﻿लूका.
9.
च लिउँइँ येशूजी ह्रोंसए च्युसे ङ्हिं चेलामैं हुइसि चमैंलाइ मों ल्‍हाल् खाँब् नेरो नब् छब्मैं सल् लल् खाँबै शक्‍ति नेरो अधिकार पिंइ। 
झाइले “परमेश्‍वरए ग्याल्सए बारेर बिप्रदै नब् छब्‍मैं सल् लद्। 
क्‍हेमैं ह्‍यामा प्‍हरे, झोला, चबै सै, मुइ, फेर्दिबै क्वेंमैं तोइ आबोद्। 
क्‍हेमैं खाब् धिंर होंमुँ चर्न टिद्, धै च धिंउँइँलेन् एखो। 
खाब् नाँसर क्‍हेमैंए मान आल, टिल् आपिं, चमैंए नाँसउँइँले त्‍होंमा ग्वाइए ल्हागिर ह्रोंसए प्‍हलेर ङ्हाँबै त्‍हूलैया चमैंए उँइँर खारथेंन्।” 
खीजी बिब् धोंले चेलामैं नाँ-नाँसर ह्‍यासि खन्‍तोंदोंन् परमेश्‍वरउँइँले खबै सैं तोंबै ताँ बिप्रदै नब् छब्मैं सल् लमिंदै प्रइ। 
येशूजी लबै केमैंए बारेर थेसि गालील ह्‍युलर्बै हेरोद म्रुँ अलमल्‍ला तयाइ, तलेबिस्याँ “क्युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै यूहन्‍ना सिबउँइँले धबै सोसि खना,” बिसि को-कोइ बिमल। 
कोइ “स्‍योंम्‍बै एलिया अगमबक्‍ता धबै सोसि खना,” बिमल। कोइ “स्योंम्बै अगमबक्‍तामैं न्होंर्बै घ्रि धबै सोसि खना,” बिमल। 
दिलेया हेरोद म्रुँइ बिइ, “यूहन्‍नाए क्रम् ङइ थोबर ल्हैदिल। दिलेया चु म्हि खाब् मुँगे? चुए बारेर च्‍हौ थेबै क्‍वेंल् आखाँबै ताँमैं ङइ थेइमुँ।” छतसि चइ येशूने त्होबै सैं लइ। 
कुल्मिंबै चेला चिब्मैं एखसि खेंमैंइ लबै केमैं ताँन् यशूने बिइ। झाइले येशूजी चमैं बोसि बेथसेदा बिबै नाँसर म्‍हिमैंइ आसेल्‍ले ह्‍याइ। 
दिलेया म्हिमैंइ खी छले ह्‍याब सेसि म्‍हिए हुल येशू ङाँर खइ। छले खमा खीजी परमेश्‍वरए ग्याल्सर्बै बारेर चमैंलाइ बिमिंइ। धै नब् छब्मैं या सल् लमिंइ। 
झाइले त्‍हिंयाँ लिबि छेमा च्युसे ङ्हिं चेलामैं येशू ङाँर खसि बिइ, “चुर धिंमैं आरे। छतसि चु हुलमैं चु खागुबै नाँसजरे ह्‍यासि चबै सै नेरो टिबै क्ल्ह्‍यो म्‍हैरिगे बिसि चुमैं कुलद्।” 
दिलेया येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइन चमैं चल् पिंन्।” छबिमा चेलामैंइ बिइ, “ङिने बालु चबै सै ल्‍हें आरे। क्‍हें ङ्‌हबो नेरो ताँग ङ्हिं मत्‍त्रे मुँ। आतस्याँ ङि ह्‍यासि चुमैंए ल्हागिर चबै सै किंसि पल् त्हुलै।” 
च हुलर मुँयुँमैं मत्‍त्रे हजार ङ्‍हदे मुँल। दिलेया येशूजी खीए चेलामैंने बिइ, “ङ्‍हच्यु-ङ्‍हच्युबै ल्हस्यार लसि ताँन् म्हिमैं सर क्‍हुँल् पिंन्।” 
चमैंइ म्हिमैं छलेन् क्‍हुँबर ल्हैदिइ। 
