﻿मर्कूस.
11.
झाइले खेंमैं यरूशलेम चेंदोबै जैतून कों खागुबै बेथफागे नेरो बेथानिया बिबै क्ल्ह्‍योर फेखमा खीजी ह्रोंसए चेलामैं न्‍होंर्बै म्हि ङ्हिंने छ बिसि कुलइ, 
“क्हेमैं च ओंसोंबै नाँसर ह्‍याद्। चर फेनेबै तोंदोंन् तोगो समा खाबै आक्रेबै गधाए झज घ्रि च्युँइँथेंब क्हेमैंइ म्रोंब्‍मुँ, च गधाए झज पिसि चुर पउ। 
खाबज्यै क्हेमैंने ‘चु तले पिल?’ बिसि ङ्योएस्‍याँ, ‘प्रभुए ल्हागिर चैदिइमुँ, के खाँबै लिउँइँ यु‍नन् एपखमिंस्यो,’ बिद्।” 
झाइले चमैं ह्‍यामा गधाए झज घ्याँए रेर्बै धिं घ्रिए म्रा ङाँर च्‍युँइँथेंब स्‍याइ, धै चमैंइ च गधाए झज पिइ। 
छलमा “चु गधाए झज तो लबर पिल?” बिसि चर रारिबै को-कोइ म्‍हिमैंइ चमैंने ङ्योएइ। 
येशूजी लोमिंब् धोंलेन् चमैंइ बिमा चर्बै म्‍हिमैंइ बोह्‍‍याल् पिंइ। 
चमैंइ गधाए झज येशूए ङाँर पखसि खेंमैंए क्वेंमैं चए फिर तिमिंइ, झाइले येशू चए फिर क्रेइ। 
छले यरूशलेमउँइँ ह्‍यामा ल्‍हें म्‍हिमैंइ खेंमैंए क्वेंमैं येशूए मान् लबै ल्हागिर घ्‍याँर तिमिंइ, धै को-कोइ सिधुँर्बै हाँगमैं थोसि घ्‍याँर तिमिंइ। 
झाइले खीए ओंसों ओंसों प्रबै म्‍हिमैंइ नेरो लिलि लिलि प्रबै म्‍हिमैंइ “परमेश्‍वरए मिं क्वेद्! याहवेहए मिंर खबै म्रुँलाइ परमेश्‍वरजी आशिक पिंरिगे!” बिदै जयजय लबर होंइ। 
“ङ्योए खे दाऊद म्रुँए ग्याल्स धबै तखसिन् मुँ। च ग्याल्सए फिर परमेश्‍वरजी आशिक पिंरिगे! धाँसे थेबै परमेश्‍वरए जय जय तरिगे!” 
झाइले खी यरूशलेमर खसि मन्दिर न्‍होंर होंइ। झाइले छाइ माइ तोन्दोंरि सै ङ्‌ह्‍योबै लिउँइँ म्‍हुँइँस तबि छेल। छतसि खीए च्युसे ङ्हिं चेलामैं बोसि बेथानिया बिबै नाँसर एह्‍याइ। 
चए प्‍हँन्हाँग्धों खेंमैं बेथानिया बिबै नाँसउँइँले खरिमा येशूलाइ फो ख्रेंइ। 
झाइले येशूजी ह्रेंगोर प्हो झ्वाम्‍मा तबै तुँबुए धुँ घ्रि म्रोंसि चर रो रोइमुँ उ बिसि ङ्‌ह्‍योबर ह्‍यामा येशूजी च धुँर प्हो मत्‍त्रे म्रोंइ, तलेबिस्याँ तुँबुए रो रोबै त्हे आतल। 
छाब् म्रोंसि खीजी च तुँबुए धुँने बिइ, “तारे क्हिउँइँले खाबज्यै रोमैं चल् आयोंरिगे।” छ बिब खीए चेलामैंइ थेइ। 
झाइले खेंमैं यरूशलेमर फेनेबै लिउँइँ येशू मन्दिर न्होंर होंसि चर छों लबै म्‍हिमैं बैरु तेवाइ। धै मुइ त्हेब्मैंए टेबलमैं नेरो तोंगु चुँब्मैं क्हुँबै सैमैं भ्योंवाइ। 
झाइले खीजी छों लब्मैं खाबलाज्यै या मन्दिरए ह्‍युउँइँले प्रल् आपिं। 
झाइले खीजी म्‍हिमैं लोमिंदै बिइ, “ङए धिं ‘ताँन् ह्रेंमैंए प्राथना लबै धिं तब्मुँ’ बिसि परमेश्‍वरए छ्वेर प्ह्रिइमुँ: दिलेया क्‍हेमैंइ चु धिं ह्‍योमैं टिबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग लन।” 
