﻿लूका.
22.
च त्हेर प्लेढा आझोंबै क्‍हें चबै चाड खबि छेल। च त्हिंइने दुःखने फ्रेबै चाड बिमल। 
ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैं बिस्याँ येशू खैले सैब् ङ्‍हे बिसि दाउ ङ्‍ह्‍योरिल। दिलेया म्‍हिमैं म्रोंसि चमैं ङ्हिंमल। 
च त्‍हेर्न यहूदा इस्‍करियोतए सैंर दुष्‍ट होंइ। च यहूदा येशूए च्युसे ङ्हिं चेलामैं न्‍होंर्बै घ्रि मुँल। 
यहूदा ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो मन्दिर रुँबर टिबै सिपाइमैं न्होंर्बै कप्‍तानमैं ङाँर ह्‍यासि, “ङइ येशू ङो सेमिंस्यो बिसि सल्‍ला लइ।” 
यहूदाए ताँ थेसि चमैं सैं तोंसि “ङिइ क्‍हि मुइ पिंस्‍यो,” बिसि बाछा फैइ। 
चमैंइ छबिमा इस्‍करियोतइ “तम्” बिसि म्‍हिए हुल आरेबै त्हेर येशू क्‍हाल् पिंबै दाउ ङ्‍ह्‍योइ। 
प्लेढा आझोंबै क्हें चबै चाडर म्हिमैंइ क्‍यु झज ख्रो पिंसि दुःखने फ्रेबै चाड म्हाँदिमल। 
खीजी पत्रुस नेरो यूहन्‍नालाइ “ह्‍यासि ङ्योए ल्हागिर दुःखने फ्रेबै चाडए भोज तौदु लद्,” बिसि कुलइ। 
चमैंइ खीने “ओ गुरु, ङिइ चु भोज खनिर तौदु लले?” बिसि ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं सहरर फेमा क्‍युए गौरि नोबै च्हमिरि घ्रि क्‍हेमैंने त्‍होब्‍मुँ। चए लिलिन् च होंबै धिंर्न ह्‍याद्। 
झाइले च धिं क्‍ल्‍हेने ‘ङइ ह्रोंसए चेलामैंने दुःखने फ्रेबै चाडए भोज चबै कोठा खनिर जा? बिसि गुरुजी क्हिने ङ्योएमुँ,’ बिद्। 
छले ङ्योएमा चइ क्‍हेमैं फितलर्बै छेनाले सजेथेंबै कोठा उँइँमिंब्‍मुँ। चर्न क्हेमैंइ भोजए तौदु लद्।” 
छले चमैं ह्‍यामा खीजी खै बिल छाबन् स्याइ। झाइले चमैंइ दुःखने फ्रेबै चाडए भोज चर्न तयार लइ। 
लिउँइँ चब् चबै त्‍हे तमा येशू कुल्मिंबै चेला चिब्मैंने बालु चब् चबर क्हुँइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ दुःख नोब् भन्दा ओंसों क्हेमैंने बालु दुःखने फ्रेबै चाडए भोज चबै सैं मुँ। 
तलेबिस्याँ ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरए सैंर मैंब् धों आतन् समा तारे ङइ चु भोज धबै चरिब आरे।” 
च लिउँइँ येशूजी प्‍हेला छेसि परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंसि चेलामैंने बिइ, “चु प्‍हेला किंसि क्‍हेमैं न्‍होंरि चुसि थुँन्। 
तलेबिस्याँ ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरजी खन्‍तोंदोंन् ग्याल्स आलन् समा ङइ अँगुरए खु धबै थुरिब् आरे।” 
