﻿यूहन्‍ना.
10.
येशूजी बिइ “क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, खाब् म्हि क्‍यु प्ह्रोंए म्राउँइँले न्होंर आहोंल्‍ले अरू क्ल्ह्‍योउँइँले क्रेसि होंमुँ च ह्‍यो नेरो डाँकु ग। 
दिलेया म्राउँइँले न्होंर होंबै म्हि क्युमैंए प्ह्रोंछैं ग। 
म्रा रुँबै म्हिइ प्ह्रोंछैंए ल्हागिर म्रा थोंमिंम्। झाइले प्ह्रोंछैंइ ह्रोंसए क्युमैंए मिं तेसि हुइमा क्युमैंइ खीए कै थेम्। धै प्ह्रोंछैंइ क्युमैं बैरु छबर बोयाम्। 
प्ह्रोंछैंइ ह्रोंसए ताँन् क्‍युमैं बैरु तेल् खाँबै लिउँइँ खी चमैंए ओंसों-ओंसों प्रमुँ, धै क्युमैं खीए लिलि प्रम्। तलेबिस्याँ चमैंइ खीए कै ङो सेम्। 
ङो आसेबै म्हिए लिलि चमैं आल्हैदि, बरु चलाइ म्रोंसि भौदियाम्। तलेबिस्याँ ङो आसेबै म्हिए कै चमैंइ आसे।” 
येशूजी चमैंने चु अहान् बिइ, दिलेया खीजी बिबै ताँमैं चमैंइ आक्हो। 
छतसि येशूजी धबै चमैंने बिइ, “क्ह्रोंसेंन ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, क्युमैंए खोरए म्रा ङन् ग। 
ङ भन्दा ओंसों खब्मैं ताँन् ह्‍यो नेरो डाँकुमैं ग। दिलेया क्युमैंइ चमैंए ताँ थेल् आङेंल। 
म्रा ङन् ग। ङउँइँले न्‍होंर होंब्मैं ताँन् जोगेल् योंब्‍मुँ। धै चमैं खोरए न्हों, बैरु ह्‍याब खब लल् योंब्मुँ, धै छि मुँबै क्ल्ह्‍योर रेंल् योंब्‍मुँ। 
ह्‍योम् ह्‍योब, सैब नेरो नास लबर मत्‍त्रे खम्। ङम् म्हिमैंइ खोंयोंइ आखाँबै छ्ह छ्याजा ल्हुल्हुले योंरिगे बिसि युइ। 
“छ्याँबै प्ह्रोंछैं ङन् ग। छ्याँबै प्ह्रोंछैंजी ह्रोंसए क्युमैं जोगेबै ल्हागिरि ह्रोंसए ज्यु पिंम्। 
मुइ पिंसि थेंबै म्हि बिस्याँ क्ह्रोंसेंन्बै प्ह्रोंछैं धों आत। क्युमैं ह्रोंसल् आङिंसेरो चइ प्याँउँ खरिब् म्रोंस्याँ क्युमैं वाथेंसि भौदियाम्। छतमा प्याँउँइँ क्युमैं ह्‍वाखम्, धै सोग्याँ प्हुग्याँ लवाम्। 
च मुइ पिंसि थेंबै म्हि मत्‍त्रे ग, छतसि चइ क्युमैं छेनाले आङ्‌ह्‍यो। 
“छ्याँबै प्ह्रोंछैं ङन् ग। ङइ ह्रोंसए क्युमैं ङो सेम्, धै ङए क्युमैंइ ङलाइ ङो सेम्। 
“आबाजी ङलाइ ङो सेम्, ङज्यै या आबा ङो सेब् धोंले ङइ ह्रोंसए क्युमैं ङो सेम्। ङए क्युमैंज्यै या ङलाइ ङो सेम्। छतसि क्युमैं जोगेबै ल्हागिर ह्रोंसए ज्यु या पिम्। 
ङला अरू क्युमैं या मुँ, चमैं चु प्ह्रोंर्बै आङिं। दिलेया ङइ चमैं या पखल् त्हुब्मुँ। चमैंइ ङए कै थेब्मुँ, धै ताँन् क्युमैं बगाल घ्रिन् तब्मुँ, छतसि प्ह्रोंछैं या घ्रिन् तब्मुँ। 
“ङ धबै सोगों तसि खरिगे बिसि ङए ज्यु पिंम्। छतसि आबाजी ङने म्‍हाँया लम्। 
खाबज्यै या ङ ङाँइँले ङए सो किंल् आखाँ, दिलेय ङ ह्रोंसइन ह्रोंसए सो पिंम्। ह्रोंसए सो पिंबै हग ङने मुँ, धै किंबै हगैया ङनेन् मुँ। चु ताँ ङए आबा ङाँइँले ङइ योंब् ग।” 
चु ताँइ लमा यहूदी चिबनाँब्मैंए न्‍होंरि धबै सैं आक्ह्रिसि ङ्हिबाँ तयाइ। 
चमैं न्होंर्बै ल्‍हें म्हिमैंइ “चु मोंइ स्यासि सोबल् तयाइमुँ। क्‍हेमैंइ चुए ताँ तले थेमुँ?” बिमल। 
