﻿यूहन्‍ना.
4.
यूहन्‍नाइ भन्दा येशूजी ल्हें चेलामैं बनेसि बप्‍तिस्‍म या पिंरिइमुँ बिबै ताँ फरिसीमैंइ थेइ। 
(येशू ह्रोंसजीन् बप्‍तिस्मा आपिंमल। दिलेया खीए चेलामैंइ म्हिमैं बप्‍तिस्मा पिंमल।) 
फरिसीमैंइ छाबै ताँ थेइमुँ बिब् सेसि येशू धबै यहूदीया ह्‍युल पिसि गालील ह्‍युलर एह्‍याइ। 
येशू चर ह्‍यामा सामरिया नाँसउँइँले तसि ह्‍याल् त्‍हुमल। 
झाइले खी सामरियार्बै सुखार बिबै क्ल्ह्‍योर फेखइ। च क्‍ल्‍ह्‍यो याकूबइ चए च्ह योसेफलाइ पिंबै क्ल्ह्‍‍योए चेंदो मुँल। 
चर याकूबइ ताबै क्‍यउदु घ्रि मुँल। येशू प्रना प्रन् नारासि च क्यउदुए रेर क्हुँरिल। च त्हेर त्हिंइ आधा तल। 
च्हमा सामरियाथेंस्यो घ्रि चर क्यु खाबर खइ। येशूजी चने “ङलाइ क्यु थुँल् पिंन्,” बिइ। 
च त्हेर खीए चेलामैं बजारर चबै सैमैं किंबर ह्‍याल। 
छबिमा च सामरियाथेंस्योइ खीने बिइ, “क्‍हि, यहूदी ह्रें तसेया ङ सामरियाथेंस्योए योउँइँले खैले क्यु थुँमुँ?” (तलेबिस्याँ यहूदीमैंइ सामरीमैंने खोंयोंइ प्रब्-टिब आल।) 
येशूजी चने बिइ, “परमेश्‍वरए आशिक नेरो क्हिने क्यु ह्रिबै म्हि क्हिइ ङो सेस्याँ क्हिइ ङने क्यु ह्रिमल, धै खीजी खोंयों बिलै सोल् लमिंबै क्यु क्हिलाइ पिंमल।” 
च च्हमिरिइ खीने बिइ, “क्हिने क्यु ख्योबै सै आरे, क्यउदु या ल्हें गैरु मुँ। छतसि क्हिजी खनिउँइँले च सोल् लमिंबै क्यु पखमुँ? 
ङिए खे याकूबइ चु क्यउदु ङिए ल्हागिर बनेमिंइ, धै च, चए सन्तानमैं नेरो चए खेदोमैंज्यै चु क्यउदुर्बै क्यु थुँइ। ङिए खे याकूब भन्दा क्हि थेब वा?” 
येशूजी चने बिइ, “चु क्‍यु थुँब्‍मैं धबै क्‍यु पिब्मुँ, 
दिलेया ङइ पिंबै क्‍यु थुँब्मैं खोंयोंइ क्‍यु पिरिब् आरे। तलेबिस्याँ ङइ पिंबै क्‍यु चए न्‍होंर खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै ल्हागिरि प्योरिबै मुल तब्मुँ।” 
छबिमा च च्हमिरिइ खीने बिइ, “छबिस्याँ ङै या च क्यु पिंन्, धै ङ क्यु पिरिब् आरे, धै क्यु खाबरै या चुर खरिल् आत्हु।” 
येशूजी चने “ह्‍याद्! क्‍हिए प्‍युँ हुइ पउ,” बिइ। 
