﻿१ कोरिन्थी.
14.
ताँन् भन्दा थेबै ताँ क्हेमैंइ ताँनए फिर म्हाँया लद्। झाइले पबित्र प्ल्हजी पिंबै बरदानमैं योंबै सैं लद्। चमैं न्होंरि अगमबाणि पोंबै बरदान योंबै भों लद्। 
तलेबिस्याँ म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै क्युइ पोंबै म्हिमैंइ म्‍हिमैंने आङिं, परमेश्‍वरने पोंम्, तलेबिस्याँ खाबज्‍यै या चए ताँ आक्‍हो। चइ परमेश्‍वरए प्ल्हए भोंउँइँले म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै ताँमैं पोंम्। 
दिलेया अगमबक्‍ताइ म्‍हिमैंने पोंम्, झाइले म्‍हिमैंलाइ प्रभुए ताँ लोमिंसि चमैंए सैं भोंब् लमिंम् धै सैं क्‍होल् लमिंम्। 
म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै क्युइ पोंबै म्‍हिइ ह्रोंसलाइ मत्‍त्रे फायदा लम्, दिलेया अगमबक्‍ताइ पोंमा ताँन् बिश्‍वासीमैंलाइ फायदा तम्। 
क्‍हेमैं ताँनइ म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै क्युइ पोंरिगे बिब ङइ ङ्हाँइमुँ, दिलेया च भन्दा अगमबाणि पोंल् खाँरिगे ङ्हाँइमुँ। म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै क्युइ पोंब् भन्दा अगमबाणि पोंब बेल्‍ले छ्याँब ग। दिलेया ताँन् बिश्‍वासीमैंइ क्होरिगे बिसि आक्होबै क्युइए अर्थ खोल्दिबै म्‍हि मुँस्‍याँ ठिक तम्। 
छतसि ओ अलि-अङाँमैं, ङ क्‍हेमैं ङाँर खमा क्हेमैंइ आक्होबै क्युइ मत्‍त्रे पोंस्‍याँ ङउँइँले क्‍हेमैंलाइ तोइ फायदा आत। दिलेया ङइ परमेश्‍वरए आक्होबै ताँमैंए अर्थ खोल्‍दिस्‍याँ, ज्ञान योंबै ताँ बिस्‍याँ, परमेश्‍वरए भोंउँइँले ताँ बिस्‍याँ, अथवा परमेश्‍वरए बारेर्बै ताँ लोमिंस्‍याँ मत्‍त्रे क्‍हेमैंइ फायदा योंम्। 
मुरलि अथवा बिणाउँइँले खबै कै आत्होंस्याँ तो ह्रारिइमुँ बिसि खाबज्‍यै क्‍होल् आखाँ। 
छलेन थुतुरु ह्राबै म्‍हिइ छेनाले फरासिलोले आह्रास्‍याँ फौजीमैं ल्हडें लबर खैले तयार तब? 
च धोंलेन् क्हेमैंज्यै या म्हिमैंइ क्होल् आखाँबै क्युइ पोंमा “क्हेमैंइ तो बिइ?” बिसि खाबज्‍यै या क्‍होल् आखाँ। छतसि क्‍हेमैं पोंब फाक्‍कर्न तम्। 
ह्‍युलरि स्यो स्योबै क्युइमैं ल्‍हेन् मुँ, चु ताँन् क्युइमैंल अर्थ मुँ। 
दिलेया खाबइ मुँले ङइ आक्‍होबै क्युइर ङने पोंस्‍याँ च पोंबै म्‍हि ङए ल्हागिर अरू ह्‍युलर्बै म्हि धोंन् तम्, झाइले ङ चए ल्हागिर अरू ह्‍युलर्बै म्हि धोंन् तम्। 
