﻿मर्कूस.
14.
दुःखने फ्रेबै चाड नेरो प्लेढा आझोंबै क्हें चबै त्हिंइ खब ङ्हिरो चैल। ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैंइ खाबज्यै आसेल्‍‍ले येशूलाइ खैले क्हासि सैब् ङ्‍हे बिसि घ्‍याँ म्‍हैरिल। 
दिलेया “चाडए त्हेर ङ्योइ छ लल् आत। छ लइ बिस्याँ म्‍हिमैंए म्‍हाँजोर खैलाबैला तब्मुँ बिसि,” शास्त्रिमैंइ बिल। 
च त्हेर येशू बेथानिया बिबै नाँसर सिमोन बिबै कोर खबै म्‍हि घ्रिए धिंर कैं चबर क्हुँमा च्हमिरि घ्रिइ सिङ्गमरमरए सिसा घ्रिर जटामसि बिबै सै ल्हें फेबै अत्तर पखइ। धै चइ सिसा तिसि येशूए क्रर अत्तर युमिंइ। 
“चु अत्तर तले छले नोक्सन लगे? बिसि को-कोइ ह्रिस लसि खेंमैंए न्होंरि बिबर होंइ। 
तलेबिस्याँ चु अत्तर चाँदिए सोंब्रार भन्दा ल्हेर चुँसि योंबै मुइ ङ्हाँदु‍मैंलाइ पिंल् खाँमल,” बिसि चमैंइ च च्हमिरिलाइ हौदिइ। 
दिलेया येशूजी चमैंने बिइ, “मुँरिगे! क्हेमैं तले चुलाइ हौदिरिल? ङए ल्हागिर चुइ छ्याँबन् लइमुँ। 
तलेबिस्याँ ङ्हाँदुमैं क्‍हेमैंने खोंयोंन् बिलै तरिब्‍मुँ। क्‍हेमैंइ चमैंलाइ तोइ पिंदा ङ्हाँस्‍याँ खोंयों पिंलेन् खाँम्। दिलेया ङम् खोंयोंइ या क्‍हेमैंने आत। 
चु च्हमिरिइ तो लल् खाँमुँ चन् लइ। चइ अत्तर फोमिंसि ङए ज्यु पाबै ल्हागिर तयार लइमुँ। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरउँइँले खबै सैं तोंबै ताँ म्हिमैंइ ह्‍युल तिगोंन् बिप्रमा चु च्हमिरिलाइ मैंबै ल्हागिर चइ लबै केए बयनै या लब्‍मुँ।” 
झाइले च्युसे ङ्हिं चेलामैं न्‍होंर्बै इस्‍करयोतथें यहूदाइ येशू क्हासि चमैंए योर पिंबै ल्हागिरि ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं ङाँर ह्‍याइ। 
चए ताँ थेसि चमैं बेल्‍ले सैं तोंसि चलाइ “मुइ पिंस्‍यो” बिबै बाछा लइ। छतसि चइ येशू खैले क्हाब् ङ्‍हे बिसि घ्याँ म्हैबर होंइ। 
प्लेढा आझोंबै क्हें चबै चाडए ओंसोंबै त्हिंइर दुःखने फ्रेबै चाडए ल्हागिर चमैंइ क्‍यु ख्रो पिंमल। छतसि येशूए चेलामैंइ “ङि खनिर ह्‍यासि क्हिए ल्हागिर दुःखने फ्रेबै चाडए भोज तौदु लले? क्‍हिए सैं तो मुँ? बिसि,” खीने ङ्योएइ। 
झाइले येशूजी ह्रोंसए चेलामैं न्‍होंर्बै ङ्हिंने बिइ “सहरर ह्‍याद्, चर ह्‍यामा गौरिर क्‍यु खासि ह्‍यारिबै म्हि घ्रि क्हेमैंइ त्होब्‍मुँ। चए लिलि ह्‍याद्। 
झाइले च म्‍हि होंबै धिंए क्‍ल्‍हेने छ बिद्, ‘ङए चेलामैंने बालु दुःखने फ्रेबै चाडए भोज चबै कोठा खनिर जा? बिसि गुरुजी ङ्योएइमुँ।’ 
छबिमा चैदिबै सैमैं तौदु लथेंबै फिर्बै तलर कोठा घ्रि चइ क्‍हेमैंलाइ तेंब्‍मुँ। चर्न क्‍हेमैंइ ङ्योए ल्हागिरि भोज तौदु लद्।” 
झाइले चेलामैं ङ्हिं सहरर ह्‍यामा तोन्दोंरि सै खीजी बिब् धोंलेन् स्याइ, धै चमैंइ चर्न दुःखने फ्रेबै चाडए भोज तौदु लइ। 
झाइले ङेसा तमा खी च्युसे ङ्हिं चेलामैंने च कोठार खइ। 
खेंमैं चब् चरिमा येशूजी बिइ, “क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंए न्‍होंरि ङने बालु चबै म्‍हि घ्रिइ ङलाइ क्हाल् पिंब्मुँ।” 
