﻿मर्कूस.
2.
दे त्हिंइ लिउँइँ येशू धबै कफर्नहुमर एखइ। छतमा खी धिंर्न मुँ बिब चर्बै म्हिमैंइ सेइ। 
छतसि ल्‍हें म्‍हिमैं खी टिबै क्ल्ह्‍योर खागु तखइ। ल्हें म्हि खागु तमा चर क्हुँबै क्‍ल्‍ह्‍यो आयोंल, ह्‍युरै या राबै क्‍ल्‍ह्‍यो आरेल। तलेबिस्याँ चर येशूजी म्हिमैंने परमेश्‍वरए ताँ बिमिंरिल। 
च त्हेर्न म्‍हि प्‍लिइ स्याले तबै म्‍हि घ्रि नोसि येशू ङाँर पखइ। 
चर म्‍हिए हुल तबइले चमैंइ च स्याले म्हि येशूए ङाँर बोल् आखाँ। छतमा चमैंइ येशू मुँबै धिंप्हें ओवासि च नबै म्‍हि क्‍ल्‍ह्‍योने बालुन् येशू मुँबै क्‍ल्‍ह्‍योर तवाइ। 
च म्‍हिमैंइ खीए फिर बिश्‍वास लब् म्रोंसि येशूजी च नबै म्‍हिने बिइ, “ओ च्हेंज्यो, क्‍हिए पापमैं क्षमा तइ।” 
चु ताँ थेसि चर मुँबै शास्‍त्रिमैंइ खे-खेंमैंए सैं न्‍होंर छले मैंरिल, 
“चु म्हि तले छले पोंगे? चुइमि परमेश्‍वरए क्ल्ह्‍योर खी तसि ग पोंरिइमुँ! परमेश्‍वरजी बाहेक् अरू खाबज्यै म्हिए पाप क्षमा लल् खाँम्‍मा?” 
चमैंइ छाबै सैं मैंरिमुँ बिब येशूजी सेसि चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ तले छाबै ताँ मैंरिल? 
चु स्याले म्‍हिने क्हिए पाप क्षमा तइमुँ बिब छ्याँब उ ‘रेद्, क्‍हिए क्ल्ह्‍यो नोसि प्रद्’ बिब छ्याँब जा? 
दिलेया चु पृथ्‍बीरि पाप क्षमा पिंबै हग ङ परमेश्‍वरउँइँले कुल्‍मिंबै म्हिए च्हने मुँ बिसि क्हेमैंइ सेद्।” च्हौ बिसि खीजी च स्याले म्हिने बिइ, 
“रेद्, क्‍हिए क्‍ल्‍ह्‍यो नोसि धिंर ह्‍याद्।” 
येशूजी छ बिबै तोदोंन् च म्‍हि खीए क्ल्ह्‍यो नोसि म्हिमैंउँइँले प्रयाइ। छाब् म्रोंसि चर्बै म्‍हिमैं प्लेटोयासि “छ लबम् ङिइ खोंयोंइ आम्रोंल।” बिदै परमेश्‍वरए मिं क्वेइ। 
येशू धबै तालए छ्योगर ह्‍यामा म्हिए हुल खी ङाँर खइ। धै खीजी चमैंलाइ परमेश्‍वरए ताँ लोमिंइ। 
च कल्ह्‍योउँइँले ह्‍यारिमा येशूजी अल्‍फयसए च्‍ह लेबी रोमी म्रुँए बालि रेबै क्ल्ह्‍योर क्हुँरिब् म्रोंसि चने, “ङए लिलि प्रद्,” बिमा लेबी रेसि येशूए लिलि प्रइ। 
दे त्हे लिउँइँ च लेबीए धिंर येशू कैं चबर क्हुँमा रोमी म्रुँए ल्हागिर बालि रेबै म्‍हिमैं नेरो अरू पाप लबै म्हिमैं या येशू नेरो खीए चेलामैंने क्हुँरिल। तलेबिस्याँ खीए लिलि प्रब्मैं ल्हें मुँल। 
दिलेया फरिसीमैं न्होंर्बै को-कोइ शास्‍त्रिमैंइ येशू छले पापि म्‍हिमैं नेरो बालि रेबै म्‍हिमैंए म्‍हाँजोर क्हुँसि चब् चरिब् म्रोंसि चमैंइ येशूए चेलामैंने “च तले छाबै पापि म्‍हिमैंने क्हुँसि चब् चब्जा?” बिइ। 
चु ताँ थेसि येशूजी चमैंने बिइ, “आनबै म्‍हिमैंए ल्हागिर मैं लबै म्‍हि आचैदि, बरु नबै म्‍हिमैंए ल्हागिर मत्‍त्रे चैदिम्। ठिक के लब् प्हैंब्मैंए ल्हागिर ङ युब आङिं, दिलेया आछ्याँबै के लब्मैं हुइबै ल्हागिर ङ युब् ग।” 
अरू म्हिमैं खसि येशूने बिइ, “क्‍युर प्ल्हुँसि बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍नाए चेलामैं नेरो फरिसीमैंए चेलामैं बर्त टिमुँ। क्हिए चेलामैं तले बर्त आटि?” 
