﻿यूहन्‍नाइ प्ह्रिबै येशू ख्रीष्‍टउँइँले खबै सैं तोंबै ताँ.
1.
ताँन् भन्दा ओंसों बचन मुँल। च बचन परमेश्‍वरने बालु मुँल। धै बचन परमेश्‍वरन् मुँल। 
खी ओंसों ओंनोंन् परमेश्‍वरने बालु मुँल। 
तोन्दोंरि सै खीजीन् बनेइ, बनेबै तोन्दोंरि सैमैं खी बिना आबन्दि। 
खीने बालु खोंयोंइ आखाँबै छ्ह मुँल, च छ्ह म्हिमैंए चारबै ह्‍वे मुँल। 
च चारबै ह्‍वे मिछु खैबर चारमुँ, धै मिछु खैबइ च चारबै ह्‍वेए फिर खोंयोंइ ट्होल् आखाँ। 
परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्हि घ्रि मुँल। चए मिं यूहन्‍‍ना मुँल। 
यूहन्‍नाउँइँले ताँन् म्हिमैंइ परमेश्‍वरए ताँ क्वेंरिगे बिसि च चारबै ह्‍वेए बारेर ग्वाइ पिंबर युइ। 
यूहन्‍ना ह्रोंसन् च चारबै ह्‍वे आङिंल, दिलेया च चारबै ह्‍वेए ग्वाइ पिंबर युल। 
ताँन् म्हिमैंलाइ ज्ञान पिंबै क्‍ह्रोंसेंन्‍बै चारबै ह्‍वे ह्‍युलर युसिन् मुँल। 
खी ह्‍युलर युल् खाँल। ह्‍युल खीजीन् बनेइ, दिलेया ह्‍युलर्बै म्हिमैंइ खीलाइ ङो आसे। 
खी ह्रोंसए म्हिमैं ङाँर युइ, दिलेया ह्रोंसए म्हिमैंइ खीए फिर बिश्‍वास आल। 
दिलेया खा-खाबइ खीए ताँ थेसि खीए फिर बिश्‍वास लइ, खीजी चमैंलाइ परमेश्‍वरए सन्तान तबै हग पिंइ। 
चमैं म्हिए सैंर मैंब् धोंले से ने को कोंसि फिब आङिं, परमेश्‍वरउँइँले फिब्मैं ग। 
परमेश्‍वरए बचन म्हिए क्हो किंसि ङ्योए म्हाँजोर युसि टिइ। खी दयाम्हाँया मुँब नेरो कह्रोंसेंन्बै ताँ पोंमल खीए चारबै ह्‍वे ङिइ म्रोंइमुँ, च चारबै ह्‍वे परमेश्‍वर आबाउँइँले युबै घ्रि मत्‍त्रे च्‍हल् मुँल। 
यूहन्‍नाइ येशूए बारेर ग्वाइ पिंदै थेबै कैले बिइ, “ङए लिलि युबै म्हि ङ भन्दा थेब मुँ, तलेबिस्याँ ङ फिब् भन्दा ओंसों ओंनोंन् खी मुँल। चए बारेर ङइ ओंसोंन् बिल।” 
खी दयाम्हाँयाइ प्लिंबइले ङ्योइ दयाम्हाँया फिर झन् थेबै दयाम्हाँया योंइँमुँ। 
स्‍योंम्‍बै मोशालाइ परमेश्‍वरजी खीए ठिम पिंइ, दिलेया येशू ख्रीष्‍टउँइँले क्‍ह्रोंसेंन्‍बै ताँ नेरो बेल्‍ले थेबै दयाम्हाँया ङ्योइ योंइ। 
परमेश्‍वर खाबज्यै खोंयोंइ या आम्रोंइँमुँ, दिलेया परमेश्‍वरने टिबै खीए घ्रि मत्‍त्रे च्‍हजी परमेश्‍वर खैब मुँ बिसि ङ्योने उँइँमिंइँमुँ। 
च्हमा यरूशलेमउँइँले यहूदी चिब्मैंइ खेगिमैं नेरो लेबीमैं यूहन्‍नाने “क्‍हि खाब् जा?” ङ्योएबर कुलइ। 
यूहन्‍नाइ स्योर आतेल्‍ले ग्वाइ पिंइ, “ङ परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट आङिं।” 
चमैंइ चने ङ्योएइ, “छ बिस्‍याँ क्‍हि खाब् जा? क्हि एलिया वा?” यूहन्‍नाइ बिइ, “ङ आङिं।” च्हमा चमैंइ ङ्योएइ, “क्हि च अगमबक्‍ता वा?” चइ बिइ, “ङ आङिं।” 
चमैंइ धबै बिइ, “छ बिस्याँ क्‍हि खाब् जा? ङिने बिद्। ङि कुल्मिंबै म्हिमैंने ङिइ ताँ बिल् त्‍हुम्। क्‍हिइ ह्रोंसए बारेर तो बिम्?” 