छ बिब् थेसि चेलामैं दुःख म्हाँदिसि पलो पलोले क्हिलाइ क्हाल् पिंबै म्हि “ङ उ?” बिसि येशूने ङ्योएबर होंइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्हेमैं च्युसे ङ्हिं चेलामैं न्‍होंर्बै थलिर क्हें प्ल्हुँसि ङने बालु चरिबै म्हि घ्रिइ छ लब्मुँ। 
परमेश्‍वरए छ्वेर म्हिए च्हए बारेर प्ह्रिब् धोंले तलन् त्‍हुम्। दिलेया म्हिए च्हलाइ धोका पिंबै म्हि आफिबन् स्वाब तमल।” 
झाइले खेंमैं भोज चरिमा येशूजी क्‍हें छेसि परमेश्‍वरलाइ धन्यबाद पिंसि क्हें लुँइ, धै चेलामैंलाइ चुमिंदै बिइ, “किंन्, चु ङए ज्यु ग।” 
छलेन खीजी प्‍हेला किंसि परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंसि चमैंलाइ पिंइ, धै चमैं ताँनइ च प्हेलाउँइँले थुँइ। 
झाइले खीजी चमैंने बिइ, “चु परमेश्‍वरजी फैबै बाछार्बै ङए को ग। ल्‍हें म्‍हिमैंए पाप क्षमा तरिगे बिसि ङए को बगेब्मुँ। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरए ग्याल्सर छारा तरिकाले आथुँन् समा ङइ अँगुरए खुगु धबै खोंयोंइ थुँरिब् आरे।” 
झाइले खेंमैं भजन घ्रि प्रिंसि जैतून बिबै कोंउँइँ ह्‍याइ। 
झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “तारे क्‍हेमैंइ ङलाइ वाथेंसि ह्‍याब्‍मुँ तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए छ्वेर छले प्‍ह्रिइमुँ, ‘ङइ प्‍ह्रोंछैं सैवाब्‍मुँ, धै क्‍युमैं सोग्याँ प्हुँग्या तयाब्‍मुँ।’ 
छान् तलेया ङ सिसि धबै सोगों तसि क्‍हेमैं भन्दा ओंसोंन् गालील ह्‍युलर ह्‍याब्‍मुँ।” 
छबिमा पत्रुसइ येशूने बिइ, “ताँनइ क्‍हि पिथेंलेया ङइ खोंयोंइ क्हि पिरिब् आरे।” 
येशूजी पत्रुसने बिइ, “क्ह्रोंसेंन ङ क्हिने बिमुँ, तिंयाँबै म्‍हुँइँसर्न नग भाले ङ्हिखे ओरब् ओंसों सोंखे समा क्‍हिइ ङलाइ ङो आसे बिब्मुँ।” 
दिलेया पत्रुसइ झन् ओरसि बिइ, “ङ क्‍हिने बालुन् सिल् त्‍हुलेया ङइ क्‍हि ङो आसे बिरिब आरे!” बिमा अरू चेलामैंज्‍यै या छान् बिइ। 
च लिउँइँ खेंमैं गेतसमनि बिबै बगैंचार ह्‍यासि खीजी ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, “ङइ प्राथना लरिन् समा क्‍हेमैं चुर्न टिरिद् ओ।” 
बिसि पत्रुस, याकूब नेरो यूहन्‍ना खीने बालुन् बोइ। च्हमा खीए सैंर सैदिल् आखाँबै दुःख तसि बेल्‍ले आतिदिरिल। 
खीजी चमैंने बिइ, “ङए सैंर्बै शोकइ लमा ङए सैं आचि-आचि ङ्हाँसि बेल्‍ले न्हुँ खइमुँ। क्‍हेमैं चुर न्हरु आच्हुइल्‍ले टिरिद्।” 
बिसि खी दे क्‍याइ ह्‍यासि सर पत्खु तसि “तल् खाँम् बिस्‍याँ चु दुःखए त्हे ङ ङाँइँले स्योमिंनु,” बिसि प्राथना लइ। 
“ओ आबा, क्‍हिजी लल् आखाँबै सै तोइ आरे। छतसि चु दुःख ङ ङाँइँले स्‍योमिंनु। दिलेया ङए सैंर मैंब् धोंले आङिं, क्‍हिए सैंर मैंब् धोंले तरिगे।” 
खी प्राथना लसि चेलामैं ङाँर एखमा चमैं न्‍हरु च्‍हुइरिब् स्याइ। छतब् स्यामा खीजी पत्रुसने बिइ, “ओ सिमोन, क्‍हि न्‍हरु च्‍हुइरिल् वा? घण्टा घ्रि या न्हरु आच्हुइल्‍ले टिल् आखाँ वा? 