क्हेमैंइ पबित्र प्ल्हजी पिंबै बरदानमैं योंबै सैं लबइले क्हेमैंइ योंबै पबित्र बरदानउँइँले बिश्‍वासीमैंए ल्हागिर भों खबै के लद्। 
छतसि क्होल् आखाँबै क्युइ पोंबै म्‍हिइ च क्युइए अर्थ खोल्‍दिबै बरदान योंबै ल्हागिर प्राथना लरिगे। 
म्हिमैंइ आक्होबै क्युइर ङइ प्राथना लमा ङए प्ल्हइ प्राथना लम्, दिलेया ङए सैंइ तोइ आल। 
दिलेया ङइ तो लल् त्‍हुम्? आक्होबै क्युइर ङए प्ल्हइ प्राथना लम्, धै ङए सैंज्‍यैया प्राथना लम्। ङए प्ल्हइ भजन प्रिंम्, छलेन ङए सैंज्‍यैया भजन प्रिंम्। 
क्‍हिइ पबित्र प्ल्हजी पिंबै आक्होबै क्युइर परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंइबिस्‍याँ अरू म्‍हिमैंइ “आमेन,” अथवा छान तरिगे, बिल् आखाँ। तलेबिस्याँ क्‍हिइ तो बिइमुँ बिसि चमैंइ आक्‍हो। 
छले क्‍हिइ परमेश्‍वरए मिंर छ्याँबै प्राथना लनाबिलेया च प्राथनाइ अरू म्‍हिमैंलाइ तोइ फायदा आत। 
क्हेमैंइ भन्दा ङइ आक्होबै क्युइमैं ल्हें पोंल् ह्रम्। छतसि ङ परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंम्। 
दिलेया बिश्‍वासीमैं खागु तमा ङइ आक्होबै क्यइर हजार च्यु ताँफुँमैं पोंब् भन्दा बरु ताँफुँ ङ्‍हन् पोंलेया ह्रोंसए सैंउँइँलेन् ताँनइ क्होबै क्युइर ङ पोंदा ङ्हाँम्। 
ओ अलि-अङाँमैं, च्हैंब्-मैंब् लल् त्हुबै केर कोलोमैं धों आतद्। आछ्याँबै केर कोलोमैं धों तद्, दिलेया च्हैंब्-मैंब् लल् त्हुबै केर पाको म्हि धों तद्। 
परमेश्‍वरए छ्वेर छले प्ह्रिइमुँ, “आक्होबै क्युइ पोंबै म्‍हिमैंउँइँले ङ चु म्हिमैंने पोंब्मुँ, छलेन् अरू ह्‍युलर्बै म्हिमैंए सुँउँइँले या ङ चुमैंने पोंब्‍मुँ। दिलेया चमैंइ ङए ताँ थेल् ङिंरिब आरे बिसि याहवेहजी बिइमुँ।” 
म्हिमैंइ आक्होबै क्युइ पोंबै बरदान परमेश्‍वरए फिर बिश्‍वास लब्‍मैंए ल्हागिर आङिं, बरु बिश्‍वास आलब्‍मैंए ल्हागिर परमेश्‍वरजी पिंबै चिनु ग। दिलेया अगमबाणि पोंबै बरदान बिस्याँ खीजी बिबै ताँ थेल् आङिंब्‍मैंए ल्हागिर आङिं, खीए फिर बिश्‍वास लब्‍मैंए ल्हागिर ग। 
छतसि बिश्‍वासीमैं खागु तमा क्‍हेमैं ताँनइ आक्होबै क्युइर पोंइबिस्‍याँ, चर परमेश्‍वरए फिर बिश्‍वास आलब्‍मैं अथवा च क्युइ आक्होब्मैं खइबिस्याँ चमैंइ क्‍हेमैंने सोबालमैं आबि रो वा? 
