﻿लूका.
10.
च लिउँइँ प्रभुजी अरू ङिच्‍यु चेलामैं त्हाँसि खी ह्‍याबि छेबै सहर नेरो नाँसजरे ह्रोंस् भन्दा ओंसों चमैं ङ्हिं-ङ्हिं लसि कुलइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “मिंबै रोमैं ल्हें मुँ, दिलेया रोमैं खुबै म्रोंमैं बिस्याँ च्युगुदे मुँ। छतसि ‘रा-रोमैं खुबर म्रोंमैं कुल्मिंन्,’ बिसि रोमैंए क्‍ल्‍हेने प्राथना लद्। 
ह्‍याद्! ङइ क्‍हेमैं प्याँगुमैंए हुलर क्‍युमैं धोंले कुलम्। 
क्‍हेमैंइ मुइ, झोला, जुत्ता तोइ आबोद्। झाइले घ्‍याँर खाब्ने या ताँ सेबर ल्‍हें समा आटिद्, बरु युना ह्‍याद्। 
“क्‍हेमैं खाब् धिंर होंमुँ, चर होंबै तोदोंन् ‘चु धिंर शान्‍ति तरिगे’ बिद्। 
च धिंर शान्‍ति म्‍हैबै म्‍हि मुँस्‍याँ क्‍हेमैंए शान्‍तिए आशिक चने ल्‍हैदिब्‍मुँ। च धिंर शान्‍ति म्‍हैबै म्‍हि आरेस्‍याँ च शान्तिए आशिक क्‍हिमैंने बालुन् एखब्मुँ। 
झाइले च धिं घ्रिर्न बास टिद्। च धिंर्बै म्‍हिमैंइ क्‍हेमैंलाइ तो पिंमुँ चन् चसि चर्न टिद्। तलेबिस्याँ म्रोंमैंइ ह्रोंसए नों सै योंल् त्हुम्। 
क्हेमैं खाब् नाँसर ह्‍यामुँ चर्बै म्‍हिमैंइ क्‍हेमैं मान लसि चबै सेमैं तो पिंमुँ चन् चद्। 
झाइले च नाँसर्बै नब्-छब्मैं सल् लद्, धै ‘परमेश्‍वरए ग्याल्स क्‍हेमैंए ङाँर्न फेखइमुँ’ बिसि चमैंने बिद्। 
दिलेया क्हेमैं नाँस घ्रिर ह्‍यामा चर्बै म्‍हिमैंइ क्‍हेमैं बास आपिं, मान आल बिस्याँ च नाँसर्बै घ्‍याँजरे ह्‍यासि बिद्, 
‘क्‍हेमैं परमेश्‍वरए बिरोधी तइ। छतसि चु छ्याब् पिंबै प्रमाणए ल्हागिर ङिए प्‍हलेर ङ्हाँबै त्‍हुलै या ङिइ चुर्न खारथेंम्। दिलेया चु ताँ सैंर थेंन् परमेश्‍वरए ग्याल्स क्‍हेमैंए ङाँर्न फेखइमुँ,’ बिद्। 
ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरजी निसाफ लबै त्हिंइर सदोमथेंमैंइ भन्दा च नाँसथेंमैंइ झन् थेबै सजैं योंब्‍मुँ। 
“धिक्‍कार मुँ खोराजीनथेंमैं! क्‍हेमैं बेल्‍ले सैं क्रोल् त्‍‍हुम्! धिक्‍कार मुँ बेथसेदाथेंमैं, क्‍हेमैं या बेल्‍ले सैं क्रोल् त्‍‍हुम्! तलेबिस्याँ क्‍हेमैंए नाँसजरे तब् धोंबै परमेश्‍वरए शक्‍तिए केमैं टुरोस नेरो सिदोनर तस्‍याँ चर्बै म्‍हिमैं स्‍योंमन् ह्रेंगा खिसि मेब्रो फिर क्हुँसि खेंमैंए आछ्याँबै बानि पिसि परमेश्‍वरउँइँ सैं एमल। 
परमेश्‍वरजी निसाफ लबै त्हिंइर टुरोस नेरो सिदोनथेंमैंइ भन्दा क्‍हेमैंइ झन् थेबै सजैं योंब्‍मुँ। 
ओ कफर्नहुमथेंमैं! क्हेमैं स्वर्गर ह्‍याल् योंम् ङ्हाँल् वा? आयों! क्‍हेमैं नर्गर्न भ्‍योंवाब्‍मुँ।” 
