﻿लूका.
24.
झाइले आइतबार न्‍हाँक्‍कर्न च्हमिरिमैं खेंमैंइ बनेबै लिंबै थाँ खबै छ्युगु बोसि येशू थेंबै उर ह्‍याइ। 
चर फेनेमा उए सुँर हुथेंबै युँमा स्‍योथेंब चमैंइ म्रोंइ। 
चमैं उ न्‍होंर होंमा प्रभु येशूए सिनुआम्रों। 
छतमा चमैं अलमल्‍ल तरिल। च त्‍हेर्न फोस्रे ब्योंबै चारबै क्‍वें खिबै मुँयुँमैं ङ्हिं खेंमैंए रेर रारिब् चमैंइ म्रोंइ। 
छाब् म्रोंसि चमैं ङ्हिंसि पत्‍खु तयाइ। दिलेया च मुँयुँमैंइ चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ सोगों म्हिलाइ छगोंर तले म्‍हैल? 
येशू चुर आरे, खी सोगों तसि रेह्‍याल् खाँइ। गालीलर मुँमा खीजी क्‍हेमैंने तो बिल च ताँ मैंन्दि। 
‘परमेश्‍वरजी कुल्‍मिंबै म्‍हिए च्ह पापि म्‍हिमैंए योर फेब्मुँ, क्रूसर च्‍योवाब्मुँ। दिलेया सोंरोर सोगों तसि रेल् त्‍हुम्,’ बिब आङिं वा?” 
चमैंए ताँ थेसि च्हमिरिमैंइ येशूजी बिबै ताँ चिइ। 
च च्हमिरिमैं छगोंउँइँले एह्‍यासि चु ताँ च्युसे घ्रि चेलामैं नेरो अरू चेलामैंने या बिमिंइ। 
च च्हमिरिमैं मग्‍दलाथेंस्‍यो मरियम, योअन्‍ना नेरो याकूबए आमा मरियम बिब् मुँल। चमैंने मुँबै अरू च्हमिरिमैंज्यै या चु ताँ कुल्मिंबै चेला चिब्मैंने बिइ। 
दिलेया चेलामैंइ “चु स्योलिबै ताँ ग” ङ्हाँसि च च्हमिरिमैंइ बिबै ताँ आक्‍वें। 
दिलेया पत्रुस रेसि छगोंर न्हेह्‍याइ, धै क्वारले न्‍होंर ङ्ह्‍योमा ट्हि क्‍वें मत्‍त्रे म्रोंइ। छाब् म्रोंमा च प्लेटोयासि धिंर एह्‍याइ। 
च त्हिंइर्न चेलामैं ङ्हिं इम्‍माउस बिबै नाँसउँइँ ह्‍यारिल। च नाँस यरूशलेमउँइँले च्युसे घ्रि किलोमेटर ह्रेंगो मुँल। 
छले ह्‍यारिमा भर्खर तरिबै ताँए बारेर चमैं ताँ लरिल। 
चमैं ताँ लदै ह्‍यारिमा येशू खसि चमैंने बालु प्रबर होंइ। 
चमैंइ येशू म्रोंलेया ङो सेल् आखाँल। 
“क्‍हेमैं प्रदै तो ताँए बारेर छलफल लरिल?” बिसि येशूजी चमैंने ङ्योएमा चमैं प्ररिबै तोंर्न सैं आतोंब् धोंले रायइ। 
चमैं न्‍होंरि क्‍लेओपास बिबै म्‍हिइ येशूने बिइ, “यरूशलेम स्युरै खसेया तिंयाँ प्हँनाँ चर तो तरिइमुँ बिब क्हिइ आसे वा?” 
“तो ताँ जा?” बिसि येशूजी चमैंने ङ्योएमा चमैंइ बिइ, “नासरतथें येशूए बारेर्बै ताँ खी अगमबक्‍ता मुँल, खीजी परमेश्‍वर नेरो म्हिमैंए उँइँरि शक्‍ति मुँबै के लसि छ्याँबै ताँमैं लोमिंमल। 
दिलेया ङ्योए खेगि चिब्मैं नेरो चिबनाँब्मैंइ सैबै सजैं पिंरिगे बिसि रोमी म्रुँए योर पिंवाइ। धै चमैंइ येशूलाइ क्रूसर च्‍योसि सैवाइ। 
‘ङ्योए इस्राएलीमैंलाइ जोगेमिंबै म्‍हि येशून् ग,’ बिसि ङिइ आशा लल। दिलेया येशू सिसि तिंयाँ सोंरो तल् खाँइ। 
दिलेया ङिए टोलिर्बै को-कोइ च्हमिरिमैंइ बिबै ताँ थेसि ङि प्लेटोयाइमुँ। चमैं तिंयाँ न्हाँक्‍कर्न छगोंर ह्‍यामा 
येशूए सिनु आम्रोंना। चमैं ङाँर स्‍वर्गदूत युसि येशू सोगोंन् मुँ बिइ रो। चमैं खसि ङिने बिइ। 
चमैंए ताँ थेसि ङिए को-कोइ थुमैं छगोंर ङ्ह्‍योबर ह्‍यामा च्हमिरिमैंइ खै बिल छाबन् म्रोंइ। दिलेया येशू बिस्याँ आम्रों।” 
च लिउँइँ येशूजी चमैंने बिइ, “ओ, ताँ आक्होबै आम्हादुमैं! क्हेमैंए सैं खैले छले आक्होब् तयाल? अगमबक्‍तामैंइ बिबै ताँमैं तिफुँइ आक्वें वा! 
परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै जोगेमिंबै म्रुँ ख्रीष्‍टजी छाबै दुःख योंल् त्‍हुम्। झाइले ह्रोंसए मान योंबै कल्ह्‍योर ह्‍याल् आत्हु वा?” 
