﻿लूका.
18.
चेलामैं खोंयोंन् बिलै प्राथना लरिगे धै सैं च्योंब आलरिगे बिबै सैंले येशूजी अहान् घ्रि बिइ। 
“सहर घ्रिर नि‍याधिश घ्रि मुँल। च परमेश्‍वर म्रोंसेया आङ्हिंमल, म्हिमैंलाज्यै या तोइ वास्ता आलमल। 
च सहरर म्हरेस्‍यो घ्रि मुँल। च नियाधिश ङाँर ह्‍याब्ब्रें लसि ‘ङए शत्तुरइ ङ बेल्‍ले दुःख पिंइमुँ। छतसि ङए निसाफ लमिंन्,’ बिमल। 
ल्‍हें त्‍हे समा नियाधिशइ थेबै न्ह आलल्‍ले टिइ। दिलेया ‘ङइ परमेश्‍वरै या आम्हाँदि, म्‍हिमैंलाज्यै या तोइ वास्ता आल, दिलेया चु म्हरेस्योइमि छोंरों ङ्हाँनन् लइ,’ बिसि चइ सैं न्हों-न्हों मैंइ। 
छतसि तारे चुए निसाफ लमिंल् त्‍हुइ। निसाफ आलमिंस्‍याँ च खब्ब्रें लसि ङलाइ छोंरो ङ्हाँन् लब्‍मुँ।” 
प्रभुजी धबै चमैंने बिइ, “च अधर्मि नियाधिशइ तो बिइमुँ, मैंन्दि। 
छलेन परमेश्‍वरजी त्हाँबै म्हिमैंइ त्हिंयाँ म्हुँइँस खीने प्राथना लब्मैंए निसाफ खीजी आलमिं रो वा? क्हेमैंए ल्हागिर निसाफ लमिंबर खीजी क्हैल् लम् रो वा? 
ङ क्हेमैंने बिमुँ, खीजी ह्रोंस‍ए म्हिमैंए ल्हागिरि युनन् निसाफ लमिंब्मुँ। दिलेया म्हिए च्ह धबै ह्‍युलर युमा बिश्‍वास लसि टिरिब्मैं खीजी त्‍होल् योंलै रो वा?” 
ङ ठिक के लबै म्हि ग बिब् प्हैंसि अरूमैंलाइ तो धोंइ आङ्हाँबै को-कोइ म्हिमैंलाइ येशूजी चु अहान् बिइ, 
“म्‍हि ङ्हिं मन्दिरर प्राथना लबर ह्‍याइ। चमैं ङ्हिंर घ्रि फरिसी टोलिर्बै म्‍हि, अर्को रोमी म्रुँए ल्हागिर बालि रेबै म्‍हि मुँल। 
फरिसीइ रासि सैं न्हों-न्हों छले प्राथना लइ, ‘ओ परमेश्‍वर, ङ क्हिलाइ धन्‍यबाद पिंमुँ, तलेबिस्याँ ङ अरू म्‍हिमैं धोंले लोब लब, स्योर तेब, च्हमिरिमैंए फिर आछ्याँबै सैं मैंबै म्हि आङिं, धै चु बालि रेबै म्‍हि धों तबै या ङ आङिं। 
ङ सदर ङ्हिब्ले बर्त टिम्। ङइ योंबै तोन्दोंरि सैमैंउँइँले च्‍युबाँर्बै तिबाँ क्‍हिए मिंर पिंम्।’ 
“दिलेया च बालि रेबै म्‍हि ह्रेंगोन् रासि ‘ङम् स्वर्गउँइँ ङ्‌ह्‍योबै लायकर्बै आरे’ ङ्हाँइ। धै सैं च्योंने लदै ह्रोंसए तिंर ठौदिदै ‘ओ परमेश्‍वर, ङ पापि म्‍हि ग। ङए फिर ल्हयो खमिंन्,’ बिइ। 
“ङ क्हेमैंने बिमुँ, च फरिसी भन्दा बालि रेबै म्‍हि परमेश्‍वरए उँइँर ठिक ठर्दिसि धिंर एह्‍याइ। तलेबिस्याँ तोगो च्योंने तसि कुरब्मैंलाइ परमेश्‍वरजी थेब लमिंब्मुँ। तोगो ङम् ङन् ग बिसि थेब् प्हैंब्मैं परमेश्‍वरजी कुरवाब्‍मुँ।” 
खेंमैंए कोलोमैंए फिर येशूजी यो थेंसि आशिक पिंरिगे ङ्हाँसि म्हिमैंइ खी ङाँर कोलोमैं पखइ। कोलोमैं पखब् म्रोंसि चेलामैंइ चमैं हौदिइ। 
दिलेया येशूजी कोलोमैं ह्रोंस ङाँर हुइसि चेलामैंने बिइ, “कोलोमैं ङ ङाँर खल् पिंन्। चमैंलाइ आखो आबिद्, तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए ग्याल्स चुमैं धों तब्मैंल् ग। 
क्ह्रोंसेंन्ले ङ क्हेमैंने बिमुँ, ह्रोंसए आबा-आमाइ बिब चु च्‍योंबै कोलोमैंइ ङिंम्। छतसि क्हेमैं या परमेश्‍वरजी बिब् ङिंन्। आङिंइ बिस्याँ क्हेमैं परमेश्‍वरए ग्याल्सर होंल् योंरिब् आरे।” 
चु ताँ थेसि यहूदी चिब घ्रिइ येशूने “ओ स्वाबै गुरु! खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै ल्हागिर ङइ तो लल् त्‍हुम्?” बिसि ङ्योएइ। 
येशूजी चने बिइ, “क्‍हिइ ङने तले स्वाब बिमुँ? परमेश्‍वर बाहेक अरू खाबै या स्वाब आरे। 
परमेश्‍वरए छ्वेर्बै ताँ क्‍हिइ आसे वा? ‘व्यभिचार आलदु, म्‍हि आसैदु, आह्‍योदु, स्‍योर आतेदु धै ह्रोंसए आबा-आमाइ बिब ङिंनु,’ बिसि चर प्‍ह्रिइमुँ,” आङिं वा। 
चइ बिइ, “चु ताँमैंम् ङइ फ्रेंसि ओंनोंन् लइमुँ।” 
चए ताँ थेसि येशूजी चने बिइ, “अझै क्‍हिइ लल् त्‍हुबै के घ्रि चैमुँ। क्‍हिने मुँबै सैमैं ताँन् चुँसि योंबै मुइ ङ्हाँदुमैं चुमिंन्, धै ङए लिलि प्रद्, छलस्याँ क्‍हिइ स्‍वर्गर सै न्होर योंब्‍मुँ।” 
येशूए ताँ थेसि चए लि छु तयाइ। तलेबिस्याँ च बेल्‍ले प्लबै म्हि मुँल। 
चए लि छु तब् म्रोंसि येशूजी चने बिइ, “प्‍लबै म्‍हिमैं परमेश्‍वर‍ए ग्याल्सर होंब बेल्‍ले गारो मुँ! 