येशूजी धबै चेलामैंने बिइ, “खाब‍इ क्‍हेमैंइ बिबै ताँ थेमुँ, चइ ङए ताँ थेम्। दिलेया खाबइ क्‍हेमैंइ बिब आङिंसि बिरोध लम्, चइ ङए बिरोध लम्। छलेन खाबइ ङइ बिब आङिंसि बिरोध लमुँ, चइ ङ कुल्‍मिंबै परमेश्‍वर आबालाज्यै या बिरोध लम्।” 
च लिउँइँ ङिच्यु चेलामैं बेल्‍ले सैं तोंदै येशू ङाँर एखसि बिइ, “ओ प्रभु, ङिइ क्‍हिए मिं किंसि मोंमैं ल्‍हामा चमैंइ ङिइ बिबै ताँ ङिंइ।” 
छबिमा येशूजी चमैंने बिइ, “ओं, काम्‍लि-तिम्‍लि युब् धोंले मोंमैंए म्रुँ दुष्‍ट स्‍वर्गउँइँले क्युरु खारयुब ङइ म्रोंइ। 
ङ‍ए ताँ थेद्! ङइ क्‍हेमैंलाइ प्‍हुरिमैं, बिच्‍छिमैं प्लेल् खाँब नेरो शत्तुरमैंए ताँन् शक्‍तिए फिर ट्होल् खाँबै हग पिंइमुँ। छतसि तोइ सैज्यै या क्‍हेमैंलाइ न्होह्रों लल् खाँरिब् आरे। 
दिलेया क्‍हेमैंइ बिब मोंमैंइ ङिंना बिसि सैं आतोंन्, बरु परमेश्‍वरजी क्‍हेमैंए मिं स्वर्गर प्‍ह्रिथेंइमुँ बिसि सैं तोंन्।” 
च त्‍हेर्न येशू परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्हजी प्लिंसि सैं तोंदै बिइ, “ओ आबा, स्वर्ग नेरो पृथ्‍बीर्बै क्‍ल्‍हे क्हिन् ग, ज्ञान मुँब्‍मैं नेरो ह्रब्-सेब्मैंउँइँले लोथेंबै छ्याँबै ताँ कोलोमैं धों तबै तोइ आह्र आसेब्मैंलाइ क्‍हिइ क्होमिंइमुँ। ओ आबा, क्‍हिजी छान् लब छ्याँब ङ्हाँइ। छतसि ङ क्हिलाइ धन्यबाद पिंमुँ। 
“ङए परमेश्‍वर आबाजी तोन्दोंरि सै ङलाइ पिंइमुँ। च्‍ह खाब् जा बिसि परमेश्‍वर आबाजी मत्‍त्रे सेमुँ अरूमैंइ आसे, परमेश्‍वर आबा खाब् जा बिसि च्हइ मत्‍त्रे सेमुँ अरूमैंइ आसे। ‘परमेश्‍वर आबा ङो सेरिगे’ बिसि ङइ उँइँदा ङ्हाँब्मैंइ मत्‍त्रे खीलाइ ङो सेम्, अरू खाबज्‍यै या परमेश्‍वर आबा ङो आसे।” 
येशूजी ह्रोंसए चेलामैं ङाँइ तोसि अरू म्हिमैंइ आथेल्‍ले बिइ, “क्‍हेमैंइ म्रोंबै सैमैं म्रोंल् योंब्मैं ङ्‍हो सब्मैं ग। 
तलेबिस्याँ ङ‍इ क्हेमैंने बिमुँ, स्‍योंम्‍बै अगमबक्‍ता नेरो म्रुँमैंज्यै या क्‍हेमैंइ म्रोंबै केमैं ङ्‍ह्‍योदा ङ्हाँल, दिलेया ङ्‍ह्‍योल् आयोंल। छलेन क्‍हेमैंइ थेबै ताँमैं थेदा ङ्हाँइ, दिलेया थेल् आयोंल।” 
परमेश्‍वरए छ्वे ह्रबै म्‍हि घ्रिइ येशूए जाँच लसि ताँ क्हाल् त्हुइ बिबै सैंले खीने ङ्योएइ, “ओ गुरु, खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै ल्हागिर ङइ तो लल् त्‍हुम्?” 
येशूजी चने बिइ, “मोशाए ठिमर तो प्‍ह्रिइमुँ? चर क्‍हिइ तो खेइ?” 