च लिउँइँ मोशा नेरो अगमबक्‍तामैंइ खीए बारेर प्‍ह्रिथेंबै ताँमैंए अर्थ खीजी चमैंलाइ क्होमिंइ। 
चमैं इम्‍माउस नाँसए चेंदो फेखमा येशू अझै क्याइन ह्‍याल् म्हैब् धों लइ। 
छतसि “म्‍हुँइँस तबर होंइ। तिंयाँ ङिने बालुन् टिमिंन्!” बिसि चमैंइ खीने कर ल्हैदिइ। छबिमा येशू चमैंने बालुन् टिबर धिं न्होंर होंइ। 
चमैंने बालु चब् चबर क्हुँमा खीजी क्‍हें किंसि परमेश्‍वरलाइ धन्यबाद पिंइ, धै क्‍हें लुँसि चमैंलाइ पिंइ। 
छलमा बल्‍ल चमैंए मि थोंसि “खीन् मुँन!” बिब् सेइ। दिलेया येशू चमैंउँइँले म्हयाइ। 
छतमा चमैंइ खेंमैंए न्होंर बिइ, “खीजी ङ्योने घ्‍याँर ताँमैं लसि परमेश्‍वरए छ्वेर्बै ताँए अर्थ क्होमिंमा ङ्योए सैं बेल्‍ले तोंसि छिं ङ्हाँल, आङिं वा?” 
च त्हेर्न चमैं रेसि यरूशलेमउँइँ एह्‍याइ। धै च्युसे घ्रि कुल्मिंबै चेला चिब्मैं नेरो चमैंने मुँबै अरू म्हिमैंने त्‍होइ। 
झाइले “प्रभु येशू क्‍ह्रोंसेंन सोगों तसि रेखना! धै सिमोन ङाँर म्रोंखन!” बिसि चमैंने बिइ। 
झाइले च चेलामैंइ घ्‍याँर तबै ताँ नेरो येशूजी क्‍हें लुँसि पिंमा खीलाइ ङो सेबै ताँ अरू चेलामैंने बिमिंइ। 
चमैंइ चु ताँमैं लरिमा येशू चमैंए म्‍हाँजोर राखसि “क्‍हेमैंने शान्‍ति तरिगे,” बिइ। 
छबिमा चमैंइ “मों म्रोंइ” ङ्हाँसि प्‍ल्‍ह लोंसि ङ्हिंयाइ। 
दिलेया खीजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं तले आदिदिसि संका लल? 
ङए यो प्‍हले ङ्ह्‍योद्! ङ येशून् ग, ङलाइ छुइद्। तलेबिस्याँ मोंमैंलम् से आत, ह्रिबै या आत। दिलेया ङलम् ह्रिबै मुँ से या मुँ बिसि क्हेंमैइ म्रोंइमुँ।” 
छ बिसि खीजी ह्रोंसए यो प्‍हले चमैंने उँउँइ। 
छाबै क्वेंलै आखाँबै ताँ म्रोंमा चमैं सैं तोंसि प्लटोयाइ। छतमा “क्हेमैंने चबै सैमैं तोइ मुँवा वा?” बिसि खीजी चमैंने ङ्योएइ। 
छबिमा चमैंइ तेबै ताँग घ्रि खीलाइ पिंइ। 
छले पिंमा खीजी च ताँग चमैंए उँइँर्न चइ। 
झाइले खीजी चमैंने बिइ, “मोशाइ प्‍ह्रिबै ठिम, अगमबक्‍तामैंइ प्‍ह्रिबै ताँमैं नेरो भजनसंग्रहर ङए बारेर प्‍ह्रिथेंबै ताँमैं पूरा तल् त्‍हुम् बिसि ङइ ओंसोंन् क्‍हेमैंने मुँमा बिल।” 
छ बिसि परमेश्‍वरए छ्वेर्बै ताँ क्‍होरिगे बिसि खीजी चमैंए सैं प्ल्हमिंइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “‘परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍टजी दुःख नोल् त्‍हुम्, धै सिसि सोंरोर धबै सोगों तसि रेल् त्‍हुम्,’ बिसि परमेश्‍वरए छ्वेर प्‍ह्रिइमुँ। 
ह्रोंसइ लबै आछ्याँबै केमैं पिसि परमेश्‍वरउँइँ सैं एइस्याँ म्हिमैंइ पाप क्षमा योंम् बिबै ताँ ओंसों यरूशलेमर बिप्रबइले ताँन् ह्रें-ह्रेंर्बै म्हिमैंने बिमिंल् त्हुम्। 
तलेबिस्याँ क्‍हेमैंन् चु ताँए ग्वाइ पिंब्मैं ग। 
परमेश्‍वर आबाजी बाछा फैसि पिंम् बिबै बरदान ङइ क्हेमैंए फिर कुल्मिंब्मुँ। दिलेया परमेश्‍वरजी पिंबै शक्‍ति क्हेमैंए फिर आयुन् समा क्हेमैं चु सहरर्न टिरिद्।” 
छ बिबै लिउँइँ येशूजी चमैं बेथानिया बिबै नाँस समा बोयाइ, धै ह्रोंसए यो क्वेसि चमैंए फिर आशिक पिंइ। 
छले आशिक पिंरिबै तोंर्न खी चमैंउँइँले स्वर्गर बोवाइ। 
छाब् म्रोंसि चमैं परमेश्‍वर‍ए मिं क्वेदै येशू क्ह्रोंसेंन परमेश्‍वर मुँन बिसि सैं तों-तोंइ यरूशलेमउँइँ एखइ। 
झाइले खोंयोंन् बिलै परमेश्‍वए मिं क्वेदै चमैं यरूशलेमर्बै मन्दिरर्न टिरिमल।
