﻿मर्कूस.
13.
झाइले येशू मन्दिरउँइँले त्‍होंमा खीए चेलामैं न्‍होंर्बै घ्रिइ खीने बिइ, “ओ गुरु, ङ्‌ह्‍योत्ति, च्हौ थे-थेबै मन्दिरर्बै युँमामैं नेरो थे-थेबै धिंमैं।” 
येशूजी चने बिइ, “क्‍हिइ तोगो थे-थेबै छ्याँबै धिंमैं म्रोंइमुँ? प्‍हँना लिउँइँ चु मन्दिरर्बै युँमा घ्रि या खीए क्‍ल्‍ह्‍योर तरिब् आरे, घ्रि या आचैल्‍ले ताँन् गारामैं फुह्‍याब्‍मुँ।” 
झाइले येशू मन्दिरए दे क्‍याइ जैतून बिबै कोंर क्हुँरिमा पत्रुस, याकूब, यूहन्‍ना नेरो अन्‍द्रियासइ खाबज्यै आसेल्‍ले येशूने ङ्योएइ, 
“चु छाबै त्हिंइ खोंयों तब्मुँ? झाइले छ तबै त्हेर खैबै चिनुमैं तब्मुँ? ङिने बिमिंन्।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “न्ह क्रों मि क्रोंले टिद्, खाबज्‍यै या क्‍हेमैंलाइ लुल् आपिंन्। 
ल्‍हें म्‍हिमैं ङए मिं किंसि, ‘ङ परमेश्‍वरजी कुलबै म्रुँ (ख्रीष्‍ट) ग,’ बिसि खब्‍मुँ, धै ल्‍हें म्‍हिमैं लुवाब्‍मुँ। 
प्होंब् नेब् तब क्हेमैंइ म्रोंब्मुँ, ‘प्होंब् नेब् तरिइमुँ रो’ बिब थेब्‍मुँ, दिलेया क्हेमैं आङ्हिंन् तलेबिस्याँ चु तलन् त्हुम्। छान् तलेया नास तबै त्हे अझै आतइमुँ। 
तलेबिस्याँ ह्रें-ह्रेंए म्‍हाँजोर प्होंब् कैब् तब, ग्याल्स ग्याल्सए न्होंर प्होंब् नेब् तब्‍मुँ क्‍ल्‍ह्‍यो क्‍ल्‍ह्‍योरि सयो ख‍ब्मुँ, अँङ्गल् तब्‍मुँ। दिलेया चु ताँन् सैमैं भर्खर सुत्‍केरि बेथा ल्हैदिब् धों मत्‍त्रे ग। 
“क्‍हेमैं ह्रोंसए ल्हागिरि न्ह क्रों मिक्रोंले टिद्। तलेबिस्याँ म्‍हिमैंइ क्‍हेमैं क्‍हासि म्हि च्होंए उँइँर बोब्‍मुँ, झाइले च्हों धिंजरे क्‍हेमैं धोंब्‍मुँ। ङए फिर बिश्‍वास लबइले क्हेंमैंइ ङए बारेर ग्वाइ पिंबर क्रथेमैं नेरो म्रुँमैंए उँइँर राल् त्हुब्मुँ। 
झाइले परमेश्‍वरउँइँले खबै सैं तोंबै ताँ ताँन् ह्रेंर्बै म्हिमैंने बिल् त्हुब्मुँ। 
म्हिमैंइ क्‍हेमैंलाइ क्‍हासि बोयामा ‘तो बिब् ड्हे,’ बिसि क्‍हेमैं न्हुँ आलद्। तलेबिस्याँ च त्हेर्न परमेश्‍वरजी क्हेमैंने ‘पोंन्’ बिबै ताँ पोंन्। क्‍हेमैंइ पोंब आङिं, परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्हजी पोंब् ग। 
“च त्हेरि ह्रोंसए त्येमैं न्होंर्न घ्रिइ घ्रि सैबर पिंवाब्‍मुँ, छलेन आबा आमाइ च्‍ह च्हमि, च्‍ह चमिंमैंइ आबा आमा सैबर पिंवाब्‍मुँ। 
ङए फिर बिश्‍वास लब्मैं तबइले ताँनइ क्‍हेमैं हेल् लब्‍मुँ। दिलेया लिउँइँ समा दुःख सैदिसि ढुक्‍कले टिब्मैं जोगेल् योंब्‍मुँ। 
“क्हेमैंइ ‘नास लबै छेरन् तबै सै’ तल् आत्हुबै क्ल्ह्‍योर तब् म्रोंमा (चु ताँ खेबै म्‍हिइ क्‍होरिगे।) क्हेमैं यहूदीया ह्‍युलर मुँब्‍मैं कोंउँइँ भौदिल् त्हुब्मुँ। 
कौसिर मुँब्‍मैं तो-तो सैमैं ट्हुइब् बिसि धिं न्होंर आहोंरिगे। 
छलेन म्रोंर मुँब्‍मैं या ह्रोंसए खिबै क्‍वेंमैं किंब् बिसि धिंर आएरिगे। 
