﻿लूका.
19.
येशू यरिहो सहर तदै ह्‍यारिमा। 
च सहरर जखायस बिबै म्‍हि घ्रि रोमी म्रुँए ल्हागिर बालि रेब्‍मैं न्‍होंर्बै चिब नेरो प्लबै म्हि मुँल। 
“येशू खाब् मुँगे” बिसि चइ ङ्‌‍ह्‍योबै सैं लइ। दिलेया मोब तबइले म्‍हिए हुलइ लमा चइ येशू म्रोंल् आखाँ। 
छतसि च ओंसों न्हेयासि येशू ङ्ह्‍योबर तुँबुए धुँर क्रेइ। तलेबिस्याँ येशू च घ्‍याँ तसि खसिन् मुँल। 
येशू चर फेखसि ताइ ङ्‌‍ह्‍योसि बिइ, “ओ जखायस, युना क्युरु तयु, तलेबिस्याँ ङ तिंयाँ क्‍हिए धिंर बास टिल् त्‍हुइमुँ।” 
छबिमा च युन्ले सर तयुइ। धै सैं तोंदै येशू धिंर बोसि मान लइ। 
छले येशू जखायसए धिंर ह्‍याब् म्रोंसि “अच्‍या छाबै पापि म्हिए धिंरै या प्ह्रें तबर ह्‍याइ बिसि म्हिमैंइ खीए ताँ लबर होंइ।” 
च्हमन् जखायस रासि प्रभु येशूने बिइ, “प्रभु, ङ तारे ह्रोंसए सै न्होरए आधा भाग ङ्हाँदुमैं चुमिंम्। झाइले ङइ रोमी म्रुँए ल्हागिर बालि रेमा खाबलाज्यै या लुसि मुइ किंना बिलेया तिबाँर प्लिबाँ तेंसि चमैं एमिंब्‍मुँ।” 
येशूजी चने बिइ, “तिंयाँ चु धिंर्बै म्हिमैंइ मुक्‍ति योंइमुँ, तलेबिस्याँ चु या अब्राहामए सन्तान ग। 
तलेबिस्याँ म्हिए च्ह छलेन् घ्याँ आसेसि म्हप्ररिब्मैंलाइ म्हैबर नेरो जोगेमिंबर युब् ग।” 
येशू यरूशलेम सहर चेंदो फेख‍मा म्‍हिमैंए सैंर “परमेश्‍वरजी ग्याल्स लबै त्‍हे युनन् तबि छेना बिब् मैंसि खीए ताँ थेरिल। छतमा येशूजी चमैंने परमेश्‍वरए ग्याल्सए बारेर्बै ताँ अहानउँइँले बिइ।” 
येशूजी बिइ, “प्लबै म्हि घ्रिइ ह्रेंगोर्बै ह्‍युल घ्रि ङए हग न्होंर पखल त्हुइ बिबै सैं लइ। 
झाइले खी ह्‍याब् भन्दा ओंसों ह्रोंसए के लबै म्हिमैं च्‍युउलो हुइसि ‘ङ आएखन् समा चु माराए सिक्‍काउँइँले छों लद्,’ बिसि माराए सिक्‍का घ्रि घ्रि पिंइ। 
“दिलेया चए ह्‍‍युलर्बै म्हिमैंइ च चिबलाइ आखोमल। छतसि चिब ह्‍याबै लिउँइँ ‘चु म्‍हि ङिए फिर म्रुँ तब ङि आसैदि,’ बिद् बिसि थेबै म्रुँ ङाँर चमैंइ स्यार्बो कुलइ। 
“दिलेया च चिब म्रुँ तसि एखबै तोदोंन् ह्रोंसइ मुइ पिंथेंबै के लबै म्हिमैं खी ङाँर हुइबर ल्हैदिइ। झाइले छों लसि चमैंइ कति कमदिइ बिसि क्होल् म्हैइ। 