च च्हमिरिइ “ङला प्‍युँ आरे,” बिमा। येशूजी चने बिइ, “क्हिए ‘प्‍युँ आरे’ बिसि क्हिइ ठिकन् बिइ। 
तलेबिस्याँ क्‍हिला ङ्‍हउँलो प्युँ तयाल् खाँइ, तोगो क्‍हिने मुँबै या क्हिए प्युँ आङिं। क्‍हिइ बिबै ताँ क्‍ह्रोंसेंन् ग।” 
च च्हमिरिइ खीने बिइ, “अँ, क्‍हि अगमबक्‍ता मुँन बिब ङइ था सेइ। 
ङिए खेमैंइ चु कोंर परमेश्‍वरए मिं क्वेमल, क्‍हेमैं यहूदीमैं बिस्याँ परमेश्‍वरए मिं क्वेबै क्‍ल्‍ह्‍यो यरूशलेमर मत्‍त्रे ग बिम्।” 
येशूजी चने बिइ, “ओ नानि, ङए फिर बिश्‍वास लद्, च त्हे खसिन् मुँ, च त्हेर क्हेमैंइ परमेश्‍वरए मिं क्‍वेबर चु कोंरै ह्‍याल् आत्हु, यरूशलेमरै या ह्‍याल् त्हुरिब् आरे। 
क्हेमैंइ म्हाँदिरिबै सै क्‍हेमैंइ आसे। ङि यहूदीमैंइ बिस्‍याँ तो म्हाँदिरिइमुँ बिसि सेइमुँ। तलेबिस्याँ यहूदीमैंउँइँले ताँन् म्‍हिमैंइ मुक्‍ति योंब्मुँ। 
दिलेया त्हे खसिन् मुँ, च त्हे तोगोंन् ग, परमेश्‍वर आबालाइ क्‍ह्रोंसेंन्ले म्हाँदिब्मैंइ परमेश्‍वर खैबै मुँ बिसि छेनाले क्होसि पबित्र प्ल्हउँइँले म्हाँदिब्मुँ। परमेश्‍वर आबा म्हाँदिब्मैंइ ह्रोंसए खों न्होउँइँले म्हाँदिब्मुँ। छाबै म्हिमैंन् परमेश्‍वर आबाजी म्‍हैम्। 
परमेश्‍वर प्ल्ह ग। छतसि खीलाइ म्हाँदिब्मैंइ खी खैतबै परमेश्‍वर जा बिसि खीए पबित्र प्ल्हउँइँले मत्‍त्रे छेनाले म्हाँदिल् त्‍हुम्।” 
च च्हमिरिइ खीने बिइ, “ङइ सेइमुँ परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट युसिन् मुँ, खोंयों खी युमुँ, च्हमन् खीजीन् तोन्दोंरि ताँमैं ङिने बिमिंब्मुँ।” 
येशूजी चने बिइ, “तोगो क्‍हिने पोंरिबै म्हि, च ख्रीष्‍ट ङन् ग।” 
च त्‍हेर्न येशूए चेलामैं बजारउँइँले एखमा। खी च्हमिरि घ्रिने ताँ लरिब् म्रोंसि चमैं प्लेटोयाइ। दिलेया “क्हि तो चैदिइ?” “क्‍हि चु च्हमिरिने तले पोंरिल?” बिसि खाबज्यै आङ्योए। 
झाइले च च्हमिरि गौरि चर्न वाथेंसि नाँसर ह्‍यासि चर्बै म्‍हिमैंने बिइ, 
“खो, म्हि घ्रि ङ्‍ह्‍योबर खो! ङइ लबै तोन्दोंरि केमैं खीजी बिमिंइ। खनिज्यै खीन् परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट मुँइ उ?” 
