﻿मत्ती.
22.
येशूजी धबै चमैंने अहानउँइँले ताँ बिइ। 
“स्‍वर्गर्बै ग्याल्स म्रुँ घ्रिने च्हैंल् खाँम्। चइ ह्रोंसए च्‍हए ब्ह्‍यार थेबै भत्‍यार लइ। 
झाइले म्रुँइ भत्यारर न्हिम्‍तो पिंबर चए के लबै म्‍हिमैं कुल्‍मिंइ। दिलेया न्हिम्तो लब्मैं खल् आङिं। 
“धै म्रुँइ छोबै खसिमैं नेरो मगिमैं सैसि भत्यार लइमुँ। तारे ब्ह्‍याए भत्‍यार चबर खो बिद् बिसि म्रुँइ अरू के लबै म्‍हिमैं न्हिम्‍तो लब्‍मैं ङाँर धबै कुल्मिंइ। 
दिलेया च न्हिम्‍तो लबै म्हिमैं थेबै न्हइ आलल्‍ले घ्रि ह्रोंसए म्रोंउँइँ ह्‍याइ, अर्को छों लबर ह्‍याइ। 
अरूमैंइ च न्हिम्‍तो पिंबर ह्‍या‍ब्मैंलाइन क्हासि खैच्हिजिले धोंसि सैवाइ। 
छतमा च म्रुँ बेल्‍ले ह्रिस खसि ह्रोंसए सिपाइमैं कुल्‍मिंसि च म्हि सैमैं सैवाइ, धै चमैंए सहरर मिसा झोंवाइ। 
“च लिउँइँ म्रुँइ ह्रोंसए के लबै म्‍हिमैंने बिइ, ‘ब्ह्‍याए भत्‍यार तयार मुँ, दिलेया ङइ न्हिम्‍तो लबै म्‍हिमैं बिस्‍याँ भत्‍यार चबै लायकर्बै आरेना। 
छतसि क्‍हेमैं घ्याँजरे ह्‍यासि क्हेमैंने त्‍होब्मैं ताँनलाइ भत्‍यार चबर हुइद्।’ 
म्रुँइ छबिमा के लबै म्‍हिमैं घ्याँजरे ह्‍यासि चमैंने त्‍होब तब-आतब ताँन् म्हिमैं खागु लसि भत्यारर पखइ। धै ब्ह्‍या लबै धिं प्ह्रेंमैंइ प्‍लिंइ। 
“म्रुँइ ब्ह्‍यार खबै प्‍ह्रेंमैं ङ्‌ह्‍योबर न्होंर खमा, ब्ह्‍यार खिल् त्‍हुबै क्‍वें आखिल्‍‍ले खबै म्हि घ्रि चइ म्रोंइ। 
म्रुँइ चने ‘ओ थु, क्‍हि ब्ह्‍यार खिल् त्‍हुबै क्‍वें आ‍खिल्‍ले खैले न्‍होंर खल?’ बिसि ङ्योएमा चइ तोइ बिल् आखाँल। 
झाइले म्रुँइ ह्रोंसए के लबै म्‍हिमैंने बिइ, ‘चए यो प्‍हले फैसि बैरु मिछु खैबै क्‍ल्‍ह्‍योर भ्‍योंवाँन्, चर म्‍हिमैं क्रोसि स ह्राब्‍मुँ।’ 
“तलेबिस्याँ हुइब्मैं ल्‍हें मुँ, त्हाँब्मैं बिस्याँ च्‍युगुदे मत्‍त्रे मुँ।” 
चु ताँ थेसि फरिसीमैंइ येशूजी पोंबै ताँउँइँलेन् खीलाइ खैले ङोर फेल् लब् ङ्‍हे बिसि मत लइ। 
छतसि फरिसीमैंइ ह्रोंसए चेलामैं हेरोद म्रुँए टोलिर्बै म्हिमैंने येशू ङाँर कुलइ। चमैं ह्‍यासि खीने बिइ, “ओ गुरु, क्‍हिजी क्‍ह्रोंसेंन्‍बै ताँ पोंमुँ, धै म्‍हिमैंलाइ परमेश्‍वरए क्ह्रोंसेंन्बै घ्‍याँर छेनाले प्रबर लोमिंम् बिब ङिइ सेइमुँ। क्‍हि खाब् म्रोंसेया आङ्हिं, तलेबिस्याँ क्हिजी म्‍हि ङ्‍ह्‍योसि के आल। 
छतसि रोमी म्रुँलाइ बालि फोब तम् उ आत? ङिने बिमिंन्।” 
दिलेया येशूजी चमैंए सैंर्बै आछ्याँबै ताँ सेसि चमैंने बिइ, “ओ फिब्लो पार्दिब्मैं, क्‍हेमैंइ तले ङए जाँच लल् म्‍हैल? 
