﻿लूका.
7.
छले खीजी बिल् त्हुबै ताँमैं ताँन् बिल् खाँबै लिउँइँ येशू कफर्नहुम बिबै नाँसर ह्‍याइ। 
च नाँसर रोमी कप्‍तानइ बेल्‍ले खोबै के लबै म्हि घ्रि नसि सिबिन् छेल। 
च कप्‍तानइ येशूए बारेर्बै ताँ थेल। छतसि खीए के लबै म्हि सल् लमिंरिगे बिसि यहूदीमैंए चिबनाँब्मैं येशू ङाँर यो छ्युँ लबर कुलइ। 
चमैं येशू ङाँर खसि यो छ्युँ लदै बिइ, “ओ गुरु, कप्‍तानए के लबै म्हि बेल्‍ले नसि सिबर होंइमुँ, छतसि चलाइ सल् लमिंरिगे बिसि क्हिने यो छ्युँ लबर चइ ङि चुर कुलब् ग। च क्हिए ल्हयो योंबै लायकर्बै मुँ। 
तलेबिस्याँ च ङ्यो यहूदीमैंलाज्यै या म्‍हाँया लबै म्हि ग, ङ्योए च्हों धिं चइन बनेमिंब् ग।” 
चमैंए ताँ थेसि येशू चमैंने ह्‍याइ। कप्‍तानए धिंर फेखबि छेमा च कप्‍तानइ ह्रोंसए थुमैं येशू ङाँर छ बिबर कुलइ: “ओ प्रभु, क्‍हि दुःख आयोंरिद् तलेबिस्याँ क्‍हि ङए धिंर खसि टिबै लायकर्बै ङ आरे। 
ङै या क्हिए ङाँर खबै लायकर्बै आरे। बरु क्‍हिजी सुँइ मत्‍त्रे पोंमिंलै या ङए के लबै म्हि सयाब्‍मुँ। 
ङज्‍यै या थेबै म्‍हिमैंउँइँले हुकुम योंसि ङए न्‍होंर्बै सिपाइमैंने हुकुम पिंम्। ङइ घ्रिने ‘ह्‍याद्’ बिस्‍याँ च ह्‍याम्, धै अर्कोने ‘खो’ बिस्‍याँ च खम् ङए के लबै म्हिने या ‘ङइ तो लद्’ बिमुँ चइ चन् लम्।” 
चु ताँ थेसि येशू प्लेटोयाइ, धै खीजी ह्रोंसए लिलि खबै हुल ङाँइ तोसि “ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, च्हौ थेबै बिश्‍वास लबै म्‍हि ङइ तोगो समा खोंयोंइ आम्रोंइमुँ। छाबै बिश्‍वास इस्राएली म्‍हिमैंने या आरे।” 
झाइले कप्‍तानइ कुल्मिंबै म्‍हिमैं चए धिंर एह्‍याइ चमैं धिंर फेनेमा नबै म्हि सयाब् म्रोंइ। 
प्हाँन्हाँग्धों येशू नाइन बिबै नाँसर ह्‍यामा खीए चेलामैं नेरो म्हिए हुलै या खीने बालुन् ह्‍याल। 
नाँसर फेखबि छेमा ल्‍हें म्‍हिमैं सि‍याबै कोलो सबर ह्‍यासिन् ‍मुँल। च कोलोए आमाल च च्‍ह घ्रिन् मुँल, चए आबा या ओंसोंन् सि‍याल। 
च कोलोए आमा म्रोंसि येशूए सैंर बेल्‍ले ल्‍हयो खसि चने “आक्रोद्,” बिइ। 
खीजी च कोलो नोबै खाट छुइमा कोलो नोब्‍मैं रायाइ। येशूजी च सि‍याबै कोलोने बिइ, “ओ बाबु, ङइ क्हिने बिमुँ, ‘रेद्!’” 
येशूजी छबिमा सियाबै कोलो सोगों तसि क्हुँइ, धै पोंबर होंइ। झाइले येशूजी कोलो चए आमाने पिंइ। 
छाबै के म्रोंसि ताँन् म्‍हिमैं बेल्‍ले ङ्हिंयाँइ, धै “परमेश्‍वर बेल्‍ले थेब नेरो छ्याँब् मुँन! ङ्योए म्‍हाँजोर थेबै अगमबक्‍ता युइमुँ! खी ह्रोंसए म्‍हिमैं जोगेमिंबर युइमुँ,” बिइ। 
येशूजी छले कोलो सोल् लमिंबै ताँ यहूदीया नेरो च खागुबै ह्‍युल तिगोंन् थेनेइ। 
च त्‍हेर क्युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै यूहन्‍ना झेलर मुँल। छतसि खीए चेलामैं झेलर खसि येशूजी लबै ताँन् केमैं यूहन्‍नाने बिइ। 
चु ताँ थेसि यूहन्‍नाइ ह्रोंसए चेलामैं न्होंर्बै म्हि ङ्हिं प्रभु येशू ङाँर चु ताँ ङ्योएबर कुलइ, “युल् त्हुबै म्रुँ ख्रीष्‍ट क्‍हिन् उ? ङिइ अर्को म्‍हिए घ्याँ ङ्‍ह्‍योल् त्‍हुब् जा?” 