झाइले येशूजी योर क्हें किंइ धै परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंसि क्‍हें लुँसि चेलामैं चुमिंसि बिइ, “चु क्‍हें ङए ज्यु ग। क्‍हेमैंए ल्हागिर ङए ज्यु ख्रो पिंब् ग। छतसि ङ मैंबै ल्हागिरि छलेन् क्हें चब्रें लद्।” 
छलेन क्हें चल् खाँबै लिउँइँ येशूजी प्‍हेला घ्रि छेइ, झाइले चमैंने पिंसि बिइ, “चु क्‍हेमैंए ल्हागिर बगेबै ङए को ग। चु को परमेश्‍वरजी क्‍हेमैंने फैबै छारा बाछाए छाप ग। 
“दिलेया ङ्ह्‍योद्! ङलाइ क्‍हाल् पिंबै म्‍हि ङने बालुन् चरिइमुँ। 
तलेबिस्याँ परमेश्‍वरजी बिब् धोंलेन् म्हिए च्ह सिलन् त्हुब्‍मुँ। दिलेया धिक्‍कार मुँ ङ शत्तुरमैंए योर पिंवाबै म्‍हि चइ थेबै दुःख योंब्‍मुँ।” 
चु ताँ थेसि चेलामैंइ “ङ्योए न्‍होंरि छाबै के लब खाब मुँगे?” बिसि खें-खेंमैंन् ङ्योएबर होंइ। 
च लिउँइँ “ङ्योए न्होंर ताँन् भन्दा थेब खाब् तब् ङ्‍हें?” बिसि चेलामैंए न्‍होंरि हानथाप तबर होंइ। 
छतब् म्रोंसि येशूजी चमैंने बिइ, “चु ह्‍युलर्बै म्रुँमैंइ जनताए फिर हुकुम लम्। छले हुकुम लब्मैंइ खेंमैंलाइ छ्याँबै के लबै म्हि बिद् बिसि बिबर ल्हैदिम्। 
दिलेया क्‍हेमैं न्‍होंरि छ तल् आत। क्‍हेमैं न्‍होंरि ताँन् भन्दा थेबै म्‍हि ताँन् भन्दा च्‍योंने तल् त्‍हुम्। धै चिबै के लबै म्हिइ अरूमैंए सेवा लल् त्‍हुम्। 
चब् चबर टिबै म्हि नेरो चब् पामिंबै म्हि न्होंरि खाब् थेब् जा? च ब् चबर टिबै म्हि थेब् आङिं वा? दिलेया क्‍हेमैं न्‍होंरि ङम् सेवा लबै म्‍हि धों तइमुँ। 
“छतसि क्हेमैं ङए दुःखर ल्‍होल् खाँब्मैं तद्। 
ङए आबाजी ङलाइ ग्याल्स घ्रि पिंइ। ङज्‍यै या क्‍हेमैंलाइ पिंमुँ। 
झाइले क्‍हेमैं या ङए ग्याल्सर ङने बालु चल् योंब्‍मुँ, थुँल् योंब्‍मुँ। धै राजगद्दिर क्हुँसि इस्राएलर्बै च्युसे ङ्हिं कुलए निसाफ लब्‍मुँ।” 
“ओ सिमोन, सिमोन, थेद्! म्हिमैंइ नौलिर गहुँ टाब् धोंले दुष्‍टइ क्‍हि टाल् योंरिगे बिसि यो छ्युँ लइमुँ। 
दिलेया क्‍हिए बिश्‍वास आम्‍हरिगे बिसि ङइ क्‍हिए ल्हागिर प्राथना लइ। छतसि क्‍हि धबै ङ ङाँइन एखब्मुँ, क्हिए सैं ङ ङाँइ एबै लिउँइँ ह्रोंसए आघें अलिमैंए सैं भोंब् लमिंन्।” 
छबिमा सिमोन पत्रुसइ खीने बिइ, “ओ प्रभु, ङ क्‍हिने बालुन् झेलर टिल् त्‍हुलेया, सिल् त्‍हुलेया तयार मुँ।” 
येशूजी पत्रुसने बिइ, “पत्रुस, ङ क्हिने बिमुँ, क्हिइ सोंखे समा ङ ङो आसे आबिन् समा तिंयाँ नग भाले ओररिब् आरे।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ क्‍हेमैं मुइ, झोला, जुत्ता तोइ आबोल्‍ले कुलमा क्हेमैंलाइ तोइ सैलेया खाँचो तल् वा?” चमैंइ “अहँ, तोइ सैलेया खाँचो आत,” बिइ। 