चइ बिइ, “‘क्‍हिइ ह्रोंसए प्रभु परमेश्‍वरलाइ ह्रोंसए खों न्होंउँइँले, सैं न्होउँइँले, ह्रोंसइ ह्रब्दे, सेब्दे, खाँब्दे म्‍हाँया लद्, धै ह्रोंसए ङ्‍हेब-ट्हुब्मैं ह्रोंस धोंलेन् म्‍हाँया लद्।’” 
पेयेशूजी चने बिइ, “क्‍हिइ ठिकन् बिइ। छान् लद्, छ लइबिस्‍याँ क्‍हिइ खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंब्‍मुँ।” 
दिलेया च म्‍हिइ ह्रोंस ठिक के लबै म्हि ग बिसि प्हैंबर “छ बिस्‍याँ ङए ङ्‍हेब्-ट्हुब् खाब् जा?” बिसि ङ्योएमा 
येशूजी अहानउँइँले छले बिइ, “म्‍हि घ्रि यरूशलेम सहरउँइँले जेरिको नाँसउँइँ ह्‍याबै घ्‍याँर खी घ्रिन् ह्‍यारिल। छले ह्‍यारिमा घ्‍याँर ह्‍योमैंइ चलाइ क्‍हासि चए मारा, मुइ, नेरो क्वें प्‍हेंवासि क्लुँनन् लसि सो मत्‍त्रे चैल्‍ले बेल्‍ले धोंसि घ्‍याँर्न वाथेंइ। 
तिस्याँदे लिउँइँ ख्रो पिंबै खेगि घ्रि च घ्‍याँउँइँले खइ। दिलेया ह्‍योइ धोंवाबै म्‍हि म्रोंसि च तिरइले छ्युडिह्‍याइ। 
छलेन च धोंलेन् मन्दिरर्बै खेगि लेबीए खलकर्बै म्हि या च क्‍ल्‍ह्‍योर फेखसि च म्‍हि म्रोंमा चै या घ्याँए रे रेउँइँले छ्युडिह्‍याइ। 
“च लिउँइँ सामरिया ह्‍युलर्बै म्‍हि घ्रि या च घ्याँ तसि खरिमा च ह्‍योइ धोंवाबै म्‍हि म्रोंसि चए सैंर बेल्‍ले ल्‍होयो खइ। 
धै च ङाँर ह्‍यासि मैं फोमिंसि चए घार पट्टि फैमिंसि खीए गधाए फिर थेंसि ठाँटि घ्रिर बोसि चए सुसार लइ। 
प्‍हँन्हाँग्धों ह्‍याबै त्‍हेर च सामरियाथेंइ ठाँटिर्बै क्‍ल्‍हेने चाँदिए मुइ ङ्हिं पिंसि चु म्‍हि छेनले ङ्‍ह्‍योमिंन् अरू कति खर्ज ल्‍हौदिलेया ङ एखमा फोमिंस्‍यो,” बिइ। 
चु अहान् बिल् खाँसि येशूजी च ठिम लोमिंबै गुरुने “चु सौंलो म्हिमैं न्‍होंरि खाबइ च ह्‍योइ धोंवाबै म्‍हिलाइ ङ्‍हेब्-ट्हुब्मैं धोंले म्‍हाँया लइ?” बिसि ङ्योएमा 
च ठिम लोमिंबै गुरुइ बिइ, “चए फिर ल्हयो खबै सामरियाथेंइ।” येशूजी चने बिइ, “छ बिस्याँ ह्‍याद् क्‍हिज्‍यै या छाबै केन् लद्।” 
झाइले येशू चेलामैंने बालु घ्‍याँर ह्‍यारिमा नाँस घ्रिर फेखइ। च नाँसर मार्था बिबै च्हमिरिइ खीलाइ ह्रोंसए धिंर चब् चबर हुइ। 
मार्थाल मरियम मिं मुँबै अङाँ मुँल। मरियम प्रभु येशूए प्‍हले ङाँर क्हुँसि खीजी लोमिंबै ताँ थेरिल। 
दिलेया मार्था बिस्याँ चब् लबर आतुर तरिल। छतसि मार्था येशू ङाँर ह्‍यासि बिइ, “ओ प्रभु, ङए अङाँइ के लबर ङलाइ आल्‍हो! क्‍हिइ चु ताँए बिचार आल वा? के ल्‍होब‍र च ङ ङाँर कुलमिन्।” 
दिलेया प्रभु येशूजी चने बिइ, “ओ, मार्था क्‍हिइ ल्‍हें ताँर न्हुँ लम्। 
दिलेया ताँ घ्रि मत्‍त्रे चैदिम्। काजी मरियमइ च छ्याँबै ताँ त्‍हाँइ। छतसि च ताँ चउँइँले ङइ प्हेंरिब् आरे।” 