ओंसोंबै के लबै म्हि खसि बिइ, ‘ओ चिब, क्‍हिइ पिंबै माराए सिक्‍का घ्रिउँइँले ङइ सिक्‍का च्‍यु कमदिइमुँ।’ 
“च म्रोंसि म्रुँ बेल्‍ले सैं तोंदै बिइ, ‘स्‍याबास! क्‍हि स्‍वाबै के लबै म्हि मुँन! च्‍युगुदे सैर क्‍हि भर लल् खाँब तइ। छतसि तारे सहर च्‍युए फिर क्हि क्ल्हे तब्मुँ।’ 
“छलेन अर्को के लबै म्हि खसि बिइ, ‘ओ चिब, क्‍हिइ पिंबै माराए सिक्‍का घ्रिउँइँले ङइ सिक्‍का ङ्‍ह कमदिइमुँ।’ 
“झाइले म्रुँइ चलाज्यै या बिइ, ‘क्‍हि सहर ङ्‍हए फिर क्ल्हे तल् योंब्मुँ।’ 
“अर्को के लबै म्हि खसि बिइ, ‘ओ चिब, क्‍हिइ पिंबै माराए सिक्‍का ङइ ह्रुमालर चोसि थेंल। चुर मुँ नाँ बिइ। 
क्‍हि म्रोंसि ङ ङ्हिंइ, तलेबिस्याँ क्हि सारो सैं मुँबै म्हि मुँ। क्हिइ थेंइ आथेंबै सै किंल् म्हैम्, धै प्लुइ आप्‍लुबै सैन् खैंम्।’ 
“क्ल्हेइ च के लबै म्हिने बिइ, ‘ओ, केर आफेबै म्हि! क्‍हिइ पोंबै ताँउँइँलेन् ङइ क्हिए निसाफ लब्मुँ। ङए सैं सारो मुँ, ङइ थेंइ आथेंबै सैन् किंमुँ, धै प्लुइ आप्‍लुबै सैन् खैंम् बिब क्‍हिइ सेना। 
छ बिस्‍याँ क्‍हिइ ङए मुइ बेङ्गर तले आथेंल? बेङ्गर थेंस्‍याँ ङ एखमा ब्याजै योंमल।’ 
झाइले च जरे रारिब्‍मैंने खीजी बिइ, ‘चउँइँले माराए सिक्‍का प्‍हेंसि सिक्‍का च्‍यु मुँबै म्हिलाइ पिंवान्।’ 
“दिलेया च‍मैंइ खीने बिइ, ‘ओ चिब चनेम् माराए सिक्‍का च्‍यु मुँदि!’ 
“ङ क्हेमैंने बिमुँ, खाब्ने मुँ चलाइ झन् ल्हें पिंब्‍मुँ। खाब्ने आरे चने मुँबै या प्‍हेंवाब्‍मुँ। 
तारे ङलाइ आखोसि ‘म्रुँ आतरिगे’ बिब्‍मैं चुर पखसि ङए उँइँर सैवाद्।” 
चु अहान् बिल् खाँबै लिउँइँ येशू ह्रोंसए चेलामैं भन्दा ओंसों यरूशलेमउँइँ ह्‍याइ। 
बेथफागे नेरो बेथानिया बिबै नाँसए चेंदो जैतून बिबै कोंर फेखमा येशूजी ह्रोंसए चेलामैं ङ्हिंने छ बिसि कुलइ, 
“च चेंदोबै नाँसर ह्‍यादु। चर ह्‍याम खाबै आक्रेबै गधा झज च्युँइँथेंब क्‍हेमैंइ स्‍याब्‍मुँ। च पिसि चुर पखो। 
चलाइ पिमा ‘तले पिल?’ बिसि खाबज्‍यै ङ्योस्याँ ‘प्रभुए ल्हागिर चैदिइमुँ,’ बिद्।” 
कुल्मिंबै चेलामैं ङ्हिं ह्‍यामा येशूजी बिब् धोंलेन् गधाए झज स्‍याइ। 
गधा पिबर होंमा गधाए क्‍ल्‍हेइ “चु गधा तले पिल?” बिसि ङ्योएइ। 