यूहन्‍नाइ बिइ, “स्योंम्बै येशैया अगमबक्‍ताइ बिब् धोंले, ‘याहवेहए ल्हागिर घ्‍याँ क्योंएँन्!’ बिसि, म्हि आटिबै क्ल्ह्‍योर तेबै कै घ्रि ङन् ग।” 
फरिसीमैंइ कुल्मिंबै म्हिमैंइ 
यूहन्‍नाने ङ्योएइ, “क्‍हि परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट या आङिं, एलिया या आङिं, धै अगमबक्‍ता या आङिं, बिस्याँ क्हिइ म्हिमैं तले क्‍युर प्‍ल्हुँसि बप्‍तिस्‍मा पिंरिमुँ?” 
यूहन्‍नाइ चमैंने बिइ, “ङइ मि म्हिमैं क्‍युर प्‍ल्हुँसि बप्‍तिस्‍मा पिंम्, दिलेया क्‍हेमैंए म्‍हाँजोर क्‍हेमैंइ ङो आसेबै म्हि घ्रि मुँ। 
खी ङए लिलि युलेया खीए जुत्ताए तनि प्‍ल्ह्‍बर ङ्हेंब ङ आरे।” 
चु ताँमैं यर्दन स्‍यों क्‍योंजा बेथानिया बिबै क्‍ल्‍ह्‍योर तल। चर यूहन्‍नाइ म्हिमैं बप्‍तिस्‍मा पिंरिल। 
प्‍हँन्हाँग्धों यूहन्‍नाइ येशू खरिब् म्रोंसि बिइ, “ङ्‌ह्‍योत्ति! ह्‍युलर्बै पाप नोइ बोयाबै परमेश्‍वरए क्‍यु झज। 
खीए बारेर ङइ ओंसोंन् छले बिल, ‘म्हि घ्रि ङए लिलि युब्‍मुँ, दिलेया ङ फिब् भन्दा ओंसोंन् खी मुँल। छतसि खी ङ भन्दा थेब मुँ।’ 
ङज्यै खी ङो आसेल, दिलेया इस्राएलीमैंइ खी ङो सेरिगे बिसि म्हिमैं क्‍युर प्‍ल्हुँमिंसि बप्‍तिस्‍मा पिंदै ङ खइ।” 
धै यूहन्‍नाइ चु ग्वाइ पिंइ, “ङइ पबित्र प्ल्ह तोंगुए क्होर स्वर्गउँइँले युसि खीए फिर टिब् म्रोंइ। 
ओंसों ङइ खी ङो आसेल, दिलेया परमेश्‍वरजी ङ कुलसि बिइ, ‘म्हिमैं क्युर प्ल्हुँमिंसि बप्‍तिस्‍मा पिंन्।’ धै खीजीन् ङने बिल, ‘खाबै फिर क्हिइ पबित्र प्ल्ह तयुसि टिब् म्रोंब्मुँ, पबित्र प्ल्हउँइँले बप्‍तिस्मा पिंबै म्हि खीन् ग।’ 
ङइ म्रोंइमुँ धै ग्वाइ पिंइँमुँ, परमेश्‍वरए च्‍ह खीन् ग।” 
च प्‍हँन्हाँग्धों यूहन्‍नाइ ह्रोंसए चेलामैं न्होंर्बै चेला ङ्हिंने रारिमा 
येशू ह्‍यारिब् म्रोंसि बिइ, “ङ्‌ह्‍योत्‍ति, परमेश्‍वरए क्‍यु झज खीन् ग।” 
चइ बिबै ताँ थेसि च चेलामैं ङ्हिं येशूए लिलि ल्हैदिइ। 
येशूजी लिग्‍याँइ तोसि ङ्‍ह्‍योमा चमैं खीए लिलि खरिब् म्रोंसि चमैंने ङ्योएइ, “क्हेमैंइ तो म्हैल?” चमैंइ खीने बिइ, “रब्बि, क्हि खनिर टिमुँ?”। (रब्बि बिब गुरु ग) 