तलेबिस्याँ प्लबै म्हिमैं परमेश्‍वरए ग्याल्सर होंब् भन्दा सलु (ऊँट) ताए मिर क्युलब सजिल् तम्।” 
चु ताँ थेब्‍मैंइ “छ बिस्‍याँ खाबइ मुक्‍ति योंल् खाँमुँ?” बिसि येशूने ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “म्हिमैंइ लल् आखाँबै के परमेश्‍वरजी लल् खाँम्।” 
छबिमा पत्रुसइ बिइ, “ङिम् ह्रोंसए धिं-नाँ वाथेंसि क्‍हिए लिलि प्रइमुँ।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ: परमेश्‍वरजी बिब म्हाँदिबै ल्हागिर खाबइ धिं-नाँ, म्रिं-प्‍हसे, अलि-अङाँ आबा-आमा वाथेंमुँ, 
चइ चु जुगर्न अझै च भन्दा ल्‍हें योंब्‍मुँ। धै तारे खबै जुगरै या खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंब्‍मुँ।” 
च लिउँइँ येशूजी ह्रोंसए च्युसे ङ्हिं चेलामैं तिराइ बोसि बिइ, “तारे ङ्यो यरूशलेम सहरउइ ह्‍याइन मुँ। म्हिए च्हए बारेर अगमबक्‍तामैंइ प्‍ह्रिबै ताँन् ताँ पूरा तब्मुँ। 
चमैंइ प्‍ह्रिब् धोंले म्हिमैंइ म्हिए च्ह अरू ह्रेंमैंए योर पिंवाब्‍मुँ। चमैंइ खीए बिल्‍लि लसि थुइब्मुँ धै खीए आब्रु वाब्मुँ। 
चमैंइ खी कोर्राइ प्रुब्मुँ धै क्रूसर च्योवासि सैवाब्‍मुँ। दिलेया सोंरोर खी धबै सोगों तसि खब्‍मुँ।” 
दिलेया चेलामैंइ चु ताँ तिफुँइ आक्‍हो। चु ताँए अर्थ परमेश्‍वरजी चमैंउँइँले लोसि थेंइ। छतसि चमैंइ येशूजी बिबै ताँ क्‍होल् आखाँ। 
येशू यरिहो सहरर फेखमा चर मि आम्रोंबै म्‍हि घ्रि घ्याँए रेर क्हुँसि चर प्रब्मैंने बालु मुइ ह्रिरिल। 
घ्‍याँर ल्हें म्हि प्रबै कै थेसि “तो तरिइमुँ जा?” बिसि चइ ङ्योएइ। 
म्हिमैंइ चने बिइ, “नासरतथें येशू चु घ्‍याँउँइँलेन् खसिन् मुँ।” 
छ बिब् थेसि चइ “ओ दाऊदए च्ह येशू! ङए फिर ल्हयो लमिंन्,” बिसि ओरइ। 
घ्याँर प्रबै म्‍हिमैंइ “तले छले ओरल?” बिसि चलाइ हौदिइ। दिलेया “ओ दाऊद म्रुँए कुलर्बै च्ह! ङए फिर ल्हयो खमिंन्,” बिसि च झन् ओरइ। 
चए कै थेसि येशू प्ररिबै तोंर्न रायाइ, धै “चलाइ ङ ङाँर पउ!” बिइ। धै च मि आम्रोंबै म्‍हि खी ङाँर पखबै लिउँइँ येशूजी चने 
“क्हिलाइ तो चैदिइ? ङइ क्हिए ल्हागिरि तो लमिंले?” बिसि ङ्योएइ। चइ येशूने “प्रभु ङए मि म्रोंल् खाँरिगे,” बिइ। 
येशूजी चने बिइ, “क्‍हिइ ङए फिर बिश्‍वास लबइले क्हिए मि म्रोंल् खाँब् तयाइमुँ।” 
येशूजी छ बिबै तोदोंन् चए मि म्रोंयाँइ। झाइले च सैं तोंदै परमेश्‍वरए मिं क्वेदै येशूए लिलि प्रयाइ। छतब् म्रोंसि ताँन् म्हिमैंज्यै या परमेश्‍वरए मिं क्वेबर होंइ। 
