﻿यूहन्‍ना.
5.
च लिउँइँ यहूदीमैंला चाड खल। छतसि येशू धबै यरूशलेमर ह्‍याइ। 
यरूशलेमर्बै सहर न्होंरि क्यु मिं मुँबै थेबै म्रा मुँ। च म्राए चेंदो ठाँटि ङ्‍ह मुँबै क्यु ह्रा मुँ। हिब्रू क्‍युइर च ह्राए मिं बेथेस्दा बिमुँ। 
चर कनमैं, डुँडामैं, स्याले म्हिमैं, ल्‍हें खालर्बै नब्‍मैं रोरिमल। “क्‍यु खोंयों ओलेब् ङ्‍हे” बिसि चमैं पैंरिमल। 
तलेबिस्याँ खोंयों म्होंयों परमेश्‍वरए स्‍वर्गदूत घ्रि युसि ह्राए क्‍यु लामिंमल। धै क्‍यु लाबै त्हेर ओंसों क्युर होंबै म्हिला खैबै नब् छब् मुँलेना च नबै म्हि सयामल। 
चर सोंच्‍युसे प्रेदिं ओंनोंन् नरिबै म्हि घ्रि मुँल। 
येशूजी च म्हि चर रोरिब् म्रोंइ, छतमा ल्‍हें त्हे ओंनोंन् च म्हि नरिना बिब् सेसि येशूजी चने “क्‍हिए नब सरिगे ङ्हाँइमुँ वा?” बिइ। 
नबै म्हिइ खीने बिइ, “चिब, क्‍यु लाबै त्‍हेर ह्रार प्‍ल्हुँमिंबै म्हि ङला खाबै आरे। छतसि ङ ह्‍याना ह्‍यान् ङ भन्दा ओंसोंन् अरूमैंन् क्युर होंयाम्।” 
येशूजी चने बिइ, “रेदु धै ह्रोंसए क्‍ल्‍ह्‍यो नोसि प्रयाद्।” 
छ बिबै तोंदोंन् च नबै म्हि सयाइ, धै ह्रोंसए क्ल्ह्‍यो नोसि प्रयाइ। च त्हिंइ प्रिबै त्हिंइ मुँल। 
छतसि को-कोइ यहूदी चिबनाँब्मैंइ च सबै म्हिने बिइ, “तिंयाँ प्रिबै त्हिंइ ग। छतसि क्‍हिइ क्‍ल्‍ह्‍यो नोइ प्रब आत।” 
च नबै म्हिइ चमैंने बिइ, “ङलाइ सल् लमिंबै म्हिजीन् ह्रोंसए क्‍ल्‍ह्‍यो नोसि प्रयाद्,” बिइ। 
चमैंइ च नबै म्हिने “क्हिने ‘क्‍ल्‍ह्‍यो नोसि प्रद्’ बिबै म्हि खाब् जा?” बिसि ङ्योएमा। 
नब् सबै म्हिइ खी खाब् मुँल बिसि ङो आसेल। तलेबिस्याँ चर म्हिए हुल तबइले येशू च क्ल्ह्‍योउँइँले ह्‍याल् खाँल। 
च लिउँइँ येशूजी च नबै म्हि मन्दिरर त्होसि बिइ, “ङ्‍ह्‍योद्! क्हि सल् खाँइमुँ। क्हिए फिर तोइ दुःखमैं आखरिगे बिसि धबै पाप आलद्।” 
च लिउँइँ च म्हि ह्‍यासि यहूदीमैंए चिबनाँब्मैंने, “ङलाइ सल् लमिंबै म्हि येशू मुँनमैं,” बिइ। 
छ बिब् थेसि यहूदी चिबनाँब्मैंइ येशूलाइ दुःख पिंबर होंइ, तलेबिस्याँ के लल् आतबै प्रिबै त्हिंइर खीजी सल् लल। 
दिलेया येशूजी चमैंने बिइ, “ङए आबाजी तोगो समा के लरिइमुँ। छतसि ङज्यै या के लरिइमुँ।” 
