﻿मत्ती.
17.
टुरो लिउँइँ येशूजी पत्रुस, याकूब नेरो चए अलि यूहन्‍ना स्योले नुबै कोंउँइँ बोयाइ। 
कोंर फेनेमा चमैंए उँइँर येशूए रुप फेर्दियासि खीए लि त्‍हिंयाँ धोंले चारयाइ। 
खीए क्वें या त्हिंयाँ धोंले चारयासि तार्ग्या तयाइ। धै स्‍योंम्‍बै मोशा नेरो एलिया बिब युसि येशूने पोंरिब म्रोंइ। 
छाब म्रोंसि पत्रुसइ येशूने बिइ, “ओ प्रभु, ङ्यो चुर टिब छ्याँब् मुँन। क्‍हिए सैं मुँस्‍याँ ङइ चुर सौंलो टिबै क्ल्ह्‍यो बनेब्मुँ। घ्रि क्‍हिए ल्हागिरि, घ्रि मोशाए ल्हागिरि धै घ्रि एलियाए ल्हागिरि!” 
पत्रुसइ छले ताँ लनालन् चारबै न्‍हाँम्‍स्योइ खेमैंलाइ हुवाइ। धै “चु ङइ खोबै च्‍ह ग। चु म्रोंसि ङ बेल्‍ले सैं तोंइमुँ। चइ बिबै ताँ छेनाले थेद्!” बिबै कै च न्‍हाँम्‍स्यो न्‍होंउँइँले थेइ। 
छाबै कै थेमा चेलामैं बेल्‍ले ङ्हिंसि सर पद्खु तइ। 
दिलेया येशू खसि चमैंलाइ छुइसि “रेद्, आङ्हिंन्,” बिइ। 
झाइले चमैंइ मि ङ्‌ह्‍योमा चर येशू मत्‍त्रे म्रोंइ अरू खाबै आम्रों। 
झाइले खेंमैं कोंउँइँले क्‍युरु युरिमा येशूजी चमैंने बिइ, “म्हिए च्ह सिबउँइँले धबै सोगों आतन् समा क्हेमैंइ म्रोंबै चु ताँ खाबलाज्यै या आबिद्।” 
“शास्‍त्रिमैंइ तले एलिया ओंसों युल् त्हुम् बिम्?” बिसि चेलामैंइ खीने ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍ह्रोंसेंन म्रुँ युब् भन्दा एलिया ओंसोंन् युमुँ, धै क्योंएँल् त्हुबै सैमैं क्योंएँमिंब्मुँ। 
ङ क्हेमैंने बिमुँ, एलिया युल् खाँइमुँ, दिलेया म्‍हिमैंइ चलाइ ङो आसेसि खैच्हिजी लइ। छलेन म्हिए च्हज्यै या चमैंउँइँले थेबै दुःख योंब्मुँ।” 
छबिमा “येशूजी बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍नाए बारेर खेंमैंने ताँ लना बिसि,” चेलामैंइ क्‍होइ। 
झाइले चमैं म्‍हिए हुल मुँबै क्‍ल्‍ह्‍योर फेखबै लिउँइँ म्‍हि घ्रि येशूए उँइँर खसि च्हि तुँसि बिइ, 
“प्रभु, ङए च्‍हए फिर ल्हयो खमिंन्। चलाइ र बेथाइ स्‍यासि बेल्‍ले दुःख तरिइमुँ। च खोंयों मिर फेमुँ, खोंयों क्‍युर फेमुँ। 
ङइ चलाइ क्‍हिए चेलामैं ङाँर पखइ, दिलेया चमैंइ सल् लल् आखाँला।” 
येशूजी खीए चेलामैंने बिइ, “क्हेमैंम् कति बिश्‍वास आरेबै आच्योबै म्‍हिमैं मुँन! ङ खोंयों समा क्‍हेमैंने टिल् त्‍हुम्? ङइ खोंयों समा क्हेमैंलाइ सैदिरिब् जा? खोइ च कोलो चुर ङ ङाँर पउ।” 
झाइले येशूजी च मोंलाइ हौदिमा च मों कोलोउँइँले त्‍होंह्‍याइ। च तोदोंन् कोलो सयाइ। 
छतब् म्रोंसि चेलामैं खाबज्यै आसेल्‍ले येशू ङाँर खसि “ङिइ च मों तले ल्‍हाल् आखाँगे?” बिसि ङ्योएइ। 
खीजी चमैंने “क्‍हेमैंइ परमेश्‍वरए फिर छेनाले बिश्‍वास आलइरि ग। ङ क्ह्रोंसेंन क्हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंने पासगिए फुँ द प्रि बिश्‍वास मुँस्‍याँ चु कों ‘क्‍याइ स्‍योह्‍याद्’ बिलेया च स्‍योह्‍याम्। धै क्‍हेमैंइ लल् आखाँबै सै तोइ तरिब् आरे।” 
दिलेया बर्त टिसि प्राथना आलन् समा क्‍हेमैंइ छाबै खालर्बै मों ल्‍हाल् आखाँ। 
खेंमैं धबै गालील ह्‍युलर खागु तमा येशूजी चमैंने बिइ, “म्हिए च्ह म्‍हिमैंए योर पिंवाब्मुँ। 
चमैंइ खीलाइ सैवाब्‍मुँ, दिलेया सोंरोंर खी धबै सोगों तसि खब्‍मुँ।” छाबै ताँ थेमा चेलामैं बेल्‍ले न्हुँ लइ। 
झाइले खेंमैं कफर्नहुम सहरर फेखमा मन्दिरर्बै बालि रेब्‍मैं खसि पत्रुसने “क्‍हेमैंए गुरुइ मन्दिरर्बै बालि आफो वा?” बिसि ङ्योएइ। 
पत्रुसइ “फोम्, तले आफोब!” बिसि पत्रुस धिं न्‍होंर होंमा येशूजी चने “ओ सिमोन, क्‍हिइ खै ङ्हाँमुँ? चु ह्‍युलर्बै म्रुँमैंइ खाबउँइँले बालि रेम्? ह्रोंसए च्हमैंउँइँले रेम् उ अरू म्‍हिमैंउँइँले रेम्?” बिसि ङ्योएइ। 
पत्रुसइ “अरू म्‍हिमैंउँइँले रेम् बिइ।” छबिमा येशूजी चने बिइ, “ए, छ बिस्‍याँ म्रुँए च्हमैंइमि बालि फोल् आत्‍हुमुना। 
दिलेया चु म्‍हिमैं गार आम्‍हाँदिरिगे बिसि ङ्योइ बालि फोले। छतसि तालर ह्‍यासि बल्‍छि प्रिंन्। धाँसे ओंसों बल्‍छिर फेबै ताँग ट्हुइद्। चए सुँर क्‍हिइ चाँदिए मुइ घ्रि योंब्‍मुँ। च मुइ ङ्यो ङ्हिंए मन्दिरर्बै बालि फोब् योम्। चन् बोसि ङ्यो ङ्हिंए बालि फोबर चमैंने पिंन्।” 