झाइले येशूजी च क्‍हें ङ्‌हबो नेरो ताँग ङ्हिं छेसि मुउँइँ ङ्‍ह्‍योसि परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंसि क्‍हें लुँइ, धै “हुलमैं चुमिंन्” बिसि चेलामैंने पिंइ। 
झाइले चेलामैंइ क्हें चुमिंइ, धै चमैं ताँनइ म्रेंन्ले चसेया ङैबै क्हें लुँठेमैं च्युसे ङ्हिं ट्‍हलो चेलामैंइ खुइ। 
तिगें येशू खी घ्रिन् प्राथना लरिमा चेलामैं या खी ङाँर्न मुँल। प्राथना लल् खाँसि खीजी चेलामैंने “म्‍हिमैंइ ङलाइ खाब् बिम्?” बिसि ङ्योएइ। 
चेलामैंइ बिइ, “कोइ ‘क्युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै यूहन्‍ना’ बिमुँ, कोइ ‘स्‍योंम्‍बै एलिया’ बिमुँ, कोइ ‘अगमबक्‍तामैं न्होंर्बै घ्रि धबै सोगो तसि खना,’ बिमुँ।” 
झाइले येशूजी “क्‍हेमैंइन ङलाइ खाब् बिम्दि?” बिसि चमैंने बिइ। छबिमा पत्रुसइ बिइ, “क्‍हिम् परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ग।” 
झाइले येशूजी “क्हेमैंइ चु ताँ खैलसे खाबलाज्यै या आबिद् ओ,” बिइ। 
खीजी धबै बिइ, “परमेश्‍वरउँइँले कुल्‍मिंबै म्हिए च्हजी ल्हें दुःख नोल् त्हुम्। ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, शास्‍त्रिमैं नेरो अरू चिबनाँब्मैंइ खैच्हिजी लसि खीलाइ सैवाब्‍मुँ, दिलेया सोंरोंर धबै सोगों तसि रेइ खब्‍मुँ।” 
धै खीजी चमैं ताँन्‍ने बिइ, “खाबै ङए लिलि खबै सैं लस्याँ, चइ ह्रोंसए तोन्‍दोंरि इच्‍छामैं पिवाल् त्‍हुम्, कति दुःख तलेया सैदिसि त्हिंइ ह्रोंसे ङए लिलि प्रल् त्‍हुम्। 
“खाबइ ह्रोंसए ज्यु जोगेबै सैं लमुँ च नास त‍याब्मुँ। दिलेया खाबइ ङए ल्हागिर ह्रोंसए ज्यु पिंमुँ चइ ह्रोंसए ज्यु जोगेब्मुँ। 
तलेबिस्याँ ह्‍युलर्बै ताँन् सुख सै न्होर योंलैया ह्रोंस् सिसि नर्गर ह्‍याल् त्हुस्याँ तो फायदा तमुँ? 
म्हिए च्ह स्‍वर्गर परमेश्‍वर आबा नेरो खीए पबित्र स्‍वर्गदूतमैंने टिरिब्‍मुँ। परमेश्‍वर आबाए मिं थेब लबर खीए शक्‍तिर स्‍वर्गदूतमैंने चु ह्‍युलर खी धबै युब्मुँ। झाइले ङ नेरो ङए बचनउँइँले फापिसि खा-खाबइ ‘ङइ येशू ङो आसे,’ बिल, ङज्यै या च त्‍हेर क्हेमैं ङो आसे बिब्‍मुँ। 
दिलेया क्ह्रोंसेंन ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैं चुर राब्‍मैं न्‍होंरि को-कोइ म्‍हिइ परमेश्‍वरजी ग्याल्स लब आम्रोंन् समा सिरिब् आरे।” 
चु ताँ बिबै सद घ्रि लिउँइँ पत्रुस, याकूब नेरो यूहन्‍ना बोसि प्राथना लबर खी कोंउँइँ ह्‍याइ। 