चु ताँ थेसि नाँसर्बै म्‍हिमैं त्होंसि येशू ङाँर ह्‍याइ। 
च त्हेर्न चेलामैंइ येशूने “गुरु, च्हौदे चबै सै चद्,” बिसि यो छ्युँ लइ। 
दिलेया खीजी चमैंने बिइ, “ङने चबै सै मुँ। च चबै सै तो जा बिसि क्हेमैंइ आसेइमुँ।” 
छबिमा “खाबज्यै खीलाइ चबै सै पिंखइ उ तो जा?” बिसि चेलामैंइ खें-खेंमैं न्‍होंर्न ङ्योएबर होंइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङलाइ कुल्मिंबै परमेश्‍वर आबाजी बिब् ङिंब नेरो खीजी पिंबै के खाँन् लबन् ङए चबै सै ग। 
‘बालि मिंब म्हैंन प्लिल् चैइमुँ,’ बिसि क्हेमैंइ बिमुँ, दिलेया ङइ बिमुँ, म्रोंजरे, सउरजरे छेनाले ङ्‍ह्‍योद्! बालि मिंसि खैंबै त्हे तल् खाँइमुँ। 
बालि खैंब्मैंइ नों सै योंब्‍मुँ, धै खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै ल्हागिर बालि खागु लम्, झाइले प्लुब्मैं नेरो खैंब्मैं ङ्हिंना ङ्हिंन् सैं तोंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ ‘म्हि घ्रिइ प्लुमुँ, धै अर्कोइ खैंम्,’ बिबै ताँ क्ह्रोसेंन्बै ग। 
अरूइ प्लुबै बालिमैं खैंबर ङइ क्हेमैं कुलइ। अरूइ दुःखले ल्हैदिबै बालि क्हेमैंइ योंइँमुँ।” 
“ङइ लबै तोन्दोंरि केमैं खीजी ङने बिमिंइ” बिबै च च्हमिरिइ पिंबै ग्वाइ लमा च नाँसर्बै सामरीमैं न्होंरि ल्हें म्हिइ येशूए फिर बिश्‍वास लइ। 
छतसि सामरीमैं खी ङाँर खसि, “ङिने बालुन् टिमिंन्,” बिसि येशूने यो छ्युँ लइ, धै खी ङ्हिरो समा चर्न टिइ। 
झाइले खीजी बिबै ताँमैं थेसि ल्‍हें म्हिमैंइ खीए फिर बिश्‍वास लइ। 
चमैंइ च च्हमिरिने बिइ, “तोगो क्‍हिइ बिबै ताँ थेसि ङिइ खीए फिर बिश्‍वास लब आङिं, दिलेया ङिइ ह्रोंसइन खीए ताँ थेबइले क्ह्रोंसेंन खी ताँन् ह्‍युलर्बै मुक्‍तिदाता मुँन बिसि ङिइ सेइमुँ।” 
येशू चर ङ्हिरो टिसि छाइले गालीलर ह्‍याइ। 
अगमबक्‍तालाइ ह्रोंसए नाँसर्बै म्‍हिमैंइ म्हि आच्‍हि बिसि येशू ह्रोंसइन बिल। 
खी गालील ह्‍युलर फेखमा गालीलथेंमैंइ खीए मान लइ, तलेबिस्याँ चमैं यरूशलेमर दुःखने फ्रेबै चाडर ह्‍यामा खीजी लबै औदिबै केमैं चमैंइ म्रोंल। 
च लिउँइँ खी धबै गालीलर्बै काना बिबै नाँसर ह्‍याइ। खीजी चर ओंसों क्युउँइँले अँगुरए प्हा लमिंल। कफर्नहुमर कर्मचारि घ्रि मुँल, चए च्ह नरिल। 
येशू यहूदीयाउँइँले गालीलर युइमुँ बिब् थेसि च कर्मचारि येशू ङाँर ह्‍यासि “ङ ङाँर युसि ङए च्ह सल् लमिंन्।” बिसि यो छ्युँ लइ, तलेबिस्याँ चए च्ह सिबि छेल। 
दिलेया येशूजी चने बिइ, “क्हेमैंइ थेब् थेबै केमैं नेरो औदिबै चिनुमैं आम्रोंन् समा खैलसे या क्वेंरिब् आरे।” 
च कर्मचारिइ खीने “गुरु, ङए च्ह आसिबन् खमिंन्,” बिइ। 
येशूजी चने बिइ, “ह्‍याद्, क्‍हिए च्‍ह सोब्‍मुँ।” चइ येशूजी बिबै ताँ क्वेंसि ह्रोंसए घ्याँ क्हाइ। 
झाइले च ह्‍यारिमा घ्याँर्न चए के लब्मैंने त्होमा चमैंइ “क्हिए च्ह सोयाइमुँ,” बिइ। 
चइ चमैंने “कति त्‍हेसेरो सइ?” बिसि ङ्योएमा चमैंइ बिइ, “तेल् त्हिंयाँर्बै घ्रि ह्राबसेरो तापइ पिवाइ।” 
येशूजी च कर्मचारिने “क्‍हिए च्‍ह सोब्‍मुँ,” बिबै त्हे ओंनोंन् सयान बिब कर्मचारिइ था सेइ। छतमा च नेरो चए ताँन् परवाइ येशूए फिर बिश्‍वास लइ। 
खी यहूदीया ह्‍युलउँइँले गालील ह्‍युलर खसि लबै औदिबै चिनुमैं न्होंर्बै चु ङ्हिखेबै मुँल। 