येशूजी बिइ, “दिलेया तारेपिरु ‘मुइ मुँब्मैंइ मुइ किंन्, झोला मुँब्मैंइ झोला नोद्’, झाइले ‘सेलाँ आरेब्मैंइ ह्रोंसए बखु चुँसि सेलाँ किंरिगे।’ 
ङ क्हेमैंने बिमुँ, ‘खी अपराधिमैं धोंबन् तइ’ बिसि प्‍ह्रिबै ताँ ङए छ्हर पूरा तलन् त्हुम्। क्ह्रोंसेंन ङए बारेर प्ह्रिबै ताँ पूरा तसिन् मुँ।” 
दिलेया सेलाँए बारेर्बै ताँ तिफुँइ आक्‍होसि चेलामैंइ बिइ, “ओ प्रभु, ङ्‌ह्‍योत्ति! चुर सेलाँ ङ्हिं मुँ।” छबिमा येशूजी “तइ! मुँरिगे,” बिइ। 
च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले त्‍होंसि सोदा ह्‍याब् धोंले येशू जैतून कोंउँइँ ह्‍याइ। चेलामैं या खीए लिलिन् ह्‍याइ। 
च क्‍ल्‍ह्‍योर फेखसि येशूजी चेलामैंने बिइ, “क्‍हेमैं ङोर आफेरिगे बिसि प्राथना लरिद्।” 
च लिउँइँ येशू दे क्‍याइ दने ह्‍यासि च्‍हि तुँसि छले प्राथना लइ। 
“ओ आबा, क्‍हिए इच्छा मुँस्‍याँ ङ ङाँइँले चु दुःख स्‍योमिंन्। दिलेया ङए इच्छा आङिं, क्‍हिए इच्छा पूरा तरिगे।” 
च लिउँइँ स्‍वर्गउँइँले स्‍वर्गदूत घ्रि येशू ङाँर युसि खीलाइ सैदिल् खाँबै भों पिंइ। 
च त्‍हेर येशूए सैंर बेल्‍ले दुःख मुँल। छतमा यो छ्युँ लदै खीजी प्राथना लरिमा खीए छैब् थे-थेब कोए थब्लो धों तब सर तेरिल। 
छले प्राथना लसि येशू ह्रोंसए चेलामैं ङाँर एखमा चमैं शोकइ लमा नारसि रोरिब स्याइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं तले रोरिल? रेद्, पापर आच्होरिगे बिसि प्राथना लद्।” 
येशूजी छ बिरिमा म्‍हिए हुल चर फेखइ। च्युसे ङ्हिं चेलामैं न्‍होंर्बै यहूदा च म्‍हिमैंए ओंसों ओंसों खसि येशूलाइ म्वें लबर खीए ङाँर खइ। 
येशूजी चने बिइ, “ओ यहूदा, ‘क्हिइ’ म्हिए च्हलाइ म्वें लब् धों लसि खीए फिर धोका पिंदा ङ्हाँइमुँ वा?” 
येशूने मुँबै चेलामैंइ तबि छेबै ताँमैं क्‍होसि “ओ प्रभु, ङिइ चमैंलाइ सेलाँइ प्रिंवाले वा?” बिसि ङ्योएइ। 
झाइले चेलामैं न्‍होंर्बै घ्रिइ सेलाँ (तरबार) ट्हुइसि ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए के लबै म्हि घ्रिए क्‍योलोउँइँबै न्‍ह च्‍वाट्टन् थोवाइ। 
दिलेया येशूजी “तै मुँरिगे! छ आलद्!” बिसि खीजी च के लबै म्हिए न्‍ह छुइसि सल् लमिंइ। 
ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, मन्दिरर्बै थेबै फौजमैं नेरो यहूदीमैंए चिबनाँब्मैं येशूलाइ क्‍हाबर खल। छले खब् म्रोंसि येशूजी चमैंने बिइ, “ङ ह्‍यो वा? छले क्हेमैं सेलाँ नेरो प्‍हरे छेसि ङ क्‍हाबर खब? 