च त्हेर फोर प्‍हसे नोब्‍मैं नेरो ङ्हे तिंबै आमामैंए ल्हागिर ओंछेमैं बेल्‍ले गारो तब्‍मुँ। 
छतसि खुँबै त्हेर भौदिल् आत्हुरिगे बिसि प्राथना लद्। 
तलेबिस्याँ च त्हेर तब् धों तबै दुःख परमेश्‍वरजी ह्‍युल केमिंब् ओंनोंबै तिंयाँ समा खोंयोंइ आतइमुँ, लिउँज्यै या छाबै दुःख खोंयोंइ तरिब् आरे। 
परमेश्‍वरजी च दुःख तबै त्हे आघटिमिंस्‍याँ खाबै या सोल् आखाँमल। दिलेया परमेश्‍वरजी खीजी त्‍हाँबै म्‍हिमैंए ल्हागिर च त्हे घटिमिंइ‍मुँ। 
“च त्हेर क्‍हेमैंने खाबज्यै ‘ङ्‍ह्‍योत्ति! परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट चुर मुँ, चर मुँ’ बिस्याँ चए ताँ आक्वेंन्। 
तलेबिस्याँ ‘परमेश्‍वरजी कुल्‍मिंबै म्रुँ ङन् ग’ बिब्‍मैं नेरो ‘अगमबक्‍ता ङन् ग’ बिसि स्‍योर तेब्मैं ल्‍हें त्‍होंब्‍मुँ। परमेश्‍वरजी त्‍हाँबै म्‍हिमैंलाइ खाँन् समा लुबै ल्हागिर स्योलिबै ताँ बिब्मैंइ औदिबै चिनुमैं नेरो केमैं लब्‍मुँ। 
छतसि क्‍हेमैं न्हक्रों मिक्रोंले टिद्। प्‍हँना लिउँइँ तबै तोन्दोंरि ताँमैं ङइ ओंसोंन् क्‍हेमैंने बिमिंइमुँ। 
“च थेबै दुःख तबै लिउँइँ त्‍हिंयाँ म्‍हुँइँस छु तयाब्मुँ, धै लयाँए चारबै या म्हह्‍याब्मुँ। 
मुर्बै सारमैं खारह्‍याब्‍मुँ, झाइले मुर्बै शक्‍तिमैं या लायाब्‍मुँ। 
च लिउँइँ म्हिए च्ह बेल्‍ले थेबै शक्‍तिर नेरो बेल्‍ले म्हारल्‍ले न्हाँम्स्योए म्हाँजोर युरिब म्‍हिमैंइ म्रोंब्मुँ। 
झाइले खीजी स्वर्गदूतमैं स नेरो मुर खन्तोदोंन् कुलब्मुँ, धै खीजी त्‍हाँबै म्‍हिमैं खन्तोदोंनउँइँले खागु लब्मुँ। 
“छतसि क्‍हेमैंइ तुँबुए धुँमैंउँइँले लोद्। चए हाँगर कलिलो प्‍होमैं पलिदिब् म्रोंमा क्‍हेमैंइ बर्ष होंखन बिसि सेम्। 
छलेन क्‍हेमैंइ चु ताँमैं तरिब् म्रोंमा खी चेंदोन् मुँ, युबि छेइमुँ बिसि सेद्। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, चु तोन्दोंरि ताँ आतन् समा चु पुस्ता नास तरिब् आरे। 
स्‍वर्ग नेरो पृथ्‍बी नास तयाब्‍मुँ, दिलेया ङए ताँ खोंयोंन् बिलै तरिम्। 
“ह्‍‍युल नास तबै त्हे नेरो त्हिंइ आबाइ मत्‍त्रे सेइमुँ। स्‍वर्गर टिबै स्‍वर्गदूतमैंज्यै आसे, परमेश्‍वरए च्‍हज्यै या आसे। 
छतसि न्हक्रों मिक्रोंले टिदु धै प्राथना लद्, तलेबिस्याँ च त्हे खोंयों तम् बिसि क्‍हेमैंइ आसे। 
च त्हे चु अहान् धों तब् ग। म्‍हि घ्रिइ ह्रोंसए के लब्मैंने छ छ लद् ओ बिसि खें-खेंमैंए के फेलमिंसि ‘क्‍हेमैं छेन्‍ले टिद् ओ’ बिसि धिंउँइँले स्‍युरबर ह्‍याब् धों तब् ग। 
छतसि क्हेमैं या न्हक्रों मिक्रोंले टिदु तलेबिस्याँ धिंए क्ल्हे ङेसर खम् उ, म्हुँइँस आधार खम् उ, नग ओरबै त्हेर खम् उ, प्‍हँन्हाँग्धों न्‍हाँगर खम् उ, खोंयों खम्? बिसि क्‍हेमैंइ आसे। 
आस्याँ क्हेमैंए सैंरै आमैंबै त्हेर खस्याँ क्‍हेमैं न्‍हरु च्‍हुइरिब स्‍यालै। 
छतसि ङइ क्‍हेमैंने बिब् धोंलेन्, ताँन् म्हिमैंने ‘न्हक्रों मिक्रोंले टिद्!’ बिमुँ।” 