चु ताँ थेसि ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं नेरो शास्‍त्रिमैंइ “चलाइ खैले सैब् ङ्‍हे” बिसि घ्याँ म्हैबर होंइ, दिलेया येशू म्रोंसि चमैं ङ्हिंमल तलेबिस्याँ ताँन् म्हिमैंइ खीए ताँमैं थेसि अचम्‍मा ङ्हाँरिल। 
झाइले म्‍हुँइँस तबै लिउँइँ येशू सहर बैरु त्‍होंह्‍याइ। 
चए प्‍हँन्हाँग्धों न्‍हाँगर खेंमैं च घ्‍याँन् तसि खमा च तुँबुए धुँ जरउँइँले कारह्‍याब खेंमैंइ म्रोंइ। 
छतब म्रोंसि पत्रुसइ तेल्‍बै ताँ मैंसि येशूने बिइ, “ओ गुरु, ङ्‌ह्‍योत्ति, क्‍हिजी सराप झोंबै तुँबुए धुँम् कारह्‍यान।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “परमेश्‍वरए फिर भर थेंस्‍याँ तोन्‍दोंरि सै तल् खाँम्। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, खाबज्यै ह्रोंसए सैं न्‍होंर तोइ संका आलल्‍ले ह्रोंसइ बिबै ताँ खैले बिलेन् तम् बिसि बिश्‍वास लसि चु कोंने ‘क्‍हि छुइले स्‍योसि तालर तेह्‍याद्,’ बिलेन चए ल्हागिर छान् तम्। 
छतसि ङ क्हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंइ प्राथना लमा तो सै ह्रिलेया योंल् खाँइ बिसि बिश्‍वास लद्, छलस्याँ क्हेमैइ ह्रिबै सै योंब्‍मुँ। 
झाइले स्‍वर्गर टिबै परमेश्‍वर आबाजी क्‍हेमैंइ लबै पाप क्षमा लमिंरिगे बिसि क्‍हेमैंइ प्राथना लमा खाब्ने या तोइ आक्‍ह्रिबै ताँमैं मुँस्‍याँ च म्‍हिलाइ क्षमा पिंन्। 
क्‍हेमैंइ अरूमैं क्षमा आलस्‍याँ स्‍वर्गर टिबै क्‍हेमैंए परमेश्‍वर आबाज्‍यै या क्‍हेमैंइ लबै पाप क्षमा लरिब् आरे।” 
झाइले खेंमैं धबै यरूशलेमर फेखसि येशू मन्दिर न्‍होंर छाइ छुइ प्ररिमा ख्रो पिंबै खेगि चिब्मैं, शास्‍त्रिमैं नेरो चिबनाँब्मैं खी ङाँर खसि 
“छों लब्मैंलाइ ल्हावाब क्‍हिने तोए हग मुँ? च्हौ थेबै हग क्हिलाइ खाबइ पिंल?” बिसि येशूने ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङइ क्‍हेमैंने ताँ घ्रि ङ्योएम्, क्‍हेमैंइ ङए ताँए ज्वाफ पिंइबिस्‍याँ ङइ खाबै हग योंसि चु के लम् बिसि क्‍हेमैंने बिम्। 
लु बित्ति, यूहन्‍नाइ बप्‍तिस्मा पिंबै हग स्‍वर्गउँइँले योंइ उ म्‍हिमैंउँइँले योंइ?” 
चु ताँ थेसि चमैं खें-खेंमैंन् छ बिसि ताँ लबर होंइ, “ङ्योइ ‘स्वर्गउँइँले’ बिइ बिस्‍याँ, ‘क्‍हेमैंइ यूहन्‍नाए फिर तले बिश्‍वास आलल?’ बिसि चइ बिब्‍मुँ। 
दिलेया ‘म्‍हिमैंउँइँले हग योंब् ग’ बिब आत!” तलेबिस्याँ चर्बै म्‍हिमैं म्रोंसि चमैं ङ्हिंमल, तलेबिस्याँ ताँन् म्हिमैंइ यूहन्‍ना क्‍ह्रोंसेंन्‍बै अगमबक्‍ता ग बिमल। 
छतसि चमैंइ येशूने, “ङिंइ आसे,” बिइ। झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “ङज्‍यैया खैबै हगले चु के लमुँ बिसि क्‍हेमैंने आबि।” 