चु ताँ थेसि यहूदी चिबनाँब्मैंइ येशूलाइ सैबै घ्याँ म्‍हैइ। तलेबिस्याँ खीजी प्रिबै त्हिंइर के लब् मत्‍त्रे आङिं, दिलेया परमेश्‍वरलाइ ह्रोंसए आबा ग बिसि ह्रोंसलाइन परमेश्‍वर धों तब् ग बिल। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, च्हइ ह्रोंसइन तोइ लल् आखाँ, दिलेया आबाजी तो लब् म्रोंमुँ चन् मत्‍त्रे लम्। तलेबिस्याँ आबाजी तो लमुँ, च्हज्यै या छान् लमुँ। 
तलेबिस्याँ आबाजी च्‍हने म्‍हाँया लम्, धै ह्रोंसजी लरिबै ताँन् केमैं च्‍हने उँइँमिंम्। चु स्याले म्हि सल् लमिंब् भन्दा अझै थेबै केमैं खीजी च्हने उँइँमिंब्मुँ, धै क्हेमैं प्लेटोयाब्मुँ। 
तलेबिस्याँ खैले आबाजी सियाब्‍मैं सोगों लमिंसि छारा छ्ह पिंमुँ, छलेन च्हज्यै या खाबलाइ छ्ह पिंदा ङ्हाँमुँ, चमैंलाइ छ्ह पिंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ आबाजी खाबलै या निसाफ आल। दिलेया खीजी ताँन् निसाफ लबै के च्हने पिंइँमुँ। 
तलेबिस्याँ खैले म्हिमैंइ परमेश्‍वर आबाए मान लमुँ, छलेन ताँन् म्हिमैंइ खीए च्हए मान लरिगे। च्‍हए मान आलब्मैंइ च्‍हलाइ कुल्‍मिंबै आबालै या मान आल। 
“क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, खाबइ ङए ताँ थेसि ङ कुल्मिंबै आबाए फिर बिश्‍वास लमुँ, चइ खोंयोंइ आनुबै छ्ह योंम्। चए निसाफ आत, चइ सजैं योंल् आत्हु, बरु च म्हि सिबउँइँले धबै सोसि खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंइमुँ। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, च त्हे खसिन् मुँ, च त्हे तोगोन् ग। सियाब्‍मैंइ परमेश्‍वरए च्‍हए कै थेब्मुँ, धै च्हए कै थेब्मैं सोल् योंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ आबा ह्रोंसनेन् खोंयोंइ आखाँबै छ्ह मुँ, छलेन खीजी च्हलाज्यै या छ्हए मुल तबै हग पिंइमुँ। 
झाइले निसाफ लसि फैसला लबै हग येशूलाइ पिंइँमुँ, तलेबिस्याँ खी म्हिए च्ह ग। 
चु ताँर अचम्मा आङ्हाँन्, तलेबिस्याँ छगोंर मुँब्मैं ताँनइ खीए कै थेबै त्‍हे खइन मुँ। 
झाइले चमैं बैरु त्होंखब्‍मुँ: छ्याँबै के लब्‍मैं खोंयोंइ खाखाँबै छ्ह योंबर सोगों तब्‍मुँ, दिलेया आछ्याँबै के लब्‍मैं सजैं योंबर सोगों तब्‍मुँ। 
“ङ ह्रोंसइन तोइ लल् आखाँ। परमेश्‍वर आबाजी खै बिमुँ छलेन ङइ निसाफ लब्मुँ। छतमा ङइ लबै निसाफ ठिक ठर्दिम्, तलेबिस्याँ ङ ह्रोंसइ मैंब् धोंले आल, दिलेया ङ कुल्‍मिंबै परमेश्‍वर आबाजी मैंब् धोंले लमुँ। 
