﻿लूका.
20.
तिगें येशूजी मन्दिरर परमेश्‍वरउँइँले खबै सैं तोंबै ताँमैं म्हिमैं लोमिंरिल। छतमा चिबनाँब्मैं, ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैं येशू ङाँर खसि 
“ङिंने बिद्, चु केमैं लब क्हिला तो हक मुँ, क्‍हिलाइ चु हग पिंब खाब् जा?” बिसि ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “छ बिस्याँ ङज्यै या क्हेमैंने ताँ घ्रि ङ्योएम् चए ज्वाफ पिंन्। 
यूहन्‍नाइ म्हिमैं क्‍युर प्ल्‍हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै हग परमेश्‍वरउँइँले योंइ उ म्‍हिमैंउँइँले योंइ?” 
चु ताँ थेसि चमैं खें-खेंमैंए न्होंरि छलफल लबर होंइ, “ङ्योइ खै बिब? ‘परमेश्‍वरउँइँले’ बिइ बिस्‍याँ क्‍हेमैंइ ‘तले यूहन्‍नाए ताँ आक्‍वेंल?’ बिसि चइ बिब्‍मुँ। 
‘म्हिउँइँले’ बिले बिस्‍याँ चुर्बै म्‍हिमैं ताँनइ ङ्यो युँमाइ प्रिंसि सैवाब्‍मुँ, तलेबिस्याँ यूहन्‍ना अगमबक्‍ता ग बिसि चमैंइ क्वेंम्।” 
छतसि चमैंइ येशूने बिइ, “तुसि, खनिउँइँले योंइ? ङिइ आसे।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “छ बिस्‍याँ ङज्यै या खाबै हकउँइँले चु केमैं लमुँ बिसि क्हेमैंने आबि।” 
च लिउँइँ येशूजी म्हिमैंने अहान् बिइ, “म्‍हि घ्रिइ अँगुरए खेति ल्हैदिसि म्हिमैंने आधेर पिसि खी अर्को ह्‍युलर ह्‍यासि ल्हें त्हे समा टिइ। 
अँगुर मिंबै त्‍हेर क्‍ल्‍हेइ के लबै म्हि घ्रि आधे किंबर कुलइ। दिलेया आधे लब्‍मैंइ च म्हि धोंसि क्होतेन् कुल्मिंइ। 
झाइले क्‍ल्‍हेइ अर्को के लबै म्हिलाइ कुलइ। चलाज्यै या चमैंइ धोंसि आब्रु वासि तोइ आपिंन्ले क्होतेन् ल्‍हामिंइ। 
च लिउँइँ धबै अर्को के लबै म्हि कुलइ। चलाज्यै या चमैंइ आधकल्सो लसि भ्‍योंवाइ। 
“च्‍हौ तसेरो अँगुरए क्‍ल्‍हेइ बिइ, ‘तारे खाब् कुलब् ङ्‍हे? ङए च्हलाइमि चमैंइ मान ललै, छतसि ङ ह्रोंसए खोबै च्हन् कुलल् त्हुइ ङ्हाँसि कुलइ।’ 
दिलेया क्‍ल्‍हेए च्‍ह ह्रेंगोउँइँलेन् म्रोंसि आधे लब्‍मैंइ ‘चुम् क्‍ल्‍हेए च्‍ह ग। चुम् हक योंल् त्हुबै म्हि ग। छतसि चलाइ सैवाले धै चए सै न्होर ङ्योलन् तब्‍मुँ बिसि खेंमैं न्‍होंरि ताँ लबर होंइ।’ 
छ बिसि चमैंइ चलाइ अँगुर मुँबै क्ल्ह्‍योउँइँले बैरु बोसि सैवाइ। “तारे अँगुरए क्‍ल्‍हेइ चमैंलाइ तो ललै? 
च खसि च आधे लब्‍मैं सैवाब्मुँ, धै म्रों अरू म्हिमैंलाइन पिंवाब्मुँ।” चु ताँ थेसि म्हिमैंइ बिइ, “छाबम् खोंयोंइ आतरिगे!” 
