﻿मत्ती.
13.
च त्हिंइर्न येशू धिंउँइँले त्‍होंसि तालए छेउर ह्‍यासि क्हुँरिमा। 
म्‍हिए हुल खीए खागु तखइ। छतसि खी डुँङ्गार क्रेसि क्हुँइ, म्‍हिए हुल बिस्याँ तालए रेर्न रारिइ। 
खीजी चमैंलाइ ल्हें ताँ अहानउँइँले लोमिंइ। छले लोमिंमा येशूजी बिइ, “म्‍हि घ्रि प्‍लु प्‍लुबर ह्‍याइ। 
चइ प्‍लु प्‍लुमा कोइ प्‍लु घ्‍याँर तेइ। घ्‍याँर तेबै प्‍लुमैं नेमामैं खसि चवाइ। 
कोइ प्‍लुमैं गेगरर तेइ। चर स ल्‍हें आरेबइले प्‍लु युनन् म्‍लोइ। 
दिलेया जरा छेन्‍ले च्‍योंल् आयोंबइले त्‍हिंयाँ प्रेबै तोदोंन् च प्लु ङ्योंलोंयासि कारयाइ। 
कोइ प्‍लुमैं पुजुए ल्होंर तेइ धै पुजुए छ्यारइ लमा च प्लु सैवाइ। 
दिलेया कोइ प्‍लुमैं छ्याँबै सर तेइ, धै कोइ प्र, कोइ ट्हुच्‍यु, कोइ सोंच्यु गुणा रो रोइ। 
“न्ह मुँब्मैंइ थेरिगे।” 
झाइले चेलामैं येशूए ङाँर खसि “क्‍हिइ तले म्हिमैंने अहानउँइँले मत्‍त्रे ताँ लमुँ?” बिसि खीने ङ्योएइ। 
छबिमा येशूजी चमैंने बिइ, “परमेश्‍वरजी स्‍वर्गर्बै ग्याल्सए न्होंर्बै ताँमैं क्‍हेमैंलाइ सेल् पिंइमुँ। दिलेया अरू म्हिमैंलाइ बिस्‍याँ खीजी चुए बारेर सेल् आपिंइमुँ। 
ङइ लोमिंबै ताँ छेनाले थेब्मैंइ झन् क्होल् योंब्मुँ। दिलेया ङए ताँ आथेब्मैंइ क्होइ बिसि ह्रब् प्हैंलेया चमैं ङाँइँले प्हेंवाब्मुँ। 
म्हिमैंइ ङ्‌ह्‍योबम् ङ्‍ह्‍योमुँ दिलेया आम्रों, थेबम् थेमुँ, दिलेया आक्‍हो। छतसि ङ चमैंने अहानउँइँले मत्‍त्रे पोंम्। 
स्‍योंम्‍बै यशैया अगमबक्‍ताइ बिबै ताँ चमैंने क्‍ह्रिखइमुँ: क्‍हेमैंइ थेबम् थेमुँ, थेलेया आक्‍हो, ङ्‌ह्‍योबम् ङ्‌ह्‍योमुँ, दिलेया आम्रों। 
तलेबिस्याँ चु म्‍हिमैंए सैं क्होल् आखाँब् तइमुँ। चमैंए न्‍ह थेल् आखाँब् तइमुँ, झाइले चमैंए मि च्युँ लइमुँ। तिंयाँ चमैंए मिइ म्रोंल् खाँस्‍याँ, चमैंए न्‍हइ थेल् खाँस्‍याँ, झाइले चमैंए सैंइ क्‍होल् खाँस्‍याँ, चमैं ङ ङाँइ एखमल, धै ङइ चमैं सल् लमिंमल। 
“दिलेया क्हेमैंइ आशिक योंइमुँ, तलेबिस्याँ क्हेमैंए मिइ छेनाले म्रोंल् खाँमुँ, क्‍हेमैंए न्हइ छेनाले थेल् खाँमुँ। 
क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंइ म्रोंबै के नेरो थेबै ताँ स्‍योंम्‍बै अगमबक्‍तामैं नेरो ठिक के लब्मैंइ म्रोंदा ङ्हाँलेया म्रोंल् आयोंल। थेदा ङ्हाँलेया थेल् आयोंल। 
“तारे प्‍लु प्‍लुबै ताँए अर्थ थेद्। 
कोइ म्‍हिमैंइ स्‍वर्गर्बै ग्याल्सए बारेर थेलेया क्‍होल् आखाँ। छतसि चमैं घ्‍याँर तेबै प्‍लु धोंन् तब् ग। चमैंए सैंउँइँले दुष्‍टइ च प्‍लुमैं प्‍हेंवाम्। 
खाबइ परमेश्‍वरए ताँ थेबै तोदोंन् सैं तोंसि युनन् क्वेंमुँ, च गेगरर तेबै प्‍लु धोंन् तब् ग। 