खोइ, च बालि फोबै मुइ ङने उँइँन्दि।” बिमा चमैंइ मुइ घ्रि पखसि येशूने पिंइ। 
खीजी चमैंने “चु मुइर्बै छाप नेरो मिं खाबल् जा?” बिसि ङ्योएमा 
चमैंइ खीने “चु कैसर म्रुँल् ग,” बिइ। येशूजी चमैंने बिइ, “छतसि कैसरलाइ पिंल् त्हुबै सै कैसरलाइन पिंन्, धै परमेश्‍वरलाइ पिंल् त्हुबै सै परमेश्‍वरलाइन पिंन्।” 
चु ताँ थेसि चमैं प्लेटोयाइ, धै खीलाइ वाथेंसि छ्युडिह्‍याइ। 
म्हि सिसि धबै सोगों आत बिबै सदुकीमैं च त्हिंइर्न येशू ङाँर खसि खीने बिइ, 
“ओ गुरु, खाब् मुँले म्‍हि प्हसे आफिन्‍ले सियास्‍याँ चए अलिइ चों बोसि आघेंए ल्हागिरि सन्‍तान योंमिंरिगे बिसि मोशाइ बिल। 
ङिला त्येमैं ङिउँलो मुँल। ठागुइ ब्ह्‍या लइ, दिलेया प्‍हसे आफिन्‍ले सियाइ। छतसि चइ अलिए ल्हागिर ह्रोंसए प्ह्रेंस्यो वाथेंइ ह्‍याइ। 
छलेन म्हैला नेरो साँइलाज्यै छान् लइ। लिउँइँ च ङिउँलोन् छलेन् प्‍हसे आफिन्‍लेन् सियाइ। 
चमैं ताँन् सिबै लिउँइँ च च्हमिरि या सियाइ। 
छतसि सिबै म्‍हिमैं धबै सोगों तमा च त्येमैं ङिउँलो न्‍होंरि च च्हमिरि खाबै प्ह्रेंस्यो तलै? तलेबिस्याँ च ताँनए प्ह्रेंस्यो तल् खाँल।” 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्हेमैंइ ताँ आक्होइमुँ, तलेबिस्याँ परमेश्‍वरए छ्वे नेरो परमेश्‍वरए शक्‍ति खैब तम् बिसि क्‍हेमैंइ आसेइमुँ। 
तलेबिस्याँ सिबै म्‍हिमैं धबै सोगों तबै लिउँइँ चमैं स्‍वर्गर्बै स्‍वर्गदूतमैं धोंन् तब्‍मुँ। छतसि म्‍हिमैंइ ब्ह्‍या आल ब्ह्‍या या आलमिं। 
सिबै म्हिमैं धबै सोगों तबै बारेर परमेश्‍वरजी क्‍हेमैंने तो बिइमुँ, च क्‍हेमैंइ आखेइमुँ वा? 
‘ङ अब्राहाम, इसहाक नेरो याकूबए परमेश्‍वर ग।’ परमेश्‍वर सियाबै म्‍हिमैंए परमेश्‍वर आङिं, सोगोंमैंए परमेश्‍वर ग।” 
छले खीजी लोमिंबै ताँमैं थेसि चर्बै म्‍हिए हुल प्लेटोयाइ। 
येशूजी सदुकीमैंलाइ तोइ ज्वाफ पिंल् आखाँब् लवाइ रो बिब् थेसि फरिसीमैं येशू ङाँर खइ। 
चमैं न्‍होंर्बै परमेश्‍वरए छ्वेर्बै ताँ लोमिंबै म्हि घ्रिइ खीए जाँच लबै सैंले खीने ङ्योएइ, 
“ओ गुरु, परमेश्‍वरए छ्वेर मुँबै ताँमैं न्होंर आलसि आतबै ताँन् भन्दा थेबै ताँ तो जा?” 
खीजी चमैंने बिइ, “‘क्‍हिइ ह्रोंसए याहवेह परमेश्‍वरलाइ ह्रोंसए खों न्होंइले, सैं न्होइले, ह्रोंसए ज्युइ खाँब्दे म्हाँया लल् त्‍हुम्।’ 
आलसि आतबै धाँसे ओंसोंबै थेबै ताँ चुन् ग। 
आलसि आतबै अर्को थेबै ताँ या छाबन् मुँ, ‘क्‍हिइ ह्रोंसए ङ्‍हेब्-ट्हुब्मैंलाज्यै या ह्रोंसने धोंले म्हाँया लद्।’ 
मोशाइ प्‍ह्रिबै ठिम नेरो अगमबक्‍तामैंइ लोमिंल् म्हैबै ताँमैं चु ङ्हिंन् ग।” 
झाइले फरिसीमैं खागु तमा येशूजी चमैंने ङ्योएइ, 
“परमेश्‍वरजी कुल्मिंबै म्रुँ ख्रीष्‍टए बारेर क्‍हेमैं खै ङ्हाँम्? खी खाबै च्ह जा?” चमैंइ “दाऊदए च्ह ग,” बिइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “छ बिस्‍याँ दाऊदइ परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्हउँइँले खैले खीने प्रभु बिइ दि? तलेबिस्याँ दाऊदइ खीए बारेर छले बिइमुँ: 
‘याहवेहजी ङए प्रभुने बिइ, ङइ क्‍हिए शत्तुरमैं क्‍हिए प्‍हले न्‍होंर आलन् समा क्‍हि ङए क्‍योलोउँइँ टिद्।’ 
छले दाऊदइ खीने प्रभु बिम् बिस्याँ खी खैले दाऊदए च्ह तल् खाँमुँ?” 
छबिमा खाबज्यै या येशूने ताँ तिजी या पोंल् आखाँ। च त्हिंइसेरो खाबज्यै खीने ताँ ङ्योएबै आँट लल् आखाँ। 
