﻿लूका.
17.
येशूजी ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, “म्हिलाइ पापर च्होवाबै सैमैं खैलेबिलेन् खब्मुँ, दिलेया आछ्याँबै पाप केमैं लबर ल्हैदिबै म्हिइ थेबै सजैं योंब्मुँ। 
चु च्‍युगुथिरि कोलोमैं धों तबै म्हि घ्रिलाइ पाप के लबर ल्हैदिस्याँ च म्हिइ सजैं योंब् भन्दा चए खरिर ह्रेंदो च्‍योसि मा ङ्युँइर भ्‍योंवाब् चए ल्हागिर छ्याँब तब्मुँ। 
छतसि ह्रोंसए बारेर न्ह क्रों मि क्रोंले टिद्। “क्‍हिए अलिइ क्हिए फिर आछ्याँबै के लइबिस्‍याँ चलाइ छ्याँबै सुँइ लोदा सैंदा लद्, झाइले ‘ङइ पाप लइ ङलाइ माफ पिंन्,’ बिसि चइ बिस्‍याँ माफ पिंन्। 
क्‍हिए अलिइ क्‍हिए फिर तिगेंर्न ङिखे समा आछ्याँबै के लना बिलेया ङिखेन् क्‍हि ङाँर खसि ङ ‘माफ पिंन्’ बिस्‍याँ क्हिइ चलाइ माफ पिंल् त्‍हुम्।” 
कुल्मिंबै चेला चिब्मैंइ प्रभुने बिइ, “ओ प्रभु, ङिए बिश्‍वास बडिमिंन्।” 
प्रभु येशूजी बिइ, “क्‍हेमैंने पासगिए फुँ धों प्रेथेबै च्‍युगुथिरि मत्‍त्रे बिश्‍वास मुँ बिस्याँ ‘चु काफलए धुँ मा ङ्युँइर रुँइँयाद्,’ बिलेया चइ ङिंब्मुँ।” 
येशजी धबै बिइ, “क्‍हेमैं खाबज्यै या ह्रोंस‍ए के लबै म्‍हि म्रोंर के लसि र-क्‍यु छसि धिंर खबै तोदोंन् चने युन्ले ‘कैं चखो,’ बिम्‌ रो वा? 
छ बिबै साटोरि बरु ‘क्रेर फगि खिसि ङए ल्हागिर युनन् कैं, ट्हा ह्‍योसि ङ चल् पिंन्। ङइ चल् खाँबै लिउँइँ मत्‍त्रे क्हि चद्,’ आबि रो वा? 
क्ल्हेइ ल्हैदिबै के लना बिलेया क्ल्हेइ केब्छैंलाइ धन्‍यबाद पिंम्‌ रो वा? आपिं। 
छलेन क्‍हेमैंज्यै या ह्रोंसने ल्‍हैदिबै ताँन् केमैं लल् खाँसि ‘ङि केर आफेबै केब्छैं ग, ङिइ ललन् त्हुबै के मत्‍त्रे लइमुँ।’ बिद्।” 
येशू यरूशलेम सहरउँइँ ह्‍यामा सामरिया नेरो गालील ह्‍युलए साँदउँइँले तसि ह्‍याइ। 
येशू नाँस घ्रिर फेबि छेमा चर खीने कोर खबै म्‍हि च्‍यु त्‍होइ। चमैंइ दे ह्रेंगोन् रासि 
येशूने थेबै कैले बिइ, “ओ येशू प्रभु, ङिए फिर ल्हयो खमिंन्।” 
चमैंलाइ म्रोंसि येशूजी बिइ, “ह्‍याने! ख्रो पिंबै खेगि ङाँर ह्‍यासि ह्रोंसलाइ उँइँन्।” येशूजी बिब् धोंले चमैं खेगि ङाँर ह्‍यारिमा घ्‍याँर्न चमैंए कोर सयाइ। 
चमैंए न्होंर म्‍हि घ्रिइ खी सयाब था सेसि थेबै कैले परमेश्‍वरए मिं क्वेदै येशू ङाँर एखइ। 
झाइले येशूए प्‍हले फ्‍योसि येशूलाइ धन्‍यबाद पिंइ। च सामरियाथें मुँल। 
येशूजी बिइ, “सब म्हि च्युउलो आङिं वा? अरू म्‍हि कु खनिर मुँ? 
परमेश्‍वरए मिं थेब् लबर चु सामरी मत्‍त्रे एखइ वा अरू खनिर ह्‍याइ?” 
