﻿मर्कूस.
7.
तिगें यरूशलेमउँइँले खबै को-कोइ शास्‍त्रिमैं नेरो फरिसीमैं येशूए ङाँर खागु तखइ। 
चर येशूए को-कोइ चेलामैंइ यो आख्रुल्‍ले चब् चब चमैंइ म्रोंइ। 
(फरिसीमैं नेरो ताँन् यहूदीमैंइ खेंमैंए खेमैंइ थेंबै छ्यार यो आख्रुन् समा चब् आचमल। 
झाइले बजारउँइँले खमा ह्रोंस आख्रुन् समा चमैंइ तोइ आचमल। धै थलि प्‍हेला भाँडमैं आम्‍यान् समा ह्‍योब् तेब आलबै छ्या मुँल। 
छतसि च फरिसीमैं नेरो शास्‍त्रिमैंइ “क्‍हिए चेलामैंइ खेमैं-मामैंइ लथेंबै छ्यार तले आप्र? चुमैंइ तले यो आख्रुल्‍ले चब् चइ?” बिसि येशूने ङ्योएइ। 
येशूजी छले बिइ, “क्हेमैं फिब्लो पार्दिबै म्‍हिमैंए बारेर येशैयाइ स्‍योंमन् छले प्ह्रिथेंइमुँ, ‘चु म्हिमैंइ सुँइ मत्‍त्रे ङलाइ म्हाँदिम्, दिलेया चमैंए सैंइ बिस्‍याँ ङलाइ आम्हाँदि। 
चमैंइ फाक्‍कर्न ङए मिं किंम्, तलेबिस्याँ “चु परमेश्‍वरजी बिबै ताँ ग,” बिसि म्हिमैंइ लथेंबै छ्यामैं चमैंइ लोमिंम्।’ 
क्हेमैंइ परमेश्‍वरए ताँमैं स्योवासि म्हिमैंइ लथेंबै छ्या म्हाँदिम्।” 
खीजी चमैंने बिइ, “ह्रोंसए छ्या म्हाँदिबै ल्हागिरि क्हेमैं बेल्‍ले ह्रब् प्हैंसि परमेश्‍वरए ताँमैं स्योवाइ। 
‘ह्रोंसए आबा-आमाए मान लद्।’ धै ‘खाब‍इ ह्रोंसए आबा आमाए बिरोधर आछ्याँबै ताँमैं पोंमुँ छाबै म्हिलाइ सैबै सजैं पिंन्,’ बिसि मोशाइ स्योंमन् बिथेंल। 
दिलेया क्‍हेमैंइ लोमिंमा: ‘ह्रोंसए आबा आमालाइ ल्होबर पिंबै तो मुँले सै परमेश्‍वरलाइ पिंल् त्हुबै सै ग।’ बिम् बिस्‍याँ, 
‘च म्‍हिइ ह्रोंसए आबा आमालाइ तोइ पिंल् आत्हु’ बिम्। 
छले ह्रोंसइ लरिबै छ्याए लिलि प्रसि क्‍हेमैंइ परमेश्‍वरए ताँमैं थोवाम्। छलेन क्‍हेमैंइ अरू ल्‍हें आतबै केमैं लरिइमुँ।” 
झाइले येशूजी म्हिए हुल खी ङाँर हुइसि बिइ, “क्‍हेमैं ताँनइ ङए ताँ थेसि क्‍होद्। 
चबै सैइ म्हिलाइ पापर च्होवाल् आखाँ, बरु म्‍हिए सैं न्‍होंउँइँले त्‍होंबै ताँमैंइ म्हिलाइ पापर च्होवाम्। 
थेबै न्‍ह मुँब्मैंइ थेरिगे।” 
झाइले म्हि हुलउँइँले त्‍होंसि धिं न्‍होंर होंबै लिउँइँ खीए चेलामैंइ येशूने च अहानए बारेर ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंज्यै या अझै आक्‍होइमुँ वा? सुँउँइँले म्‍हिए फो न्‍होंर होंबै सैइ पापर च्होल् आखाँ बिसि क्हेमैइ आसेइमुँ वा? 