चए जरा छेनाले सर च्योंल् आयोंबइले ल्‍हें त्हे समा सोल् आखाँ। तलेबिस्याँ परमेश्‍वरजी बिब् धोंले प्ररिमा तोइ दुःख तबै तोदोंन् च लिउँइँ स्योह्‍याम्। 
पुजुर तेबै प्लु धों तबै म्हि छाब् ग: चइ परमेश्‍वरए ताँ थेलेया चु ह्‍युलर्बै न्हुँ नेरो मुइए लोबइ लमा चइ थेबै ताँर च भोंसि तल् आखाँ। छतसि तोइ रोमैं रोल् आखाँ। 
मलिलो सर तेबै प्‍लु परमेश्‍वरए ताँ थेसि क्वेंबै म्‍हि धोंन् तब् ग: चइ कोइ प्र, कोइ ट्हुच्‍यु धै कोइ सोंच्‍यु गुणा रोमैं रोम्।” 
येशूजी चमैंने धबै अहान् घ्रि बिइ, “स्‍वर्गर्बै ग्याल्स छ्याँबै प्‍लु प्‍लुबै म्‍हि धोंन् तब् ग। चइ छ्याँबै गहुँ प्लु म्रोंर प्लुइ। 
दिलेया म्‍हुँइँसर म्‍हिमैं रोबै त्हेर चए शत्तुर खसि गहुँए न्होंरि सम्रिं रुँइँथेंसि ह्‍याइ। 
झाइले प्‍लुमैं बडिसि नाँ त्‍होंबर होंमा सम्रिं या म्रोंइ। 
च क्‍ल्‍हेए के लबै म्हिमैं खसि क्‍ल्‍हेने बिइ, ‘ओ चिब, क्‍हिइ म्रोंर छ्याँबै प्‍लु प्‍लुइ, आङिं वा? चर सम्रिं खनिउँइँले खइ?’ 
“क्‍ल्‍हेइ चमैंने बिइ, ‘चु खाब् मुँले शत्तुरइ लब् ग।’ “के लबै म्हिमैंइ ‘ङि ह्‍यासि ताँन् सम्रिं स्‍युइवाले वा?’ बिमा 
“क्‍ल्‍हेइ बिइ, ‘तोगो आस्‍युइद्! तोगो च सम्रिं स्‍युइस्‍याँ गहुँ या सम्रिंने बालुन् स्‍युवाब्मुँ। 
तोगो रा-रोमैं खुबै त्हे आतन् समा ङ्हिथुन् बालुन् बडिल् पिंन्। रा-रोमैं खुबै त्हेर ङए म्रोंमैंने “ओंसों सम्रिंमैं स्‍युइसि मिर ख्रोंवाबै ल्हागिर प्हैं फैद्। धै गहुँ ङए भकारिर खागु लसि थेंन् बिसि,” ङइ बिब्मुँ।’” 
येशूजी चमैंने अर्को अहान या बिइ, “स्‍वर्गर्बै ग्याल्स पासगिए प्‍लु धोंन् तब् ग। म्‍हि घ्रिइ च प्‍लु ह्रोंसए म्रोंर प्‍लुइ। 
प्‍लुमैं न्‍होंरि धाँसे च्‍योंबै फुँ चुन् तम्। दिलेया चु बडिबै लिउँइँ बिस्‍याँ ताँन् ट्हा ट्हुमैं भन्दा थेबै धुँ या चुलन् तम्। छतसि मुर्बै नेमामैं खसि चए हाँगजरे च्‍हों थासि टिम्।” 
खीजी चमैंने धबै अर्को अहान् बिइ, “स्‍वर्गर्बै ग्याल्स प्लेढा धोंन् तब् ग। च्हमिरि घ्रिइ प्रो सोंब्‍योंर च्युगुदे प्लेढा झोंसि क्हें झोंमा च ताँन् क्हें फुल्दिम्।” 
येशूजी म्‍हिमैंने चु ताँन् ताँमैं अहानउँइँले बिमिंइ। खीजी तोन्दोंरि ताँ अहानउँइँले मत्‍त्रे लोमिंमल। 
अगमबक्‍ताइ बिबै ताँ पूरा तबर येशूजी छले पोंइ। स्योंमन् च म्हिइ छले प्ह्रिल, “ङ चमैंने अहानउँइँले पोंब्‍मुँ। ह्‍युल केब् ओंनोंबै लोथेंबै ताँमैं ङइ बिमिंब्‍मुँ।” 
झाइले खी चर्बै म्‍हिए हुल वाथेंसि धिंर ह्‍यामा खीए चेलामैं खी ङाँर खसि “ङिने म्रोंर्बै सम्रिंए अर्थ बिमिंन्,” बिइ। 
चमैंए ताँ थेसि खीजी चमैंने बिइ, “छ्याँबै प्‍लु प्‍लुबै म्हि म्हिए च्ह ग। 
म्रों ह्‍युल ग। छ्याँबै प्‍लु बिस्याँ स्‍वर्गर्बै ग्याल्सर्बै सन्‍तान ग, धै सम्रिं दुष्‍टए सन्‍तान ग। 