येशूजी चमैं ङाँइ ङ्‍ह्‍योसि बिइ, “छ बिस्‍याँ छ्वेर प्‍ह्रिबै चु ताँए मतलब तो जा? ‘गारा झोंब्‍मैंइ केर आफे बिसि भ्योंवाबै युँमान् तेंर्बै क्र युँमा तइ?’ 
च युँमाए फिर तेयाब्‍मैं ताँन् कुदुकुदु तयाब्मुँ, छलेन खाबै फिर च युँमा तेमुँ च त्‍हूलफुँ लवाब्‍मुँ।” 
येशूजी चु अहान् खेंमैंए बारेर्न पोंरिइमुँ बिसि शास्‍त्रिमैं नेरो खेगि चिब्मैंइ क्‍होइ। छतसि च त्‍हेर्न चमैंइ येशू क्‍हाल् म्‍हैइ। दिलेया चमैं म्हि हुल म्रोंसि ङ्हिंमल। 
येशूजी बिबै ताँमैंउँइँले खीलाइ फसेदिसि रोमी क्रथेए योर पिंवाबै दाउ चमैंइ ङ्‍ह्‍योरिल। छतसि छ्याँबै के लब्मैं धों ब्योंबै म्‍हिमैं छैं लबर चमैंइ येशू ङाँर कुलइ। 
चमैंइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, क्‍हिइ छ्याँबै ताँ पोंमुँ धै खाबलाज्यै या आफेलल्‍ले परमेश्‍वरए क्‍ह्रोंसेंन्‍बै ताँ छेनाले लोमिंम् बिसि ङिइ सेइमुँ। 
छतसि ङिलाइ बिमिंन्दि। ङिंइ रोमी कैसर म्रुँलाइ बालि फोल् त्हुम् उ आत्हु?” 
दिलेया खीए सैं किंबर चमैंइ छले ताँ ङ्योएब् ग बिब् सेसि येशूजी चमैंने बिइ, 
“खोइ ङने मुइ घ्रि उँइँन्दि। च मुइर खाबै नक्‍सा नेरो मिं छाप्‍दिइमुँ?” चमैंइ बिइ, “कैसर म्रुँए मिं नेरो नक्सा मुँ।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “छ बिस्याँ कैसर म्रुँलाइ पिंल् त्हुबै सै कैसर म्रुँलाइन पिंन्। धै परमेश्‍वरए मिंर पिंल् त्हुबै सै परमेश्‍वरलाइन पिंन्।” 
छबिमा म्‍हिमैंए उँइँर चमैंइ येशूए ताँ क्हाबै क्ल्ह्‍यो आयों। बरु येशूजी बिबै ताँ थेसि चमैं प्लेटोयासि तोइ आबिल्‍ले टिइ। 
च लिउँइँ धबै को-कोइ सदुकी टोलिर्बै यहूदीमैं येशू ङाँर खइ। चमैंइ “सिबै लिउँइँ म्‍हि धबै सोगों आत,” बिमल। छतसि चमैंइ येशूने ङ्योएइ, 
“गुरु, मुँयुँ घ्रि ब्ह्‍या लसि प्‍हसे आतन्‍ले सि‍याइ बिस्याँ, आघेंए ल्हागिर सन्तान तरिगे बिसि चए अलिइ ह्रोंसए चों ब्ह्‍या लल् त्‍हुम् बिसि स्‍योंमा मोशाइ ङ्योए ल्हागिर ठिम प्‍ह्रिथेइमुँ। 
धिं घ्रिर त्येमैं ङिउँलो मुँल। ठागुइ ब्ह्‍या लइ। दिलेया च्‍ह-चमि आतल्‍ले च सियाइ। 
छतमा म्हैलइ ह्रोंसए चों पखइ। दिलेया चै या प्‍हसे आतल्‍ले सियाइ। 
च लिउँइँ साँइँलाज्‍यै या चों पखइ। चै या प्‍हसे आतन्‍ले सियाइ। छलेन चमैं ताँनइ पलो पलोले चोंने ब्ह्‍या लइ, दिलेया चमैं या प्‍हसे आतल्‍लेन् ताँन् सियाइ। 
