﻿मर्कूस.
4.
येशूजी धबै गालीलर्बै तालए छ्योगर परमेश्‍वरए ताँ लोमिंबर होंमा चरै या म्हिए हुल तखइ। छतसि येशू डुँङ्गार क्रेसि तालए छ्योगउँइँले दे क्याइ ह्‍यासि डुँङ्गारर्न टिइ। म्हिमैं बिस्याँ तालए रेजरेन् टिरिल। 
येशूजी अहानउँइँले ल्‍हें ताँ चमैंलाइ लोमिंदै बिइ, 
“थेद्, म्‍हि घ्रि प्‍लु प्‍लुबै ल्हागिर ह्‍याइ। 
झाइले प्‍लु प्‍लुमा कोइ घ्‍याँजरे फेइ, धै च प्‍लुमैं नेमेमैं खसि चवाइ। 
कोइ प्‍लुमैं गेगरर फेइ। चर स ल्‍हें आरेबइले प्लु युनन् म्‍लोइ। 
दिलेया जरा छेन्ले च्‍योंल् आयोंबइले त्‍हिंयाँ प्रेबै तोंदोंन् च प्लु ङ्योंलोंयासि कारयाइ। 
कोइ प्‍लु पुजु मुँबै क्‍ल्‍ह्‍योर फेइ। पुजुए छ्यारइ च प्लु सैवाइ। छतसि रा-रोमैं रोल् आखाँ। 
झाइले कोइ प्‍लु छ्याँबै सर फेइ। च प्‍लु म्‍लोखसि थेब ततै ह्‍याइ। धै कोइ सोंच्‍यु गुणा, कोइ टुच्‍यु गुणा, कोइ प्र गुणा रा-रोमैं ल्हें तइ।” 
च लिउँइँ येशूजी बिइ, “न्ह मुँब्मैंइ थेरिगे।” 
च लिउँइँ येशू खी घ्रिन् मुँमा खीए ताँमैं थेबै कोइ म्‍हिमैं नेरो च्युसे ङ्हि चेलामैंइ अहानए बारेर ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “परमेश्‍वरए ग्याल्सर्बै क्होल् आखाँबै ताँ ङइ क्‍हेमैंने बिमिंइमुँ, दिलेया अरू म्हिमैंने बिस्‍याँ अहानउँइँले मत्‍त्रे बिम्। 
ङ तले छले बिम् बिस्याँ, परमेश्‍वरए छ्वेर छ बिबै ताँ पूरा तरिगे: ‘चमैंइ ङ्‌ह्‍योबम् ङ्‌ह्‍योमुँ, दिलेया म्रोंल् आखाँ, थेबम् थेमुँ, दिलेया क्‍होल् आखाँ। चमैंइ म्रोंल् खाँस्‍याँ, झाइले क्‍होल् खाँस्‍याँ, परमेश्‍वरउँइँ सैं एमल, झाइले परमेश्‍वरजी क्षमा पिंमल।’” 
झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ चु ताँए अर्थ आक्‍हो वा? छ बिस्‍याँ अरू अहानमैं खैले क्‍होल् खाँम्? 
ल्हु, थेद्, चए अर्थ छले ग: प्‍लु प्‍लुबै म्‍हि परमेश्‍वरए बचन बिमिंबै म्‍हि धों तब् ग। 
कोइ म्‍हिमैं घ्याँर फेबै प्लु धोंबन् मुँ। चमैंइ परमेश्‍वरए ताँ थेबै तोदोंन् दुष्‍टइ चमैंइ थेबै ताँ प्‍हेंबोम्। छतसि क्‍वेंल् आपिं। 
कोइ म्‍हिमैं गेगरर तेबै प्‍लु धोंन् तम्। चमैंइ परमेश्‍वरए ताँ थेसि सैं तोंन्लेन् क्‍वेंम्, 
दिलेया च ताँ चमैंए सैंर जरा आझों। छतसि दे त्हिंइ समा छ्याँबन् तमुँ, दिलेया परमेश्‍वरए ताँइ बिब् धोंले प्ररिमा तोइ दुःख तइबिस्‍याँ, म्‍हिमैंइ ह्रुगुदिस्‍याँ, चमैंइ ‘चुम् आत’ बिसि पिवाम्। 
कोइ म्‍हिमैं पुजु न्‍होंर फेबै प्लु धोंन् तम्। चमैंइ परमेश्‍वरए ताँ थेम्, 
दिलेया चमैंइ चु ह्‍युलर्बै सैमैंर न्हुँ लसि, सैन्होरए (सम्‍पत्तिए) लोब लसि, ह्‍युलर्बै सैमैंर सैं ह्‍यासि चमैंए सैंर परमेश्‍वरए ताँमैं फारल् आपिं। 
दिलेया कोइ म्‍हिमैंइ परमेश्‍वरए ताँ थेसि छेनले क्‍वेंम्, झाइले छ्याँबै क्‍ल्‍ह्‍योर प्‍लु फेब् धोंले परमेश्‍वरए ताँ फारम्। धै ल्‍हें रोमैं रोम् कोइ सोंच्‍यु, कोइ टुच्‍यु, कोइ प्र रोमैं पिंम्।” 
झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ बत्ति म्रोसि पथि न्‍होंर नेरो खाट न्होंर थेंम्‍मा? बरु नुबै क्‍ल्‍ह्‍योर थेंम्, आङिं वा? 
