﻿मत्ती.
24.
च लिउँइँ येशू क्वै धिउँइँले त्होंसि ह्‍याबि छेमा खीए चेलामैं खीने मन्दिरए धिंमैं उँइँब् बिसि खीए ङाँर खइ। 
खीजी चमैंने बिइ, “क्हेमैंइ चु ताँन् धिंमैं म्रोंइ, आङि वा? क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, प्‍हँना लिउँइँ चु मन्दिरर्बै युँमा घ्रिए फिर अर्को युँमा तरिब् आरे। ताँन् फुवासि भ्योंवाब्मुँ।” 
येशू जैतून बिबै कोंर क्हुँरिमा खीए चेलामैं खाबज्यै आसेल्‍ले खी ङाँर खसि खीने ङ्योएइ, “छाबै त्हे खोंयों तम्? धै क्‍हि एयुबै त्हे नेरो चु ह्‍युल नास तमा खैबै चिनुमैं तमुँ?” 
येशूजी चमैंने बिइ, “खाबज्यै क्हेमैंए सैं ङ्हिरि आलरिगे बिसि न्हक्रो मिक्रोले टिद्। 
तलेबिस्याँ ल्‍हें म्‍हिमैं ङए मिंरि ‘ङ परमेश्‍वरजी कुलबै म्रुँ ख्रीष्‍ट ग’ बिसि क्‍हेमैं ङाँर खब्मुँ, धै ल्‍हें म्‍हिमैं खेंमैं ङाँइ लवाब्‍मुँ। 
लडे तइ बिब् नेरो लडे तबै हल्‍लामैं क्‍हेमैंइ थेब्मुँ। दिलेया क्‍हेमैं आङ्हिंन्, छाबै लडे तलन् त्‍हुम्। छान् तलेया च त्हेर्न ह्‍युल नास तरिब् आरे। 
तलेबिस्याँ ह्रेंए बिरोधर ह्रें राब्मुँ ग्याल्सए बिरोधर ग्याल्स राब्मुँ, धै क्ल्ह्‍यो-क्ल्ह्‍योरि अँङ्गल तब्मुँ, सयो खब्मुँ। 
दिलेया चु ताँन् सैमैं सुत्‍केरि बेथा ल्हैदिबि छेब् धों तब् मत्‍त्रे ग। 
“च त्हेर म्‍हिमैंइ क्‍हेमैं दुःख योंरिगे बिसि क्‍हासि दुष्‍टमैंए योर पिंवाब्मुँ, धै चमैंइ क्‍हेमैं सैवाब्‍मुँ। क्‍हेमैंइ ङए ताँ क्वेंइ बिसि ताँन् म्हिमैंइ क्‍हेमैंलाइ हेल लब्‍मुँ। 
छतमा ल्‍हें म्‍हिमैंइ ङए फिर बिश्‍वास लब पिवाब्‍मुँ। चमैंइ खें-खेंमैंए न्‍होंर्न घ्रिइ-घ्रिए फिर धोका पिंसि क्हाल् पिंब्मुँ, धै हेल लुब्मुँ। 
ल्‍हें म्‍हिमैं ‘ङ अगमबक्‍ता ग’ बिसि स्योर तेसि खब्‍मुँ, धै ल्हें म्हि खेंमैं ङाँइ लवाब्मुँ। 
खन्‍तोंदोंन् आछ्याँबै के लब्मैं ल्‍हें ततै ह्‍याबइले म्‍हिमैंए न्‍होंरि म्हाँया म्‍हयाब्‍मुँ। 
दिलेया लिउँइँ समा खीए फिर बिश्‍वास लसि टिब्मैंलाइ परमेश्‍वरजी जोगेमिंब्मुँ। 
झाइले स्‍वर्ग ग्याल्सर्बै सैं तोंबै ताँ ताँन् ह्‍युलर्बै ह्रेंमैंए ल्हागिरि ग्वाइ तरिगे बिसि बिमिंब्मुँ, च लिउँइँ चु ह्‍युल नास तयाब्मुँ। 
“झाइले स्‍योंम्‍बै अगमबक्‍ता दानिएलइ बिब् धोंले नास लबै छेरान्दे ब्योंबै सै पबित्र क्ल्ह्‍योर क्‍हेमैंइ म्रोंब्‍मुँ। (म्हिइ चु ताँ खेसि क्‍होरिगे।) 
छ तब् म्रोंबै तोदोंन् यहूदीयार मुँब्मैं कोंउँइँ भौदिरिगे। 