सम्रिं प्‍लुबै शत्तुर दुष्‍ट ग। रा-रोमैं खुबै त्हे बिस्याँ चु ह्‍युल नुयाबै त्हे ग। झाइले रा-रोमैं खुबै म्रोंमैं स्‍वर्गदूतमैं ग। 
सम्रिं स्युइसि मिर ख्रोंवाब् धोंले चु ह्‍युल नुयाबै त्हेरै या छान् तब्‍मुँ। 
च त्हिंइर म्हिए च्हजी ह्रोंसए स्‍वर्गदूतमैं ह्‍युलर कुल्‍मिंब्‍मुँ, धै पाप लबर ल्हैदिब्मैं नेरो आछ्याँबै के लब्मैं ताँनलाइ चमैंइ ङए ग्याल्सउँइँले खागु लसि 
मिए राबर भ्‍योंवाब्‍मुँ। चर म्हिमैं बेल्‍ले क्रोसि स ह्राब्‍मुँ। 
झाइले ठिक के लब्मैं खेंमैंए आबाए ग्याल्सरि त्‍हिंयाँ धोंले चारसि टिब्‍मुँ। “न्ह मुँब्मैंइ थेरिगे।” 
“स्‍वर्गर्बै ग्याल्स म्रोंर पाथेंबै सै न्होर धोंन् तब् ग। म्‍हि घ्रिइ च योंसि लोथेंम्, धै च सैं तोंदै ह्‍यासि ह्रोंसने मुँबै तोन्दोंरि सै चुँसि च म्रों किंम्। 
“धबै स्‍वर्गर्बै ग्याल्स छ्याँबै मोति म्‍हैबै छों लबै म्हि धोंन् तब् ग। 
चइ बेल्‍ले सै ल्हें फेबै मोति स्याबै लिउँइँ ह्रोंसने मुँबै तोन्दोंरि सै चुँसि च मोति किंइ। 
“झाइले स्‍वर्गर्बै ग्याल्स मा ङ्युँइर प्रिंबै जाल धोंन् तब् ग। च जालर ल्हें खालर्बै ताँगमैं फेम्। 
जालर ताँगइ प्‍लिंबै लिउँइँ जाल प्रिंब्मैंइ जाल छ्योगर चैंपखसि छ्याँ-छ्याँब ताँगमैं ह्रोंसए भाँडोर झोंम्, दिलेया केर आफेब्मैं भ्‍योंवाम्। 
चु ह्‍युल नुयाबै त्हेरै या छान् तब्‍मुँ: स्‍वर्गदूतमैं युसि दुष्‍ट म्‍हिमैंलाइ ठिक के लब्मैंए म्‍हाँजोउँइँले फेलब्‍मुँ। 
झाइले मिए राबर भ्‍योंवाब्‍मुँ। चर चमैं बेल्‍ले क्रोसि स ह्राब्‍मुँ।” 
येशूजी चमैंने “क्‍हेमैंइ चु ताँ क्‍होइ वा?” बिसि ङ्योएमा “चमैंइ क्होइमुँ,” बिसि ज्वाफ पिंइ। 
धबै येशूजी चमैंने बिइ, “छतसि स्वर्ग ग्याल्सर्बै ताँ योंबै ताँन् शास्‍त्रिमैं धिंर्बै क्‍ल्‍हे धोंन् तब् ग। च धिं क्‍ल्‍हेइ ह्रोंसए धनसारउँइँले छारा नेरो स्योब सैमैं बैरु तेल् खाँम्।” 
छले चु अहानउँइँले ताँमैं बिल् खाँबै लिउँइँ येशू च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले ह्‍याइ। 
झाइले ह्रोंसए नाँसर खसि चमैंए च्हों धिंर ताँ लोमिंमा खीए ताँ थेबै म्हिमैं प्लेटोयासि बिइ, “चु छाबै औदिबै केमैं लबै शक्‍ति नेरो बुद्धि चइ खनिउँइँले योंगे? 
चुम् सिंए के लबै म्हिए च्‍ह आङिं वा? चुए आमाए मिं मरियम आङिं वा? धै याकूब, योसेफ, सिमोन नेरो यहूदा चुए अलिमैं आङिं वा? 
चुए अङाँमैं या चुर्न मुँ, आङिं वा? चुइ चु ताँन् ताँमैं खनिउँइँले योंगे?” 
बिसि चमैंइ खीलाइ म्हि आच्हि। दिलेया येशूजी चमैंने बिइ, “अगमबक्‍ताइ ह्रोंसए नाँस नेरो धिंर मान आयों, दिलेया अरू क्ल्ह्‍योजरे खन्‍तोदोंन् मान योंम्।” 
चमैंइ आक्वेंबइले येशूजी च क्‍ल्‍ह्‍योरि औदिबै केमैं ल्‍हें आल। 