येशूजी चमैंने बिइ, “प्ह्रेरोने (दुलहाने) मुँबै म्हिमैंइ बर्त टिम्‌ रोवा? च धोंलेन् ङए चेलामैंने ङ मुँरिन् समा चमैं बर्त टिल् आत्हु! 
खोंयों प्ह्रेरो चमैंउँइँले स्यो लवाबै त्हे खमुँ च्हमन् चमैं बर्त टिब्‍मुँ।” 
धबै येशूजी बिइ, “खाबज्‍यै या स्योंबै क्‍वेंरि छारा क्‍वेंइ आखे तलेबिस्याँ छारा क्वें भन्दा स्योब क्वें युनन् ट्होह्‍याम्। 
छलेन खाबज्‍यै या आचिबै अँगुरए प्हा ट्हुबिए स्योब नेंदोंर आझों। झोंइ बिस्‍याँ ट्हुबिए नेंदों ट्होवाम् धै प्हा या ङेयाम्, नेंदों या ट्होयाम्। छतसि आचिबै अँगुरए प्हा छारा नेंदोंर झोंल् त्हुम्।” 
तिगें प्रिबै त्हिंइर येशू खीए चेलामैंने गहुँए बारिउँइँले ह्‍यारिल। प्रना प्रन् खीए चेलामैंइ गहुँए नाँ टोंबर होंइ। 
छ लब् म्रोंसि फरिसीमैंइ खीने बिइ, “ङ्‌ह्‍योद्, प्रिबै त्हिंइर लल् आतबै केन् तले चमैंइ लरिइमुँ?” 
येशूजी चमैंने बिइ, “ङ्योए खे दाऊदए बारेर्बै ताँ क्‍हेमैंइ परमेश्‍वरए छ्वेर आखेइमुँ वा? दाऊद नेरो चने मुँबै म्‍हिमैं फो ख्रेंमा चइ तो लल? 
अबियाथार बिबै ख्रो पिंबै खेगि क्रथेए पलोरि दाऊद परमेश्‍वरए धिंर होंसि खीए मिंर थेंबै क्हें चल। दिलेया परमेश्‍वरए छ्वेर बिब् धोंले च क्‍हें ख्रो पिंबै खेगिमैंइ बाहेक अरूइ चल् आतमल। दिलेया दाऊदइ चइ, धै खीने मुँब्‍मैंलाज्यै या पिंइ।” 
झाइले येशूजी चमैंने बिइ, “‘म्‍हिमैंइ आशिक योंरिगे’ बिसि परमेश्‍वरजी प्रिबै त्हिंइ लमिंब् ग। ‘म्‍हिमैंइ छ्याए ल्‍हिबै ति नोरिगे’ बिसि लब् आङिं। 
छतसि म्हिए च्ह प्रिबै त्हिंइए फिर्बै या क्‍ल्‍हे ग।” 