दिलेया क्‍हेमैं ताँनइ अगमबाणि पोंरिमा बिश्‍वास आलब्‍मैं नेरो तोइ आह्र-आसेब्मैं चर खसि क्हेमैंइ पोंबै ताँ थेइबिस्‍याँ, च ताँन् ताँउँइँले चमैंइ खेंमैंए पापए बारेर सेब्मुँ, धै च ताँन् ताँमैंउँइँले चमैंइ ह्रोंसए जाँच लब्‍मुँ। 
चमैंइ खेंमैंए सैं न्‍होंर्बै ताँमैं था सेब्मुँ, धै “क्‍ह्रोंसेंन परमेश्‍वर क्‍हेमैंए म्‍हाँजोर्न मुँन,” बिसि चमैंइ पद्खु तसि परमेश्‍वरलाइ फ्‍योब्‍मुँ। 
छतसि ओ अलि-अङाँमैं, ङइ बिल् म्हैबै ताँ चुन् ग: क्‍हेमैं परमेश्‍वरए मिं क्वेबर खागु तमा क्हेमैं न्होंरि कोइल भजन प्रिंबै के तमुँ, कोइल परमेश्‍वरए ताँउँइँले लोमिंबै के तमुँ, कोइने परमेश्‍वरजी उँइँमिंबै ताँ तमुँ, कोइइ आक्होबै क्युइ पोंमुँ, कोइइ आक्होबै क्युइए अर्थ खोल्दिमिंम्। चु ताँन् केउँइँले बिश्‍वासीमैं परमेश्‍वरर भोंब् तबै के लल् त्हुम्। 
खाबज्‍यै या म्हिमैंइ आक्होबै क्युइर पोंम् बिस्‍याँ म्‍हि ङ्हिं, अथवा ल्हें मुँस्‍याँ म्‍हि सोंइ मत्‍त्रे पलो पलोले पोंरिगे। धै म्‍हि घ्रिइ च आक्होबै क्युइए अर्थ खोल्दिमिंरिगे। 
दिलेया चर आक्होबै क्युइए अर्थ खोल्दिमिंबै म्‍हि खाबै आरेस्याँ च आक्होबै क्युइ पोंबै म्‍हि तोइ आपोंल्‍ले टिरिगे। बरु च ह्रोंसनेन् नेरो परमेश्‍वरने पोंरिगे। 
अगमबाणि पोंबै म्हि या ङ्हिंदे सोंदेइ मत्‍त्रे पोंरिगे। धै चमैंइ पोंबै ताँ परमेश्‍वरए ताँ ङिंउ उ आङि? बिसि अरूमैंइ छेनाले जाँच लरिगे। 
दिलेया चर मुँबै म्हिमैंए न्होंरि खाबलाज्यै या परमेश्‍वरजी “चु ताँ बिद्” बिस्याँ, ओंसों पोंरिबै म्‍हि आपोंरिगे। 
चर्बै म्हिमैं ताँनइ छेनाले ताँ क्होल् खाँरिगे धै चमैंए सैं भोंब् तरिगे बिबै ल्हागिर क्हेमैं ताँनइ पलो पलोले अगमबाणि पोंल् खाँम्। 
अगमबाणि पोंबै म्‍हिमैंइ ह्रोंसए पोंबै ताँ अधीनर थेंल् त्हुम्। 
तलेबिस्याँ क्हेमैंइ परमेश्‍वरए सेवा लमा गोलमोल आतल्‍ले छेनाले लल् त्हुम् बिब खीए सैं मुँ। ताँन् क्‍ल्‍ह्‍योर्बै परमेश्‍वरए फिर बिश्‍वास लबै म्‍हिमैं धोंले 
परमेश्‍वरए सेवा लमा च्हमिरिमैं तोइ आपोंन्ले टिरिगे, तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए मिं क्वेबै त्हेर चमैंइ ताँ लल् आत। यहूदीमैंए ठिमइ बिब् धोंले चमैंइ ह्रोंसलाइ अधीनर थेंरिगे। 
तोइ ताँमैं क्होबै सैं मुँस्‍याँ चमैंइ धिंर ह्‍यासि ह्रोंसए प्‍युँनेन् ङ्योएरिगे, तलेबिस्याँ चर्जर च्हमिरिमैंइ छलफल लब फापिबै ताँ ग। 
परमेश्‍वरए ताँ क्‍हेमैंउँइँले त्‍होंब् रो वा? क्‍हेमैंइ मत्‍त्रे परमेश्‍वरए ताँ सेइमुँ वा? आङिं! 
खाबज्यै या ह्रोंसलाइ अगमबक्‍ता अथवा पबित्र प्ल्ह मुँबै म्‍हि ग बिसि मैंम् बिस्याँ, ङइ प्‍ह्रिबै चु ताँमैं प्रभुजी लद् बिबै ताँमैं ग बिसि चइ सेरिगे। 
दिलेया खाबज्यै चु ताँए वास्ता आलबिस्याँ, चलाज्यै या वास्ता लरिब आरे। 
छतसि ओ ङए अलि-अङाँमैं, अगमबाणि पोंबै बरदान योंरिगे बिबै सैं लद्, धै आक्होबै क्युइर पोंब्मैंलाज्यै या आपोंन् आबिद्। 
छले ताँन् केमैं क्ह्रिल्‍ले छेनाले लल् त्हुम्। 
