﻿मत्ती.
12.
येशू प्रिबै त्हिंइर गहुँ बारिए घ्याँउँइँले ह्‍यारिल। खीए चेलामैं फो ख्रेंसि गहुँए नाँ थुसि चबर होंइ। 
छले चब् म्रोंसि फरिसीमैंइ खीने बिइ, “ङ्‍ह्‍योत्ति, क्‍हिए चेलामैंइ प्रिबै त्हिंइर तो लल् आत चन् लइमुँ।” 
दिलेया खीजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइ परमेश्‍वरए छ्वे खोंयोंइ आखेइमुँ वा? ङ्योए खे दाऊद म्रुँ नेरो खीने मुँब्मैं फो ख्रेंमा खै लल? 
खी मन्दिर न्होंर होंसि परमेश्‍वरए मिंर थेंबै क्हें चवाल। छ्वेर प्ह्रिब् धोंले च क्‍हें खेगिमैंइ बाहेक खाबज्यै या चल् आतमल। 
झाइले क्‍हेमैंइ मोशाइ प्ह्रिबै ठिमर्बै ताँ आखेइमुँ वा? प्रिबै त्हिंइर मन्दिरर के लबै खेगिमैंइ के लब्रें लमा ठिमइ बिब् धोंले आल। दिलेया चमैं परमेश्‍वएर उँइँर छ्याब् आरेबन् ठर्दिम्। 
ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, मन्दिर भन्दा झन् थेबै सै चुर मुँ। 
‘ख्रो पिंब्‍मैं म्रोंसि ङ सैं आतों बरु ल्हयो खब्मैं म्रोंसि ङ सैं तोंम्,’ बिसि छले छ्वेर प्‍ह्रिइमुँ। चु ताँ क्‍ह्रोंसेंन छेनाले क्‍होइबिस्‍याँ क्‍हेमैंइ चु छ्याब् आरेबै म्‍हिमैं छ्याब् आल्‍हैदिमल। 
तलेबिस्याँ ‘म्‍हिए च्‍ह’ प्रिबै त्हिंइर्बै या क्‍ल्‍हे ग।” 
येशू च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले त्होंसि चमैंए च्हों धिंर ह्‍याइ। 
चर यो कार‍याबै म्‍हि घ्रि मुँल। चमैंइ येशूलाइ छ्याब् ल्‍हैदिबै सैं लसि खीने “प्रिबै त्हिंइर म्‍हि सल् लब तम्मा?” बिसि ङ्योएइ। 
येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं न्‍होंरि म्‍हि घ्रिए क्‍यु घ्रि प्रिबै त्हिंइर होंल्‍दोंर होंयास्याँ चैंसि बैरु आते रो वा? 
क्‍यु भन्दा म्‍हि झन् बेल्‍ले थेब मुँ! छतसि प्रिबै त्हिंइर के लब ठिक मुँ।” 
झाइले खीजी यो कारयाबै म्हिने “यो स्‍योंन् बिइ।” च म्‍हिइ यो स्‍योंमा च यो सयासि अर्को यो धोंबन् त‍याइ। 
दिलेया फरिसीमैं बैरु त्‍होंसि येशूलाइ खैले सैब् ङ्‍हे बिसि खीए बिरोधर मत लइ। 
खीलाइ सैबै मत लबै ताँ था सेसि येशू च क्ल्ह्‍योउँइँले ह्‍याइ। छले ह्‍यामा ल्‍हें म्‍हिमैं खीए लिलि ल्‍हौदिइ, धै खीजी ताँन् नबै म्‍हिमैं सल् लमिंइ। 
दिलेया खीजी चमैंने “ङ खाब् जा बिसि खाबलसज्यै आबिद्,” बिइ। 
यशैया अगमबक्‍ताइ बिबै ताँ पूरा तबर छ तब् ग: 
“ङ्ह्‍योत्ति, ङए के लबै म्हि, खीलाइ ङइ त्हाँइमुँ। ङइ खीलाइ खोम्, खी म्रोंसि ङ बेल्‍ले सैं तोंइमुँ। खीए फिर ङए प्ल्ह कुल्मिंब्मुँ। छतसि खीजी ताँन् ह्रें-ह्रेंमैंए फिर निसाफ लब्‍मुँ। 