कौसिर मुँब्‍मैं धिं न्‍होंर मुँबै सैमैं ट्हुइब् बिसि क्युरु आतरिगे। 
म्रोंर के लब्‍मैं धिंर मुँबै क्‍वें किंनिले बिसि धिंउँइँ आह्‍यारिगे। 
ओंछेमैं! च त्हेर प्‍हसे नोबै च्हमिरिमैं नेरो ङ्‍हे तिंबै आमामैं बेल्‍ले दुःख तब्‍मुँ। 
छतसि सर्खर नेरो प्रिबै त्हिंइर क्हेमैं भौदिल् आत्हुरिगे बिसि परमेश्‍वरने प्राथना लद्। 
तलेबिस्याँ च त्हेर बेल्‍ले थेबै दुःख तब्‍मुँ। च धों तबै दुःख ह्‍युलए ओंसों ओंनों तिंयाँ समा खोंयोंइ आतइमुँ, धै लिउँज्यै या छाबै दुःख खोंयोंइ तरिब् आरे। 
दिलेया च दुःखए त्हिंइ परमेश्‍वरजी आघटिमिंस्याँ खाबै या सोल् आखाँमल। छतसि परमेश्‍वरजी खीजी त्हाँबै म्‍हिमैं सोरिगे बिसि च त्हिंइ घटिमिंब्मुँ। 
“खाबज्‍यै क्‍हेमैंने ‘ङ्‍ह‍योद्, परमेश्‍वरजी कुल्‍मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट चुर मुँ,’ ‘चर मुँ,’ बिइ बिस्याँ क्हेमैंइ आक्‍वेंन्। 
तलेबिस्याँ ‘ङ परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍ट ग’ बिसि स्‍योर तेब्मैं खब्मुँ। चमैंइ थे-थेबै चिनुमैं नेरो प्लेटोयान् तबै केमैं लसि उँइँब्मुँ, धै परमेश्‍वरजी त्हाँबै म्‍हिमैं खेंमैं ङाँइ बोल् म्‍हैब्‍मुँ। 
छतसि छेनाले मैंन्! ङइ चु ताँ क्‍हेमैंने ओंसोंन् बिमिंइमुँ। 
“चमैंइ क्‍हेमैंने ‘प्रभु क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योर मुँ!’ बिस्याँ क्‍हेमैं बैरु त्होंसि आह्‍याद्। ‘प्रभु धिं न्‍होंर मुँ’ बिलेया क्‍हेमैंइ आक्‍वेंन्। 
तलेबिस्याँ स्यारउँइँले (पूर्वउँइँले) काम्‍लि-तिम्‍लि रामा न्हुउँइँ (पश्‍चिम) समा चारब् धोंले म्हिए च्ह ताँनइ म्रोंन्‍ले युब्‍मुँ। 
“सिनु मुँबै क्‍ल्‍ह्‍योर क्‍व्रेमैं खागु तम्।” 
“च दुःख तबै त्हिंइ खाँबै तोदोंन् त्‍हिंयाँ मिछु खैयाब्‍मुँ, लयाँ या चाररिब् आरे, धै मुसारमैं या मुउँइँले तेयाब्‍मुँ। छले मुर मुँबै सैमैं ताँन् लायाब्‍मुँ। 
च लिउँइँ मुर म्हिमैंइ म्हिए च्हए चिनु म्रोंब्मुँ। धै म्हिए च्ह मुउँइँले थेबै शक्‍ति नेरो म्हारल्‍ले न्हाँम्स्योर युरिब म्हिमैंइ म्रोंब्‍मुँ। च त्हेर ताँन् ह्रें-ह्रेंर्बै म्हिमैं बेल्‍ले न्हुँ लसि क्रोब म्होब तब्मुँ। 
झाइले थेबै कैलै थुतुरि ह्रासि खीजी ह्रोंसए स्‍वर्गदूतमैं कुल्‍मिंब्‍मुँ। धै खीजी त्हाँबै म्हिमैं मुर्बै छेउ घ्रिउँइँले अर्को छेउ समा ह्‍युलर्बै ताँन् क्ल्ह्‍योउँइँले स्‍वर्गदूतमैंइ खी ङाँर खागु लब्मुँ।” 