चेलामैं येशू ङाँर खसि बिइ, “क्युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै यूहन्‍नाइ क्‍हि ङाँर चु ताँ ङ्योएबर ङि कुलइमुँ, ‘युल् त्‍हुबै म्‍हि क्हिन् उ, ङिइ अर्को म्‍हिए घ्याँ ङ्‍ह्‍योले?’” (चेलामैं येशू ङाँर खसि “युम् बिबै म्रु ख्रीष्‍ट क्हिन् उ ङिइ अर्को म्हिए घ्याँ ङ्‍ह्‍योल् त्हुब् जा? बिसि क्युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्मा पिंबै यूहन्‍नाइ क्‍हि ङाँर चु ताँ ङ्योएबर ङि कुलइमुँ,” बिइ।) 
च त्‍हेर्न येशूजी ल्‍हें म्‍हिमैंए नब-छब नेरो मोंमैंइ स्याबै म्हिमैं सल् लमिंल, धै ल्‍हें कनमैंलाज्यै या मि म्रोंल् लमिंल। 
झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ चुर तोगो तो-तो म्रोंइ तो-तो थेइ च ताँन् यूहन्‍ना ङाँर ह्‍यासि बिमिंन्। कनमैंइ धबै म्रोंइमुँ, डुँड्मैं प्रइमुँ, कोर खब्‍मैं सइमुँ, न्हउसिमैंइ न्‍ह थेइमुँ, सियाब्‍मैं या सोगो तइमुँ धै ङ्हाँदुमैंलाज्यै या सैं तोंबै ताँ बिमिंइमुँ बिद्। 
चु ताँ या बिद्, खाबइ संका आलल्‍ले ङए ताँ क्वेंमुँ, चए फिर परमेश्‍वरजी आशिक पिंब्मुँ।” 
यूहन्‍नाइ कुल्मिंबै चेलामैं एह्‍याबै लिउँइँ येशूजी यूहन्‍नाए बारेर म्हिए हुलने बिइ, “क्‍हेमैं क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योर तो ङ्‌ह्‍योबर ह्‍याल? खैंइ लाबै म्वो धुँ ङ्‌ह्‍योबर ह्‍याल् वा? 
क्‍हेमैं तो सै ङ्‌ह्‍योबर ह्‍याल? छ्याँबै क्‍वें खिबै म्‍हि ङ्‌ह्‍योबर ह्‍याल् वा? छ्याँबै क्‍वें खिसि लिंब्-लिंबै सैमैं चबै म्‍हिमैंम् म्रुँए दरबारर टिम्। 
बित्ति! क्‍हेमैं तो ङ्‌ह्‍योबर ह्‍याल? अगमबक्‍ता ङ्ह्‍योबर ह्‍याल् वा? ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, अगमबक्‍ता भन्दा थेबै म्‍हि घ्रि क्‍हेमैंइ म्रोंइमुँ! 
परमेश्‍वरए छ्वेर यूहन्‍नाए बारेर छले प्‍ह्रिइमुँ: ‘ङ्‍ह्‍योद्! क्‍हिए घ्‍याँ तयार लमिंरिगे बिसि क्हि भन्दा ओंसों ङइ ङए स्यार्बो कुल्मिंम्।’ 
ङ क्हेमैंने बिमुँ, च्हमिरि ङाँइले फिब्मैं न्होंरि यूहन्‍ना भन्दा थेबै म्‍हि खाबै आरे, दिलेया खाबइ ङइ लबै के म्रोंसि ङइ बिबै ताँ थेसि ङइ बिब् धोंले परमेश्‍वर म्हाँदिमुँ, च म्‍हि च्‍योंब मुँलेया यूहन्‍ना भन्दा थेब तमुँ।” 
चु ताँ थेसि ताँन् म्‍हिमैं नेरो बालि रेब्‍मैंज्‍यै या परमेश्‍वरए क्ह्रोंसेंन्बै ताँ क्वेंइ। तलेबिस्याँ चमैंइ यूहन्‍नाउँइँले क्युर प्लुँसि बप्‍तिस्मा किंल। 
दिलेया फरिसीमैं नेरो परमेश्‍वरए छ्वे लोमिंब्मैंइ बिस्याँ परमेश्‍वरजी ह्रोंस ङाँर खबै ल्हागिर बनेबै घ्याँ केर आफेब् ङ्हाँसि यूहन्‍नाउँइँले क्युर प्लुँसि बप्‍तिस्मा आकिंल। 
धबै येशूजी बिइ, “तिंजरोबै म्‍हिमैं ङ‍इ तो सैने च्‍हैंले? चमैं तो धोंब मुँ? 