खी खाब्ने या प्होंरिब् आरे, धै खोंयोंइ थेबै कैले ओररिब् आरे। खीए कै घ्‍याँजरे खाबज्यै थेरिब् आरे। 
तियाबै म्वो खीजी चोरिब् आरे सिबि छेबै मेंदों सिल् पिंरिब् आरे। छेनाले निसाफ तरिगे बिसि खीजी खोंयोंइ भों आन्‍हल्‍ले के लब्‍मुँ। 
छतसि खीए मिंर्न ताँन् ह्रेंमैंइ आशा थेंब्‍मुँ।” 
झाइले मोंइ स्‍यासि कन तबै लडा म्‍हिमैंइ येशूए ङाँर पखइ। येशूजी च म्‍हि सल् लमिंमा च म्‍हि म्रोंल् खाँब, पोंल् खाँब् त‍याइ। 
छले सल् लमिंब् म्रोंसि चर्बै म्‍हिमैं प्लेटोयासि “चु म्‍हि ङ्योए खे दाऊद म्रुँए च्ह मुइ उ?” बिबर होंइ। 
चु ताँ थेसि फरिसीमैंइ बिइ, “चु म्हिइ मोंए म्रुँ बालजिबुलए शक्‍तिउँइँले मोंमैं ल्‍हाम्।” 
येशूजी चमैंए सैंर्बै ताँ था सेसि फरिसीमैंने बिइ, “ह्रों-ह्रोंसए न्होंर्न आक्ह्रिसि प्होंब्-नेब् लस्याँ च ह्‍युल नास त‍याब्‍मुँ। छलेन खाब् मुँले सहर अथवा धिं घ्रिर्बै परवामैं प्होंब् नेब् लस्याँ चमैं या नास तयाम्।” 
छलेन दुष्‍टइ दुष्‍टलाइन ल्‍हाइबिस्‍याँ चमैं या खें-खेंमैए न्होंर्न आक्ह्रिस्याँ चमैंए ग्याल्स खैले टिक्दिल् खाँमुँ? 
ङइ बालजिबुलए शक्‍तिउँइँले मोंमैं ल्‍हाम् बिसि क्हेमैंइ बिम् बिस्याँ, क्‍हेमैंए चेलामैंइ खाबै शक्‍ति योंसि मों ल्‍हाम्? छतसि क्हेमैंए चेलामैंइन क्हेमैंए ताँ क्ह्रोंसेंन् आङिं बिसि क्हेमैंए फिर निसाफ लब्मुँ। 
ङइ परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्हए शक्‍तिउँइँले मों ल्‍हाब् ग बिस्याँ परमेश्‍वरए ग्याल्स क्‍हेमैंए ङाँर युल् खाँइमुँ। 
“भोंबै म्‍हिलाइ आफैन् समा खाबइ चए धिं न्होंर होंसि चए सै न्होर ह्‍योल् खाँमुँ? च भोंबै म्हि फैबै लिउँइँ मत्‍त्रे चए धिंर ह्‍योल् खाँम्। 
“ङए लिलि आप्रबै म्‍हि ङए बिरोधी ग, ङने बालु रोमैं आखुबै म्हिइ ताँन् हिनामिंना लवाम्। 
छतसि ङ क्हेमैंने बिमुँ, म्हिमैंइ लबै पाप केमैं नेरो परमेश्‍वर स्यारबै ताँमैं क्षमा योंल् खाँम्, दिलेया पबित्र प्ल्हए बिरोधर पोंबै ताँमैं नेरो आछ्याँबै केमैंए क्षमा योंरिब् आरे। 
‘म्हिए च्‍हए’ बिरोधर पोंब्मैंइ क्षमा योंल् खाँम्। दिलेया पबित्र प्ल्हए बिरोधर पोंबै म्‍हिमैंइ चु छ्हर मत्‍त्रे आङिं लिउँइँबै छ्‍हरै या क्षमा योंरिब् आरे। 
“छ्याँबै रोमैं रोबै ल्हागिर धुँ या छ्याँबन् तल् त्हुम्, धुँ आसोबर्दिस्‍याँ रोमैं या छ्याँब आरो। रोउँइँलेन् धुँ छ्याँब नेरो आछ्याँब फेलम्। 