ङ त्हिंइ ह्रोंसे क्‍हेमैंने ‍बालुन् मन्दिरर मुँमा क्‍हेमैंइ ङ आक्हा। दिलेया तारे क्हेमैंए त्हे तइमुँ। छतसि क्हेमैं तो के लबर खल, च के लद्, तलेबिस्याँ मिछु खैबर्बै शक्‍तिए के लबै त्हे चुन् ग।” 
च त्‍हेर्न म्हिमैंइ येशू क्‍हासि ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए धिंर बोइ, पत्रुस बिस्याँ दे ह्रेंगोउँइँलेन् खीए लिलि लिलि ह्‍याइ। 
ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए धिंर्बै ह्‍युर म्‍हिमैं मि त्हेरिल। छतसि पत्रुसै या चमैंने बालुन् क्हुँइ। 
केब्स्यो घ्रिइ पत्रुस मि त्हेरिब म्रोंसि च ङाँइ ङ्‌ह्‍योसि “चु म्हि या येशूने बालुन् मुँल,” बिइ। 
दिलेया पत्रुसइ च च्हमिरिने “ओ नानि, ङइ खी ङो आसे,” बिइ। 
तिस्याँदे लिउँइँ अर्को म्‍हि घ्रिइ चलाइ म्रोंसि बिइ, “क्‍हि या चमैं न्होंर्बै आङिं वा?” दिलेया पत्रुसइ चने या “अहँ, ङ चए थु आङिं,” बिइ। 
घण्‍टा घ्रिदे लिउँइँ अर्को म्‍हि घ्रिइ बिइ, “चु म्हि या येशूनेन् बालु मुँल। तलेबिस्याँ चु या गालीलथेंन् मुँन।” 
दिलेया पत्रुसइ बिइ, “अबुइ, तो ताँ लल? क्‍हिइ बिबै ताँ ङइ तोइ आक्‍हो!” पत्रुसइ छ बिरिबै तोंर्न नग भाले ओरइ। 
छतमा प्रभु येशूजी लिग्‍याँ तोसि पत्रुसलाइ ङ्ह्‍योमा “क्हिइ सोंखे समा ङलाइ ङो आसे आबिन् समा नग भाले ओररिब् आरे,” बिसि येशूजी बिबै ताँ पत्रुसइ मैंइ। 
झाइले पत्रुस बैरु त्‍होंह्‍यासि बेल्‍ले क्रोइ। 
येशू रुँबै म्‍हिमैंइ खीए बिल्‍लि लसि धोंइ। 
चमैंइ खीए मि हुवासि प्रिंदै “लु अगमबाणि बिद्, बित्ति क्‍हिलाइ प्रिंब खाब् जा? बिसि ङ्योएइ।” 
चमैंइ खीए बिरोधर अरू ल्‍हें आब्रु वाबै ताँमैं या बिइ। 
नाँ न्होंबै तोदोंन् यहूदी ह्‍युलर्बै चिब्मैं, ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैं ताँन् खागु तसि येशूलाइ थेबै म्हि च्होंए उँइँर बोमा चमैंइ बिइ, 
“क्‍हि परमेश्‍वरजी कुल्‍मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट ग बिस्‍याँ ङिने बिद्।” येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ बिनाबिलेया क्‍हेमैंइ आक्वें। 
ङइ तो ङ्योएलै या क्‍हेमैंइ ज्वाफ आपिं। 
दिलेया तारे म्हिए च्ह परमेश्‍वरए थेबै भों नेरो शक्‍ति मुँबै क्‍योलोउँइँ टिब्‍मुँ।” 
चमैं ताँनइ बिइ, “छ बिस्‍याँ क्‍हि परमेश्‍वरए च्‍हन् वा?” येशूजी बिइ, “ङ चन् ग बिसि क्‍हेमैंइन बिइमुँ।” 
येशूए ताँ थेसि चमैंइ खें-खेंमैंन् बिइ, “ङ्योइ चए सुँउँइँलेन् थेइ, छतसि ङ्योलाइ अरू ग्वाइ तले चैदिइ?” 