“ङइ ह्रोंसए बारेर ग्वाइ पिंइ बिस्‍याँ ङइ बिबै ताँ क्ह्रोंसेंन आतमल। 
“ङए बारेर ग्वाइ पिंब अर्कोन् मुँ, खीजी ङए बारेर तो बिमुँ, च ताँ क्ह्रोंसेंन ग बिसि ङइ सेइमुँ। 
“क्हेमैंइ यूहन्‍ना ‍ङाँर ताँ ङ्योएबर म्हिमैं कुल्मिंइ। झाइले चज्यै या ङए बारेर क्‍ह्रोंसेंन्‍बै ग्वाइ पिंइमुँ। 
“दिलेया ङइ चैदिबै ग्वाइ म्हिमैंल् आङिं, बरु क्‍हेमैं जोगेल् योंरिगे बिसि ङइ चु ताँ बिब् ग। 
यूहन्‍ना लुँरिबै चारब बत्ति धोंब मुँल। छतसि क्‍हेमैं चए चारबै बत्तिर तिस्याँदे सैं तोंसि टिबै सैं लइ। 
“दिलेया यूहन्‍नाइ पिंबै ग्वाइ भन्दा ङए बारेर थेबै ग्वाइ मुँ। तलेबिस्याँ आबाजी ङने तो केमैं पूरा लबर पिंइँमुँ, च केमैं ङइ लरिइमुँ, धै आबाजी ङ कुल्मिंब् ग बिसि च केमैंइ ङए बारेर ग्वाइ पिंरिइमुँ। 
“ङ कुल्मिंबै आबाजीन् ङए बारेर ग्वाइ पिंइँमुँ। दिलेया क्हेमैंइ खीए कै खोंयोंइ आथेइमुँ, खीलाज्यै खोंयोंइ आम्रोंइँमुँ। 
खीए ताँ क्हेमैंए सैं न्होंर आथें, तलेबिस्याँ खीजी कुल्मिंबै म्हिए फिर क्हेमैंइ बिश्‍वास आल। 
“परमेश्‍वरए छ्वेर खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंम् बिसि क्‍हेमैंइ म्हैरिम्, ङए बारेर ग्वाइ पिंबम् परमेश्‍वरए छ्वे ग। 
दिलेया क्‍हेमैं खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबर ङ ङाँर खल् आङिं। 
“म्हिमैंइ ‘ङ थेब लरिगे’ बिसि ङ आमैं। 
दिलेया क्हेमैंइ परमेश्‍वरलाइ सैं न्होंउँइँले म्हाँया आल बिसि ङइ सेइमुँ। 
ङ ह्रोंसए आबाए मिंर युइमुँ, दिलेया क्‍हेमैंइ ङलाइ आक्वें। कोइ म्हि ह्रोंसए हगर्न खइ बिस्‍याँ क्‍हेमैंइ चए मान लम्। 
क्‍हेमैं न्होंरि घ्रि-घ्रिइ ह्रोंसलाइन थेब लरिगे ङ्हाँमुँ, दिलेया घ्रि मत्‍त्रे मुँबै परमेश्‍वरउँइँले योंबै मान आम्‍है। छ तसेरो क्‍हेमैंइ ङए फिर खैले बिश्‍वास लल् खाँमुँ? 
“आबाए उँइँर ङइ क्‍हेमैं छ्याब् ल्हैदिब्‍मुँ बिसि आमैंन्। क्‍हेमैंलाइ छ्याब् ल्हैदिबै म्हि स्‍योंम्‍बै मोशा ग! चए फिर्न क्‍हेमैंइ आशा थेंइँमुँ। 
दिलेया क्‍हेमैंइ मोशाए फिर क्ह्रोंसेंन्ले बिश्‍वास लइमुँ बिस्‍याँ ङए फिरै या बिश्‍वास लमल। तलेबिस्याँ चइ ङए बारेर प्‍ह्रिथेंल। 
दिलेया क्‍हेमैंइ मोशाइ प्‍ह्रिबै ताँमैं आक्वें बिस्याँ, ङइ बिबै ताँ खैले क्वेंमुँ?” 