खी कोंर फेनेसि प्राथना लरिमा येशूए मोड फेर्दियाइ। धै खीए क्‍वें बिजुलि चारब धोंले चारयाइ। 
च त्‍हेर्न खीने बालु म्हि ङ्हिं ताँ सेरिल। चमैं स्‍योंम्‍बै मोशा नेरो एलिया मुँल। 
चमैं स्वर्गर्बै बेल्‍ले चारबै ह्‍वेर युसि येशू यरूशलेमर सिल् त्हुम् बिसि खीने ताँ सेरिल। 
पत्रुस नेरो चए थुमैं न्‍हरु च्‍हुइरिल। छोरमा बेल्‍ले चारबै ह्‍वेर येशूने बालु म्हि ङ्हिं रारिब चमैंइ म्रोंइ। 
मोशा नेरो एलिया येशूउँइँले ह्‍याबि छेरिमा पत्रुसइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, ङ्यो चुर टिब स्वाब मुँन। ङ्योइ सौंलो प्ह्रों बनेले ओ, घ्रि क्‍हिए ल्हागिर, घ्रि मोशाए ल्हागिर, घ्रि एलियाए ल्हागिर।” छले खिइ तो पोंइ बिब पत्रुसइ थाइ आसे। 
पत्रुसइ छ बिरिमा न्‍हाँम्‍स्यो युसि खेंमैंलाइ हुवाइ। खैंमैंलाइ छले न्हाँम्स्योइ हुवाब् म्रोंसि चमैं बेल्‍ले ङ्हिंयाँइ। 
झाइले न्‍हाँम्‍स्यो न्‍होंउँइँले “चु ङइ त्हाँबै ङए च्‍ह ग। चइ बिबै ताँ छेनाले थेद्,” बिबै कै चमैंइ थेइ। 
छ बिबै लिउँइँ येशू खी घ्रिन् चर रारिल। छतब् म्रोंसि चेलामैं च्याँ तयाइ, धै चमैंइ म्रोंबै ताँमैं च त्हेर खाबलाज्यै या आबि। 
च प्‍हँन्हाँग्धों येशू नेरो चेलामैं कोंउँइँले क्‍युरु युरिमा म्‍हिए हुल खीने त्‍होबर खइ। 
च हुल न्‍होंउँइँले म्‍हि घ्रिइ कै तेसि बिइ, “ओ गुरु, ङ क्‍हिने यो छयुँ लमुँ, ङए च्‍ह सल् लमिंन्, तलेबिस्याँ च ङए घ्रिदे मबै च्ह ग। 
चलाइ मोंइ स्‍याइमुँ। च बेल्‍ले चिरब्ब्रें लसि क्हुरिह्‍याम् चए सुँउँइँले पिबि त्होमुँ, नें आम्‍योंन् समा च मोंइ ङए च्‍ह आपि। 
छतसि च मों ल्‍हामिंन् बिसि क्‍हिए चेलामैंने ङइ यो छयुँ लइ। चमैंइ ल्हाल् म्हैलेया ल्‍हाल् आखाँ।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “ओ बिश्‍वास आरेबै आच्योबै म्हिमैं, ङ खोंयों समा क्‍हेमैंने तरिमुँ, धै क्‍हेमैंलाइ कति सैदिल् त्‍हुब् जा? क्‍हिए च्‍ह चुर पउ।” 
च कोलो पसि खरिमा मोंइ धबै सर प्‍योवासि स्याला म्हाला लवाइ। छतमा येशूजी च मोंलाइ हौदिसि च कोलो सल् लमिंसि चए आबाने पिंइ। 
परमेश्‍वरए च्हौ थेबै शक्‍ति म्रोंसि चमैं ताँन् प्लेटोयाइ। धै येशूजी लब्ब्रें लबै केमैंउँइँले ताँन् म्हिमैं अचम्‍मा तब् म्रोंसि खीजी ह्रोंसए चेलामैने बिइ, 
“ङइ बिबर होंबै ताँ क्हेमैंइ छेनले सैंर थेंन्, तलेबिस्याँ म्‍हिमैंइ ङ म्हिए च्हलाइ म्‍हिमैंए योर सुम्‍पिदिवाब्‍मुँ।” 