च लिउँइँ येशूजी च सामरियाथेंने बिइ, “रेदु, धै ह्रोंसए घ्याँ क्हाद्। क्‍हिए बिश्‍वासइ क्‍हि सइमुँ।” 
कोइ फरिसीमैंइ येशूने “परमेश्‍वरए ग्याल्स खोंयोंसेरो खम्?” बिसि ङ्योएमा येशूजी चमैंने बिइ, “परमेश्‍वरए ग्याल्स म्हिमैंए मिइ म्रोंल्‍ले आखा। 
‘ङ्‌ह्‍योत्ति! परमेश्‍वरए ग्याल्स चुर मुँ’ ‘चर मुँ’ बिसि खाबज्‍यै बिल् आखाँ। तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए ग्याल्स क्‍हेमैंए म्‍हाँजोर्न मुँ।” 
येशूजी खीए चेलामैंने बिइ, “तिंगेंन् बिलेया म्हिए च्हजी ग्याल्स लब् म्रोंल् योंस्याँ तमल बिबै त्‍हे प्हँन लिउँइँ खब्मुँ, दिलेया क्हेमैंइ म्रोंल् योंरिब् आरे। 
म्हिमैंइ क्‍हेमैंने ‘ङ्‍ह्‍योत्ति! येशू चर मुँ’, ‘चुर मुँ,’ बिब्‍मुँ। दिलेया चमैंइ बिब आक्वेंन्, चमैंए लिलि आप्रद्। 
तलेबिस्याँ मुर काँम्‍लि-तिम्‍लि रामा मुए छेउ घ्रिउँइँले अर्को छेउ समा चारमुँ, छलेन म्हिए च्ह युबै त्हिंइरै या छान् तब्मुँ। 
दिलेया खीजी ओंसों ल्हें दुःख सैदिल् त्हुब्मुँ, धै चु पुस्तार्बै म्हिमैंइ खीलाइ म्हि आच्हिसि खीए फिर बिश्वास आल। 
“स्‍योंम्‍बै नोआए पलोर खै तल, म्हिए च्ह धबै युबै त्‍हेरै या छान् तब्‍मुँ। 
नोआ क्‍यु झाजर आहोंन् समा च त्‍हेर्बै म्हिमैं चब, थुँब, ब्ह्‍या लब लसिन् मुँल, चमैं छले ढुक्‍कले ह्रों-ह्रोसए पार्लेन् प्ररिबै त्हेर्न थाइ आसेल्‍ले थेबै नाँ बाडिइ युसि म्हिमैं ताँन् सैवाइ। 
“स्‍योंम्‍बै लोतए पलोरै या छान् तल। सदोमथेंमैं चइ-थुँइन मुँल, चुँब्-किंब लसिन् मुँल, बालि-पुलि ल्‍हैदिसिन् मुँल, धिंमैं बनेसिन् मुँल। 
दिलेया लोतइ सदोम सहर पिबै त्हिंइर्न परमेश्‍वरजी मुउँइँले मि नेरो बारुद भ्‍योंमिंसि चर्बै म्हिमैं ताँन् सैवाइ। 
म्हिए च्ह युबै त्हेरै या छान् तब्‍मुँ। 
“च त्हिंइर धिंए फि तलर मुँब्‍मैं ह्रोंसए चैदिबै सैमैं किंनेल् त्हुइ बिसि क्युरु आतरिगे छलेन म्रोंजरे के लब्‍मैंया धिंउँइँ आएखरिगे। 
लोतए प्ह्रेंस्योए ताँ क्‍हेमैंइ मैंन्। 
खाबइ ह्रोंस जोगेल् म्‍हैमुँ, चइ खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंरिब् आरे, दिलेया खाबइ ह्रोंसलाइ तो धोंइ आङ्हाँ चमैंइ खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंब्‍मुँ। 
ङ धबै क्‍हेमैंने बिमुँ, च म्‍हुँइँसर क्‍ल्‍ह्‍यो घ्रिर्न रोरिब्मैं ङ्हिंए न्‍होंरि घ्रि परमेश्‍वरजी बोब्‍मुँ, घ्रि वाथेंब्‍मुँ। 
छलेन बालुन् ह्रेंदो प्‍ह्रोरिबै च्हमिरिमैं ङ्हिंरै या घ्रि परमेश्‍वरजी बोब्मुँ घ्रि वाथेंब्‍मुँ।  
च धोंलेन् बारिर के लब्मैं न्‍होंरै या घ्रि बोब्‍मुँ, घ्रि वाथेंब्‍मुँ।” 
छाबै ताँ थेसि चेलामैंइ येशूने ङ्योएइ, “प्रभु चु केमैं खनिर तमुँ?” येशूजी चमैंने बिइ, “खनिर सिनु तमुँ चर्न क्‍व्रेमैं खागु तम्।” 