तो सै तोगो लोथेंइमुँ, च लिउँइँ ताँनइ था सेमुँ, झाइले तोइ सै मुँलेया आम्रोंल्‍ले थेंलेया लिउँइँ ताँनइ था सेब्मुँ। 
न्ह मुँब्मैंइ थेरिगे।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ तो थेमुँ, च ताँ छेन्‍ले थेद्: तलेबिस्याँ छेनाले थेस्याँ क्‍हेमैंइ ल्हें क्होल् खाँब्मुँ धै झन् ल्हें क्होल् योंब्मुँ। दिलेया छेनाले आथेस्याँ ल्हें क्होल् आखाँ। 
खाब्ने मुँ चलाइ झन् ल्‍हें पिंब्‍मुँ, खाब्ने आरे चने मुँबै सैमैं या प्‍हेंवाब्‍मुँ।” 
झाइले येशूजी बिइ, “परमेश्‍वरए ग्याल्स छाब् ग: म्‍हि घ्रिइ म्रोंर प्‍लु प्‍लुइ। 
धै च रोलैया, रेलैया त्हिंयाँ म्‍हुँइँसा प्लु म्‍लोरिमुँ धै थेब तम्। दिलेया प्‍लु खैले फारमुँ म्‍हिइ आसे। 
सइ म्‍लोमिंसि च फारमुँ। ओंसों नाँ त्होंमुँ, नाँर फुँ झोंम् धै मिंम्। 
बालि मिंमा च म्‍हि कोरे (आँसि) छेसि खैंबर ह्‍याम् तलेबिस्याँ रा-रोमैं खुबै त्हे तइमुँ।” 
झाइले येशूजी बिइ, “परमेश्‍वरए ग्याल्स तो सैने च्‍हैंले? खैबै अहान् बिले? 
चम् च्युगुथिरि प्लु धों तब् ग। च प्‍लु ताँन् भन्दा च्‍योंबै फुँ मुँलेया 
लिउँइँ च फुँ थेब तमुँ, धै ताँन् प्याँ-पिं ट्हामैं भन्दा थेब तम्, चइ थे-थेबै हाँगमैं झोंम्। छतमा मुर्बै नेमेमैंइ च धुँए हाँगर च्हों थाम्।” 
म्‍हिमैंइ क्‍होन् समा येशूजी चमैंने छाबै ल्‍हें अहान् झोंसि ताँ बिमिंइ। 
अहान् आझोंन्ले येशूजी चमैंने आपोंमल, दिलेया खीए चेलामैंने बिस्‍याँ खाबज्यै आसेल्‍ले ताँन् ताँए मतलब क्होमिंमल। 
च ङेसार येशूजी खीए चेलामैंने बिइ, “छ्यो! ङ्यो तारे ताल क्‍योंजा ह्‍याले।” 
छबिसि म्हिए हुल चर्न वाथेंसि च चेलामैंइ खी क्हुँरिबै डुँङ्गार्न येशू बोयाइ। येशू क्रेबै डुँङ्गाने अरू डुँङ्गामैं या ह्‍यारिल। 
ह्‍यामा ह्‍याम् चर बेल्‍ले थेबै नाँ-खैं तसि भेल्गइ डुँङ्गार ल्हिमा डुँङ्गार क्यु प्‍लिंयाल् म्‍हैइ। 
येशू डुँङ्गाए लिउँइँ हार क्रेगुँ झोंसि न्‍हरु च्‍हुइरिल। छतमा चेलामैंइ येशूने “ओ चिब, ङ्यो सिबर होंइ क्‍हिजी तोइ न्हुँ आल वा?” बिदै छोरवाइ। 
येशू रेसि नाँ-खैं हौदिसि तालए भेल्‍गने “च्याँ तयाद्!” बिबै तोदोंन् नाँ-खैं टियाइ। 
झाइले येशूजी चेलामैंने बिइ, “क्‍हेमैं तले छले ङ्हिंल? क्‍हेमैंने अझै बिश्‍वास आरे वा?” 
दिलेया चमैं झन् बेल्‍ले ङ्हिंसि खें-खेंमैंए न्होंर “चु खैबै म्‍हि जा? नाँ-खैं नेरो तालज्यै या खीजी बिब् ङिंब् मुँन,” बिसि ताँ लबर होंइ। 