तलेबिस्याँ सुँउँइँले चबै सै सैं न्‍होंउँइँ आह्‍याल्‍ले फो न्‍होंउँइँ ह्‍याम्, झाइले बैरु त्‍होंह्‍याम्। छतसि चबै समैं तो चलेया तम्!” बिसि येशूजी बिइ। 
येशूजी धबै बिइ, “म्हिए सैं न्होंउँइँले त्होंबै आछ्याँबै ताँइ मत्‍त्रे म्‍हि पाप खल् लवाम्। 
तलेबिस्याँ म्हिमैंए सैंउँइँले आछ्याँबै ताँमैं मैंब, ब्यभिचार लब, ह्‍योब, म्‍हि सैब, रण्डिबाजी लब, 
लोब लब, स्‍योर तेब, खैच्हिजिले पोंब, ख्रे लब, थेब् प्‍हैंब, आमादु तब, 
छाबै पाप खबै ताँमैं ताँन् सैं न्‍होंउँइँले त्‍होंम्, धै म्हिलाइ पाप खल् लवाम्।” 
च लिउँइँ येशू च क्‍ल्‍ह्‍यो वाथेंसि टुरोस नेरो सीडोन बिबै सहरउँइँ ह्‍यासि धिं घ्रिर होंइ। खी चर मुँ बिसि खाबज्‍यै था आसेरिगे बिब् येशूए सैं मुँल। दिलेया म्‍हिमैंइ था आसेल्‍ले येशू टिल् आखाँल। 
येशू चर मुँ बिब च्हमिरि घ्रिइ था सेइ। चए च्हमि मोंइ स्‍याल। छतसि च येशू ङाँर खसि खीए प्‍हले फ्‍योइ। 
च च्हमिरि यहूदीस्यो आङिंल, सिरिया ह्‍युलर्बै फोनिसियाथेंस्यो मुँल। “ङए च्हमि स्याबै मों ल्हामिंन्,” बिसि चइ येशूने यो छ्युँ लइ। 
येशूजी च च्हमिरिने अहान् झोंसि बिइ, “ओंसों कोलोमैं म्रेंल् पिंन्, तलेबिस्याँ कोलोमैंए चबै सै नगिमैं पिंब ठिक आत।” 
झाइले च च्हमिरिइ येशूने बिइ, “ओ प्रभु, धिंर्बै नगिमैं या कोलोमैंइ वाथेंबै चबै सैमैं चल् योंम्।” 
येशूजी चने बिइ, “क्हिइ छ बिसेरो तोइ आङ्हाँन्ले ह्रोंसए धिंर ह्‍याद्। क्‍हिए च्हमिउँइँले मों त्‍होंह्‍याइ।” 
च च्हमिरि धिंर फेनेमा कोलोउँइँले मों त्होंयासि कोलो खाटर रोरिब स्याइ। 
झाइले येशू टुरोस सहरउँइँले त्‍होंसि सीडोन बिबै क्‍ल्‍ह्‍योर खइ। धै डिकापोलिस बिबै ह्‍युलए घ्‍याँउँइँले गालील तालर एखइ। 
चर न्‍ह आथेसि छेन्‍ले पोंल् आखाँबै म्‍हि घ्रि म्‍हिमैंइ येशू ङाँर पखइ, धै “चए फिर यो थेंसि सल् लमिंन्,” बिसि येशूने यो छ्युँ लइ। 
च न्ह आथेबै म्‍हिलाइ हुलउँइँले दे क्याइ खाबै आरेबै क्‍ल्‍ह्‍योर बोसि येशूजी ह्रोंसए योरिमैं चए न्‍हेमेंर क्ह्‍युसि थेंइ, झाइले खीए योर थुइसि च म्‍हिए लेर छुइ। 
झाइले येशूजी मुउँइँ ङ्‌ह्‍योसि ह्रिंग्‍यो सो सेंसि चने “इफ्‍फाता” बिइ। (छ बिब “थोंयाँन्” बिब् ग।) 
छ बिबै तोदोंन् चए आथेबै न्‍ह थेबर होंइ, धै छेन्‍ले आपोंबै सुँइ छेन्‍ले पोंबर होंइ। 
झाइले येशूजी च म्‍हिमैंने, “चु ताँ खाब्ने या आबिद्!” बिइ। खीजी खाब्ने या आबिद् बिलेया, चमैं झन् सैं तोंदै ल्‍हें बिप्रमल। 
चु ताँ थेब्मैं ताँन् प्लेटोयासि “येशूजी तो के बिलेया छ्याँब लमना। न्‍ह आथेबै म्‍हि थेल् लमना, आपोंबै म्‍हि पोंल् लमना बिबर होंइ।” 