चमैं बजारर क्हुँरिबै कोलोमैं धों तब् मुँ, चमैंइ खेंमैंए न्होंर्न घ्रिइ-घ्रिने छ बिदै हौदिम्। ‘ङिइ क्‍हेमैंए ल्हागिर मुराली ह्रामिंइ, दिलेया क्हेमैं आसे। ङि क्रोमा क्हेमैं आक्रो।’ 
बप्‍तिसमा पिंबै यूहन्‍ना युइ, चइ क्हें आचमल प्हा या आथुँमल। दिलेया क्‍हेमैंइ चलाइ ‘मोंइ स्‍याइमुँ’ बिमल। 
परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्हिए च्ह चु ह्‍युलर युसि चमा, थुँमा ‘चुम् चप्ला प्हाको बालि रेब्‍मैं नेरो पापिमैंए थु मुँनमैं,’ बिसि क्‍हेमैंइ बिम्। 
दिलेया बुद्धि ठिक ग बिबै ताँ बुद्धिए लिलि प्रब्मैंइ मत्‍त्रे बुद्धि ठिक ग बिसि ठर्दिल् खाँम्।” 
तिगें फरिसी घ्रिइ येशूलाइ चब् चबर न्हिम्तो लल। छतसि खी चए धिंर ह्‍यासि चबर टिइ। 
च सहरर आछ्याँबै छ्ह थोबै पापि च्हमिरि घ्रि मुँल। येशू च फरिसीए धिंर मुँ बिब् थेसि सै ल्हें फेबै अत्तर पुरुर झोंसि च च्हमिरि चर खइ। 
झाइले येशूए लिउँइँले खसि खीए प्‍हले ङाँर रासि क्रोदै चए मिग्लिइ येशूए प्‍हले प्हँवाबर होंइ, धै च्हि तुँसि ह्रोंसए क्रप्होइ खीए प्‍हले फ्‍योमल। येशूए प्‍हलेर म्वें लदै चइ छ्याँबै थाँ खबै अत्तर फोमिंमल। 
छ लब् म्रोंसि येशूलाइ न्हिम्तो लबै फरिसीइ सैं न्हों-न्हों “चु म्‍हि क्‍ह्रोंसेंन्ले अगमबक्‍ता ङिब् ग बिस्‍याँ चुइ खीलाइ छुइबै च्हमिरि खैतबै म्हि जा बिसि सेमल। चु पापि च्हमिरि ग!” बिबर होंइ। 
येशूजी फरिसीए सैंर्बै ताँ सेसि “ओ सिमोन क्‍हिने ताँ घ्रि बिल् त्‍हुइमुँ,” बिइ। सिमोनइ बिइ, “तो ताँ मुँ गुरु? बिद्।” 
येशूजी चने बिइ, “प्लबै म्हि घ्रिल छे बोबै असामि ङ्हिं मुँल। चमैंइ घ्रिने हजार ङ्‍ह अर्कोने मुइ ङ्‍हच्‍यु हजार किंल् त्हुमल। 
ङ्हिंना-ङ्हिंनइ च छे फोल् आखाँमा प्लबै म्हिइ चमैं ङ्हिंए छे माफ लमिंइ। छतसि लु बित्ति! तारे चमैं ङ्हिंए न्‍होंरि खाबइ च म्हिलाइ ल्हें म्‍हाँया ललै?” 
सिमोनइ बिइ, “ङए सैंर, छे ल्हें माफ योंबै म्हिइ ल्‍हें म्‍हाँया ललै।” येशूजी चने बिइ, “क्‍हिइ ठिक ताँ मैंना।” 
झाइले येशूजी च च्हमिरि ङाँइ तोसि सिमोनने बिइ, “चु च्हमिरिलाइ म्रोंइमुँ वा? ङ क्‍हिए धिंर खमा क्‍हिइ प्‍हले ख्रुबै क्‍यु या आपिं, दिलेया चुइ खीए मिग्लिइ ङए प्‍हले ख्रुमिंसि क्रप्होइ फ्‍योमिंइ। 
क्‍हिइ ङ म्वें आल, दिलेया ङ चु धिंर होंब् ओंनोंन् चुइ ङए प्‍हले म्वें लब आपिइमुँ। 
क्‍हिइ ङए क्रर छ्युगु आफोमिं, दिलेया चुइ ङए प्‍हलेरै या सै ल्हें फेबै अत्तर फोमिंइमुँ। 
छतसि ङ क्‍हिने बिमुँ, चुइ ङलाइ च्‍हौ ल्‍हें म्‍हाँया लइमुँ। छतसि चुए पाप ल्हें मुँलेया क्षमा तइमुँ, दिलेया च्‍युगुदे पाप माफ योंबै म्हिइ ङलाइ च्युगुदेन् म्हाँया लमुँ।” 
झाइले येशूजी च च्हमिरिने “क्‍हिए पाप क्षमा तयाइमुँ,” बिइ। 
चु ताँ थेसि अरू चब् चबर टिब्‍मैंइ, “पाप क्षमा पिंब चु खाब् जा?” बिसि खें-खेंमैंन् बिबर होंइ। 
दिलेया येशूजी च च्हमिरिने बिइ, “क्‍हिए बिश्‍वासइ लमा क्‍हि जोगेएइमुँ, छिं ङ्हाँन्ले ह्‍याद्।” 