दुष्‍टइ क्‍हेमैंलाइ पापर आच्होरिगे बिसि न्हरु आच्हुइल्‍ले प्राथना लद्। क्‍हेमैंए सैंइ खाँलै ङ्हाँम्, दिलेया ज्युइ बिस्याँ आखाँ।” 
येशू धबै ह्‍यासि ओंसोंबै धोंलेन् प्राथना लइ। 
धबै एखमा खीजी चमैं न्‍हरु च्‍हुइरिब् स्‍याइ। तलेबिस्याँ चमैंए मि न्हरुइ फैल् आखाँल। छतसि “खीने तो ज्वाफ पिंब् ङ्‍हे?” बिसि चमैंइ था आसेल। 
सोंखेबै लारै या येशू प्राथना लसि खमा छाबन् स्‍याइ। छतसि खीजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं अझै न्‍हरु च्‍हुइसि भों न्हरिल् वा? तारे न्हरु आच्हुइद्। ङ्‍ह्‍योद्! म्हिए च्ह पापिमैंए योर पिंवाबै त्हे तइ। 
रेद्, ह्‍याले। ङ्‌ह्‍योद्! ङलाइ धोका पिंसि क्हाल् पिंबै म्‍हि फेखइ।” 
येशूजी छ बिइन मुँमा खीए च्युसे ङ्हिं चेलामैं न्‍होंर्बै यहूदा चर फेखइ। चने बालु सेलाँ (तरवार) नेरो प्‍हरे छेबै ल्हें म्हि या खइ। चमैं ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, शास्‍त्रिमैं, नेरो यहूदीमैंए चिबनाँब्मैंइ कुलल। 
च यहूदाइ ओंसोंन् च क्‍हाबै म्‍हिमैंने छ बिथेंल, “ङ ह्‍यासि म्वें लबै म्हिलाइन क्हेमैंइ क्‍हासि बोद्।” 
छतसि यहूदा येशू ङाँर ह्‍यासि “ओ गुरु” बिसि येशूलाइ म्वें लइ। 
झाइले चमैंइ येशूए फिर यो झोंसि येशूलाइ क्‍हाइ। 
चर रारिबै म्‍हिमैं न्‍होंर्बै म्हि घ्रिइ सेलाँ ट्हुइसि ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए के लबै म्हिए न्‍हेमें थोवाइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङ ह्‍यो वा? छले क्‍हेमैं सेलाँ नेरो प्हरे छेसि ङलाइ क्हाबर खब? 
ङइ ओंसों ओंनोंन् त्हिंइ ह्रोंसे मन्दिरर क्‍हेमैंलाइ लोमिंमा क्‍हेमैंइ ङलाइ आक्‍हा। दिलेया परमेश्‍वरए छ्वेर प्‍ह्रिबै ताँ पूरा तरिगे बिसि चु तखब् ग।” 
च तोदोंन् चेलामैं येशूलाइ वाथेंसि भौदिह्‍याइ। 
दिलेया ज्युर सुतिए क्वें मत्‍त्रे बेर्दिबै फ्रेंसि घ्रि येशूए लिलि ल्हैदिल। चमैंइ च फ्रेंसिलाज्यै या क्‍हाइ। 
दिलेया च फ्रेंसि क्‍वें वाथेंसि क्‍लुँनन् भौदिह्‍याइ। 
च म्हिमैंइ येशूलाइ ख्रो पिंबै खेगि क्रथे ङाँर बोइ। चर ताँन् ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, चिबनाँब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैं ताँन् थेबै म्हि च्होंर खागु तल। 
पत्रुस बिस्‍याँ दे ह्रेंगोले येशूए लिलि ल्‍हैदिसि ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए ह्‍युर फेखसि ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए पालेमैंने मि त्‍हिबर होंइ। 
