमैं छेनाले सैंर मैंथेंन्। कोइ म्हिमैं बुद्धि मुँब प्‍हैंसि आछ्याँबै स्योलिबै ताँ लम्, धै फाक्‍कर्न प्होंगि मिम्। छाबै ताँउँइँले स्‍यो तद्। 
च ताँमैं क्वेंसि को-कोइइ प्रभुए फिर बिश्‍वास लबन् पिवाइमुँ। दिलेया क्हेमैं ताँनए फिर बिस्याँ परमेश्‍वरए दयाम्हाँया खोंयोंन् बिलै तरिगे।