खीजी चमैंने बिइ, “खइरि ङ्‍ह्‍योद्।” चमैं ह्‍यासि खी टिबै क्ल्ह्‍यो म्रोंइ। च त्हिंइर चमैं खीनेन् टिइ तलेबिस्याँ च त्हेर प्लि ह्राल् खाँल। 
यूहन्‍नाए ताँ थेसि येशूए लिलि ल्हैदिबै च म्हि ङ्हिं न्‍होंरि घ्रि सिमोन पत्रुसए अलि अन्‍द्रियास मुँल। 
चइ ह्रोंसए आघें सिमोनने त्होसि बिइ, “ङिइ मसीह त्होइ।” (मसीह बिब ग्रिक क्युइर परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट ग।) 
अन्द्रियासइ सिमोन येशू ङाँर पखइ। येशूजी च ङाँइ ङ्‍ह्‍योसि बिइ, “क्हि योआनेसए च्ह सिमोन ग, दिलेया ङइ क्हिने केफास बिब्मुँ।” (केफासए अर्थ युमा ग। ग्रिक क्युइरि पत्रुस बिम्।) 
च प्‍हँन्हाँग्धों येशूजी गालील ह्‍युलर ह्‍याबै सैं लइ। धै खीजी फिलिप बिबै म्हि त्‍होसि चने बिइ, “ङए लिलि प्रद्।” 
अन्‍द्रियास नेरो पत्रुस धोंलेन् फिलिपै या बेथसेदाथें मुँल। 
च लिउँइँ फिलिपइ नथानेलने त्होसि बिइ, “मोशाए ठिम नेरो अगमबक्‍तामैंज्यै या म्हि घ्रिए बारेर प्ह्रिथेंल, च म्हि तिंयाँ ङिइ त्होइ खी योसेफए च्‍ह नासरतथें येशू मुँन।” 
नथानेलइ चने ङ्योएइ, “नासरतउँइँले तोइ छ्याँबै सै खल् खाँम्‌ रो वा?” फिलिपइ चने बिइ, “खइरि ङ्‍ह्‍योद्।” 
येशूजी नथानेल खी ङाँइ खरिब् म्रोंसि चए बारेर बिइ, “ङ्‌ह्‍योत्ति, पक्‍क इस्राएलीथें घ्रि। चने तोइ छल आरे।” 
नथानेलइ खीने ङ्योएइ, “क्‍हिजी ङ खैले ङो सेइ?” येशूजी बिइ, “फिलिपइ क्हि हुइब् भन्दा ओंसोंन् ङइ क्‍हि तुँबुए धुँ न्‍होंर म्रोंल।” 
नथानेलइ खीने बिइ, “रब्बि, क्‍हि परमेश्‍वरए च्‍ह ग! क्हि इस्राएलर्बै म्रुँ ग!” 
येशूजी चने बिइ, “ङइ क्हि तुँबुए धुँ न्‍होंर म्रोंल बिबर्न क्‍हिइ बिश्‍वास लम्मा? क्‍हिइ लिउँइँ चु भन्दा थे-थेबै सैमैं म्रोंब्‍मुँ।” 
धबै येशूजी बिइ, “क्ह्रोंसेंन ङइ क्हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंइ स्‍वर्ग थोंब नेरो परमेश्‍वरए स्‍वर्गदूतमैं ङ म्हिए च्‍हए फिर क्रेदै, तदै लरिब म्रोंब्‍मुँ।” (खी स्वर्ग नेरो पृथ्‍बीए म्हाँजोर्बै घ्याँ ग।) 