“तुँबु धुँउँइँले लोद्। च धुँए हाँगमैं कलिलो तसि पिंग्‍या प्‍होमैं पलिदिमा बर्ख ल्‍हैदिना बिसि क्‍हेमैंइ सेमुँ। 
छलेन चु ताँन् ताँमैं तब् म्रोंमा खी युबै त्हे तबि छेना बिसि क्‍हेमैंइ सेल् खाँम्। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हमैंने बिमुँ, चु ताँमैं ताँन् पूरा आतन् समा चु पुस्‍ता म्‍हरिब आरे। 
स्वर्ग नेरो पृथ्‍बी म्‍हयाब्‍मुँ, दिलेया ङइ बिबै ताँ खोंयोंइ या म्‍हरिब आरे।” 
“च दुःख तबै त्हिंइ नेरो त्हे खोंयों तब्‍मुँ बिसि खाबज्यै था आसे। स्‍वर्गर मुँबै स्‍वर्गदूतमैंज्यै आसे, परमेश्‍वरए च्‍हज्यै या आसे। च ताँ परमेश्‍वर आबाजी मत्‍त्रे सेइमुँ। 
स्‍योंम्‍बै नोआए पलोर था आसेल्‍ले नाँ बाढि युब् धोंले म्हिए च्ह या था आसेल्‍ले युब्‍मुँ। 
नाँ बाढिइ नास लब् भन्दा ओंसों नोआ क्यु झाजर आहोंन् समा, म्‍हिमैं चब थुँब नेरो ब्ह्‍या लरिल। 
झाइले बाढि युसि स्वात्तन् आबोन् समा चमैंइ तोइ आसेल। च धोंलेन् म्‍हिमैंइ आसेल्‍ले म्हिए च्ह युब्‍मुँ। 
च त्हेर म्रों घ्रिर्न के लरिबै म्‍हि ङ्हिंरि घ्रि बोब्‍मुँ, अर्को चर्न वाथेंब्‍मुँ। 
ह्रेंदो प्‍ह्रोरिबै च्हमिरिमैं ङ्हिंरि घ्रि चर्न वाथेंब्मुँ घ्रि बोब्‍मुँ। 
“छतसि न्हक्रों-मिक्रोंले टिद्, तलेबिस्याँ क्‍हेमैंए प्रभु खोंयों युब्‍मुँ बिसि क्‍हेमैंइ आसे। 
चु ताँ मैंन्दि, धिं क्‍ल्‍हेइ ‘ह्‍यो चु त्हेर्न खब्मुँ’ बिब था सेस्‍याँ च न्‍हरु आच्‍हुइल्‍ले टिरिमल, धै ह्‍योइ धिं फोर्दिल् आपिंमल। 
छतसि क्‍हेमैं या न्हक्रों मिक्रोंले टिद्, तलेबिस्याँ क्‍हेमैंइ आमैंबै त्हेर म्हिए च्ह युब्‍मुँ।” 
“भर लल् खाँब नेरो बुद्धि मुँबै केब्छैं खैबै तम्? च केब्छैंने क्ल्हेइ ‘धिंर्बै केब्‍छैंमैं चब-थुँब ठिक त्हेर पिंन्’ बिसि चए जिम्‍मार वाथेंम्। 
लिउँइँ क्ल्हे धिंर एखमा खिइ बिब् धोंलेन् च केब्छैं के लरिब् स्‍यास्याँ च केब्छैंइ स्याबस योंब्मुँ। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, क्ल्हेइ ह्रोंसए ताँन् सै न्होरए जिम्‍मा पिंबर चलाइ त्हाँब्‍मुँ। 
दिलेया दुष्‍ट केब्छैंइ ‘ङए क्ल्हे तोगोंन् खरिब् आरे क्हैल्‍ले खलै’ ङ्हाँसि, 
ह्रोंसने बालुन् के लब्‍मैंलाइ धोंब नेरो प्हा थुँब्‍मैंने थु तसि चब्-थुँब लबर होंइ बिस्‍याँ, 
चइ थाइ आसेल्‍ले चए सैंरै आमैंबै त्हेर क्ल्हे फेखब्‍मुँ। 
झाइले क्ल्हेजी चलाइ थेबै सजैं पिंसि फिब्लो पार्दिब्मैंए म्हाँजोर भ्योंवाब्मुँ। चर म्हिमैं क्रोसि स ह्राब्‍मुँ।” 