चमैंइ गधाए क्ल्हेने बिइ, “चु प्रभुए ल्हागिर चैदिइमुँ।” 
छले चमैंइ गधाए झज पिसि येशू ङाँर बोइ। झाइले ह्रोंसए क्‍वेंमैं गधा झजए फिर तिसि येशूलाइ क्रेल् पिंइ। 
येशू गधा फिर क्रेसि ह्‍यामा खीए मान लबर म्हिमैंइ खेंमैंए क्‍वें प्‍लिसि घ्‍याँर तिमिंइ। 
छले येशू यरूशलेमए चेंदो मुँबै जैतून बिबै कोंउँइँले क्युरु फेयुमा खीजी लबै औदिबै थे-थेबै केमैं मैंदै खीए ताँन् चेलामैं सैं तोंसि परमेश्‍वरए मिं क्वेदै थेबै कैले ओरबर होंइ। 
“परमेश्‍वए मिंर युबै म्रुँ बेल्‍ले थेब मुँ। स्वर्ग नेरो पृथ्‍बीर शान्ति तरिगे। खीए मिं खोंयोंन् बिले थेब् तरिगे,” बिदै ओरइ। 
म्‍हिए हुल न्‍होंरि को-कोइ फरिसीमैंइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, क्‍हिए चेलामैंने ‘छले आओरद्’ बिसि हौदिसे।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङ क्हेमैंने बिमुँ, चुमैं छले आपोंस्‍याँ युँमामैंन् थेबै कैले ओरब्मुँ।” 
येशू यरूशलेम सहर चेंदो फेखमा। च सहर म्रोंसि खी सैं नसि क्रोइ। 
चर्बै म्‍हिमैंए बारेर खीजी छले बिइ, “शान्‍ति तो ताँइ पखम् बिसि क्‍हेमैंइ तिंयाँ सेस्‍याँ तमल! दिलेया तारे क्‍हेमैंए मिइ म्रोंल् आयों। 
तलेबिस्याँ क्हेमैंए फिर छाबै त्हिंइ खब्मुँ: शत्तुरमैंइ क्हिए कारग्युले गारा रुइब्मुँ धै क्हेमैं बैरु त्होंल् आयोंन्ले च्युथेंब्‍मुँ। 
चमैंइ चु सहर फुवासि चु न्‍होंर्बै ताँन् म्‍हिमैं या सैवाब्‍मुँ। धिंए गारार युँमा घ्रिए फिर अर्को युँमा तरिब् आरे। तलेबिस्याँ ‘ङिं जोगेमिंबर परमेश्‍वर युल!’ बिबै ताँ क्हेमैंइ क्होल् आखाँल।” 
च लिउँइँ येशू यरूशलेम सहरर्बै मन्दिरर ह्‍यासि चर्बै छों लबै ताँन् म्हिमैं ल्हावाइ। 
झाइले चमैंने बिइ, “परमेश्‍वरजी खीए छ्वेर ‘ङए धिं प्राथना लबै धिं तब्‍मुँ,’ बिसि प्‍ह्रिइमुँ, दिलेया क्‍हेमैंइमि ह्‍योमैंए धिं लना।” 
छले येशूजी त्हिंइ ह्रोंसे मन्दिरर म्हिमैं लोमिंमल। छतसि ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, शास्‍त्रिमैं नेरो चिबनाँब्मैं क्ह्रिसि येशू सैल् म्‍हैमल। 
दिलेया खी सैबै ल्हागिर चमैंइ तोइ निउँ आयों। तलेबिस्याँ येशूजी लोमिंबै ताँ बेल्‍ले छ्याँब म्हाँदिसि म्हिमैंइ थेमल। 