दिलेया को-कोइ म्हिमैंइ “मोंइ स्‍याबै म्हिए ताँ छाब आत! मोंइ मि आम्रोंबै म्हिए मि म्रोंल् लल् खाँम् रो वा?” बिमल। 
यरूशलेमर मन्दिर परमेश्‍वरए योर सुम्पिदिबै चाड मुँल। 
च त्हे सर्खर मुँल। येशू मन्दिर न्होंर्बै सोलोमनइ बनेबै ठाँटिर प्ररिल। 
यहूदी चिबनाँब्मैं खीए कारग्युले खागु तसि बिइ, “क्‍हि खाब् जा बिसि खोंयों समा ङिने आबि? क्हि परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट ग बिस्याँ ङिने छेनाले बिमिंन्।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ क्हेमैंने ओंसोंन् बिल् खाँइमुँ, दिलेया क्‍हेमैंइ आक्वें। ङए आबाए मिंर ङइ लबै केमैंइन ङए ग्वाइ पिंम्। 
दिलेया क्‍हेमैं ङए क्युमैं न्होंर्बै आङिं, छतसि क्‍हेमैंइ ङए फिर बिश्‍वास आल। 
ङए क्युमैंइ ङए कै थेम्, ङइ चमैंलाइ ङो सेम्। छतसि चमैं ङए लिलि खम्। 
ङइ चमैंलाइ खोंयोंइ आखाँबै छ्ह पिंमुँ, झाइले चमैं खोंयोंइ या नास आत। धै ङए योउँइँले खाबज्यै चमैं प्हेंसि बोल् खाँरिब् आरे। 
तलेबिस्याँ ङए आबाजी चमैं ङलाइ पिंइँमुँ, खी ताँन् भन्दा थेब मुँ। छतसि ङए आबाए योउँइँले खाब‍ज्‍यै चमैं प्हेंसि बोल् खाँरिब् आरे। 
आबा नेरो ङ घ्रिन् ग।” 
चु ताँ थेसि यहूदी चिबनाँब्मैंइ येशूलाइ प्रिंब् बिसि धबै युँमा तोइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ क्हेमैंने ङए आबाउँइँले ल्‍हें छ्याँबै केमैं उँइँमिंइ। च केमैं न्‍होंरि खाब् केए ल्हागिरि क्हेमैंइ ङ युँमाइ प्रिंल् म्‍हैल?” 
यहूदी चिबनाँब्मैंइ खीने बिइ, “क्हिइ लबै छ्याँबै केमैंए ल्हागिर ङिइ युँमाइ प्रिंल् म्हैब आङिं, दिलेया क्‍हिइ परमेश्‍वरए मिं वाइ। तलेबिस्याँ क्हि म्हि तसेया ह्रोंसलाइन परमेश्‍वर ग बिइमुँ।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “‘ङइ बिमुँ, क्हेमैं देउतमैं ग,’ बिसि क्हेमैंए ठिमर आप्ह्रिइमुँ वा? 
छ्वेर्बै ताँमैं खोंयोंइ स्योर आत। छतसि खाबै ङाँर परमेश्‍वरए ताँ युमुँ, चमैंने देउतमैं बिम्। 
दिलेया परमेश्‍वर आबाजी त्हाँसि ङ ह्‍युलर कुल्मिंइ। छतसि ‘परमेश्‍वरए च्ह ङन् ग’ बिमा ङइ खैले परमेश्‍वरए मिं वाइ? 
ङए आबाए केमैं ङइ आलइमुँ बिस्याँ क्‍हेमैंइ ङए फिर बिश्‍वास आलद्। 
दिलेया ङइ आबाए केंमैं लसेया क्हेमैंइ ङए फिर बिश्‍वास आल बिस्याँ चु केमैं फिर बिश्‍वास लद्। झाइले बल्‍ल ‘आबा ङने मुँ, ङै या आबाने मुँ,’ बिब क्‍हेमैंइ था सेब्मुँ।” 
चु ताँ थेसि चमैंइ धबै येशूलाइ क्‍हाल् म्‍हैइ। दिलेया चमैंए योउँइँले खी स्योयाइ। 
झाइले येशू यर्दन स्यों क्‍योंजा यूहन्‍नाइ ओंसों म्हिमैं बप्‍तिस्‍मा पिंबै क्‍ल्‍ह्‍योर ह्‍यासि चर्न टिइ। 
ल्‍हें म्हिमैं खी ङाँर खसि खें-खेंमैं न्होंर्न बिइ, “यूहन्‍नाइ औदिबै चिनुमैं तोइ आल, दिलेया यूहन्‍नाइ चु म्हिए बारेर बिबै ताँमैं क्ह्रोंसेंन मुँन।” 
छतसि चर्बै ल्‍हें म्हिमैंइ खीए फिर बिश्‍वास लइ। 