दिलेया येशूजी बिबै ताँ चेलामैंइ आक्‍हो। तलेबिस्याँ चु ताँ चमैंइ आक्‍होरिगे बिसि परमेश्‍वरजी चमैंउँइँले चए अर्थ लोथेंल। चेलामैंइ चु ताँ आक्होलेया येशूने ङ्योएबर ङ्हिंइ। 
च त्हेर्न चेलामैं न्होंरि खाब् थेब् जा बिसि छलफल लरिल। 
दिलेया येशूजी चमैंए सैंर्बै ताँ था सेसि येशूजी च्योंने कोलो घ्रि पखसि ह्रोंसए उँइँर थेंइ। 
झाइले चेलामैंने बिइ, “खाबइ ङए मिंर चु कोलोलाइ मान लमुँ, चइ ङलाज्यै या मान लमुँ। धै ङलाइ मान लब्‍मैंइ ङ कुल्मिंबै परमेश्‍वर आबालाज्यै या मान लमुँ। छलेन क्‍हेमैंए न्‍होंरि खाब् च्‍योंने तसि टिमुँ चन् ताँन् भन्दा थेब् तम्।” 
झाइले यूहन्‍नाइ बिइ, “ओ गुरु, क्‍हिए मिं तेसि मों ल्‍हाबै म्‍हि घ्रि ङिइ म्रोंइ, दिलेया ङिइ चने ‘छ आलद्’ बिइ, तलेबिस्याँ च म्‍हि ङिने बालु प्रसि क्हिइ बिब् धों आल।” 
छबिमा येशूजी चने बिइ, “चने तोइ आबिद्, मों ल्‍हाल् पिंन्, तलेबिस्या क्हिए बिरोध आलब्मैं क्‍हिए ख लब्मैं तम्।” 
खी स्वर्ग ह्‍याबै त्‍हे चेंदो तखमा येशूजी यरूशलेमर्न ह्‍याबै सैं लइ। 
झाइले चब् टिबै तौदु लद् बिसि खीजी ह्रोंस् भन्दा ओंसों सामरिया ह्‍युलर्बै नाँस घ्रिर म्हिमैं कुलइ। 
दिलेया “येशू यरूशलेमर ह्‍याम्” बिब् था सेसि च नाँसथेंमैंइ खीलाइ मान आल। 
छतब् म्रोंसि येशूए चेलामैं याकूब नेरो यूहन्‍नाइ बिइ, “प्रभु, क्हिए सैंर खै ङ्हाँइमुँ? स्वर्गउँइँले मि कुलसि चुमैं सैवाद् बिसि ङिइ बिले वा।” 
छबिमा येशूजी लिग्‍याँ तोसि चमैं हौदिइ। 
झाइले खेंमैं अर्को नाँसर ह्‍याइ। 
खेंमैं घ्‍याँर ह्‍यारिमा म्‍हि घ्रिइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, क्‍हि खनिर ह्‍यामुँ ङै या क्‍हिए लिलि ह्‍याम्।” 
येशूजी चने बिइ, “सेलमैंल रो मुँ, नमेंमैंल च्‍हों मुँ, दिलेया म्हिए च्ह तनाबिलेया ङल क्र लोबै क्‍ल्‍ह्‍यो या आरे।” 
खीजी अर्को म्‍हि घ्रिने “ङए लिलि प्रद्,” बिइ। दिलेया च म्‍हिइ बिइ, “ओ गुरु, ओंसों ङए आबा पाबर ह्‍याल् पिंन्।” 
खीजी चने बिइ, “सिनुमैंलाइ सिनुमैंन पारिगे। क्‍हि बिस्याँ ह्‍यासि ‘परमेश्‍वरजी ग्याल्स लबर होंइ। खीजी बिब ङिंनु, झाइले खीजी क्‍हेमैंलाइ आशिक पिंब्‍मुँ’ बिसि बिप्रद्।” 
अर्को म्‍हि घ्रिज्यै या येशूने बिइ, “प्रभु, क्‍हिए लिलि ङ प्रमुँ, दिलेया ओंसों ङ धिंर एह्‍यासि धिंर्बै म्हिमैंने बिदा ह्रिल् पिंन्।” 
दिलेया येशूजी चने बिइ, “ह्रोंसए यो क्होरर थेंसि लिग्याँ तोइ ङ्‌ह्‍योब्मैं खाबै या परमेश्‍वरए ग्याल्सर केर आफे।” 