लिउँइँ च च्हमिरि या सियाइ। 
छतसि सियाब्‍मैं धबै सोगों तमा च च्हमिरि खाबै प्‍ह्रेंस्‍यो तलै? तलेबिस्याँ च च्हमिरि त्ये ङिंउँलोलन् प्ह्रेंस्यो तल् खाँल।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “चु ह्‍युलर म्हिमैं ब्ह्‍या लमुँ, ब्ह्‍या लमिंमुँ। 
दिलेया सिबउँइँले सोगों तसि स्वर्गर ह्‍याबै योग्यर्बै ठर्दिबै म्हिमैंइ ब्ह्‍या आल, ब्ह्‍या आलमिं। 
तलेबिस्याँ चमैं स्‍वर्गदूत धोंबन् तम्। चमैं सिसि धबै सोगों तबइले चमैं परमेश्‍वरए सन्तान ग। छतसि चमैं खोंयोंइ सिरिब् आरे। 
“दिलेया सिब्‍मैं धबै सोगों तसि परमेश्‍वरने टिम् बिबै ताँ मोशाज्‍यै या लुँरिबै झ्याङए बारेर प्‍ह्रिमा याहवेहलाइ ‘अब्राहामए परमेश्‍वर, इसहाकए परमेश्‍वर नेरो याकूबए परमेश्‍वर’ बिसि प्रमाण उँइँमिंइ। 
याहवेह सियाबै म्‍हिमैंए परमेश्‍वर आङिं, सोगों तब्मैंए परमेश्‍वर ग, तलेबिस्याँ खीए ल्हागिर ताँन् म्हि सोगों मुँ।” 
खीए ताँ थेसि को-कोइ शास्‍त्रिमैंइ बिइ, “ओ गुरु, क्‍हिइ ठिकन् बिइ।” 
च लिउँइँ खाबज्यै या खीने तोइ ताँ या ङ्योएबै आँट लल् आखाँ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “‘परमेश्‍वरउँइँले कुल्‍मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट, दाऊद म्रुँए हाँगउँइँले युब् ग’ बिसि म्हिमैंइ खैले बिल् खाँम्? 
तलेबिस्याँ ‘प्रभु परमेश्‍वरजी ङए प्रभुने बिइ, 
“ङइ क्‍हिए शत्तुरमैं क्‍हिए प्‍हले न्‍होंर आथेंन् समा क्‍हि ङए क्‍योलोउँइँ टिद्,”’ बिसि भजनमैंर दाऊद म्रुँइ बिइमुँ। 
छले दाऊद ह्रोंसइन ख्रीष्‍टने प्रभु बिइमुँ बिस्याँ ख्रीष्‍ट दाऊदए च्ह खैले तइ?” 
छले ताँन् म्हिमैंइ ताँ थेरिमा येशूजी ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, 
ह्रिंबै क्वे खिसि “शास्‍त्रिमैं प्हैंसि छाइ-छुइ बजारजरे प्रमा म्हिमैंइ म्हाँदिरिगे ङ्हाँब, च्हों धिंजरे ह्‍यामा म्हिमैंइ थेब लरिगे ङ्हाँब छलेन भत्‍यारजरे ह्‍यामा मान तबै क्‍ल्‍ह्‍योर क्हुँल् म्‍हैबै शास्त्रिमैंने जोगेसि टिद्। 
चमैंइ म्हरेस्‍योमैंए धिं नाँ लुडिमुँ। दिलेया म्‍हिमैंए उँइँरि बिस्याँ बेल्‍ले प्राथना लब् प्हैंम्। छाब्‍मैंइ झन् थेबै सजैं योंब्‍मुँ।” 