झाइले ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो थेबै म्हि च्होंर्बै म्हिमैंइ येशूलाइ सैबै ल्हागिर खीए बिरोधर प्रमाण म्‍हैइ, दिलेया तोइ योंल् आखाँ। 
ल्‍हें म्‍हिमैंइ खीए बिरोधर स्योलिबै ग्वाइ पिंइ, दिलेया चमैंए ताँ घ्रि या आक्‍ह्रिल। 
को-कोइ म्‍हिमैं रासि खीए बिरोधर स्‍योर तेसि छ बिबर होंइ, 
“‘म्‍हिमैंइ बनेबै चु मन्दिर फुवासि म्‍हिए योइ आबनेबै अर्को मन्दिर ङइ सोंरोर्न बनेब्‍मुँ,’ बिब ङिइ थेइ।” 
दिलेया चमैंइ बिबै चु ताँ या आक्‍ह्रिल। 
झाइले ख्रो पिंबै खेगि क्रथे म्हि च्होंए म्‍हाँजोर रासि “चु म्‍हिमैंइ क्‍हिए बिरोधर बिबै ताँ तो जा? क्‍हिने तोइ ज्वाफ आरे वा?” बिसि येशूने ङ्योएइ। 
दिलेया येशू तोइ आबिल्‍ले टिइ, ज्वाफ घ्रि या आपिं। ख्रो पिंबै खेगि क्रथेइ धबै येशूने “क्‍हि पबित्र परमेश्‍वरए च्‍ह खीजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट वा?” बिसि ङ्योएइ। 
येशूजी “अँ ङन् ग बिइ, क्‍हेमैंइ तिगें म्हिए च्ह परमेश्‍वरए क्‍योलो हार टिरिब् नेरो न्हाँम्स्योए न्होंउँइँले युरिब् म्रोंब्‍मुँ।” 
खीए ताँ थेसि ख्रो पिंबै खेगि क्रथे बेल्‍ले ह्रिस खसि ह्रोंसए क्‍वें ट्होवासि बिइ, “तारे ङ्योलाइ अरू ग्वाइ आचैदि। 
चइ परमेश्‍वरए बिरोधर पोंब क्‍हेमैंइ थेइ। तारे क्‍हेमैंए सैंर तो मैंमुँ?” बिमा चमैंइ “चलाइ सैलन् त्हुम्,” बिइ। 
छबिमा को-कोइ खीलाइ थुइसि खीए मि हुवासि प्रिंदै बिइ, “ल्हु, बिद्, खाबइ क्‍हिलाइ प्रिंइ?” लिउँइँ चर्बै सिपाइमैंइ येशूलाइ क्हाबोसि खीलाइ बेल्‍ले प्रिंइ। 
पत्रुस ह्‍युर्न टिरिमा ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए केब्स्यो घ्रि चर खइ। 
पत्रुस मि त्‍हिरिब म्रोंसि चइ बिइ, “क्‍हि या नासरतथें येशूने मुँल।” 
दिलेया पत्रुसइ “आङिं! क्‍हिइ बिबै ताँ ङइ तोइ आक्हो, तोइ आसे,” बिसि बैरुबै म्राउँइँ त्होंह्‍यामा नग भाले ओरइ। 
च केब्स्योइ धबै पत्रुसलाइ म्रोंसि चर रारिबै म्‍हिमैंने “चु म्‍हिम् येशूने प्रब्मैं न्होंर्बै घ्रि ग,” बिबर होंइ। 
छबिमा पत्रुसइ धबै “आङिं!” बिइ। चजरे रारिबै म्‍हिमैंइ तिस्याँदे लिउँइँ पत्रुसने बिइ, “क्‍ह्रोंसेंन क्‍हि येशूए चेलामैं न्होंर्बै घ्रि ग, तलेबिस्याँ क्‍हि गालीलथें ग।” 
चमैंइ छबिमा पत्रुसइ कसम चसि बिबर होंइ, “ङइ स्‍योर तेस्‍याँ परमेश्‍वरजी ङलाइ सराप पिंरिगे! क्हेमैंइ बिबै म्‍हि ङइ ङो आसे।” 
छ बिबै तोदोंन् ङ्हिखेबै लार नग भाले ओरइ। च लिउँइँ मत्‍त्रे पत्रुसइ ओंसोंन् येशूजी “तिंयाँ म्‍हुँइँसर ङ्हिखेबै लार नग भाले ओरब् ओंसोंन् सोंखे समा क्हिइ ङलाइ ङो आसे बिब्‍मुँ,” बिबै ताँ मैंसि पत्रुस बेल्‍ले क्रोइ। 