ओ प्‍हुरिए सन्‍तानमैं! क्‍हेमैंन् दुष्‍ट मुँसेरो खैले छ्याँबै ताँ पोंल् खाँमुँ? तलेबिस्याँ सैंर प्लिंबै ताँमैंन् सुँउँइँले पोंम्। 
छ्याँबै सैं प्ह्‍याबै म्हिइ ह्रोंसए सैंर मुँबै छ्याँबै ताँमैंउँइँले छ्याँबै ताँन् पोंमुँ। आछ्याँबै सैं प्ह्‍याबै म्‍हिइ ह्रोंस् न्‍होंर्बै आछ्याँबै सैमैंउँइँले आछ्याँबै ताँमैंन् पोंम्। 
“छतसि ङ क्हेमैंने बिमुँ, स्योलिबै ताँमैं पोंबै म्हिमैंइ निसाफ लबै त्हिंइर चमैंइ खेंमैंइ पोंबै स्योलिबै ताँमैंए लेखा पिंल् त्‍हुब्मुँ। 
तलेबिस्याँ क्‍हिइ पोंबै ताँमैंउँइँलेन् क्हेमैं छ्याब् मुँब नेरो छ्याब् आरेब ठर्दिब्मुँ।” 
को-कोइ शास्‍त्रिमैं नेरो फरिसीमैंइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, क्हिउँइँले ङि औदिबै चिनु घ्रि ङ्‍ह्‍योदा ङ्हाँइमुँ।” 
खीजी चमैंने बिइ, “तिंजोरोबै दुष्‍ट म्‍हिमैं नेरो ब्यभिचार लब्मैंइ चिनु म्हैम्। दिलेया स्‍योंम्‍बै योना अगमबक्‍ताइ उँइँबै औदिबै के बाहेक चु पुस्ताने अरू चिनु उँइँरिब् आरे। 
तलेबिस्याँ खैले योना थेबै ताँगए फो न्‍होंर सोंरो समा टिइ, छलेन म्हिए च्ह या सोंरो समा स न्होंर टिब्‍मुँ। 
झाइले परमेश्‍वरजी निसाफ लबै त्हिंइर निनवेथेंमैंइ क्‍हेमैं छ्याब् ल्‍हैदिब्‍मुँ। तलेबिस्याँ चमैंइ योनाइ बिबै ताँ थेसि खेमैंए आछ्याँबै केमैंउँइँले सैं एइ, दिलेया क्‍हेमैंए म्‍हाँजोरि योना भन्दा या थेबै म्‍हि चुर मुँ! 
निसाफ लबै त्हिंइर ल्हुँर्बै (दक्षिणर्बै) म्रुँस्‍योइ क्‍हेमैंने छ्याब् ल्‍हैदिब्‍मुँ। तलेबिस्याँ च म्रुँस्‍यो सोलोमन म्रुँए बुद्धिए ताँ थेबर ह्रेंगोर्बै ह्‍युलउँइँले खइ। दिलेया सोलोमन म्रुँ भन्दा थेबै म्‍हि चुर मुँ! 
“मों म्‍हिउँइँले त्‍होंइ ह्‍यासि टिबै ल्हागिर छ्याँबै क्ल्ह्‍यो म्‍हैदै क्यु आरेबै क्ल्ह्‍योजरे प्ररिम्। झाइले खनिरै टिबै क्‍ल्‍ह्‍यो आयोंस्‍याँ 
‘ङइ पिथेंबै धिंउँइँ एह्‍याल् त्हुइ’ बिसि च एखम्। छले एखमा च क्‍ल्‍ह्‍यो खाँसों ङ्हाँन् लथेंब स्याब्मुँ। 
छतमा च ह्‍यासि ह्रोंस् भन्दा दुष्‍ट मोंमैं ङि हुइसि पखम्। धै चमैं ताँन् न्‍होंर होंसि चर्न टिमुँ च्‍हौ तल् खाँबै लिउँइँ च म्‍हिए हालत ओंसोंबै भन्दा झन् आछ्याँब तम्। तिंजोरोबै दुष्‍ट के लबै म्‍हिमैंए हालत या छाबन् तब्‍मुँ।” 
येशूजी म्‍हिए हुलने चु ताँमैं पोंरिमा खीए आमा नेरो अलिमैं खीने ताँ लदा ङ्हाँसि बैरु रारिल। 
छतसि चर्बै म्‍हि घ्रिइ येशूने बिइ, “क्‍हिए आमा नेरो अलिमैं क्‍हिने बालु ताँ लदा ङ्हाँइमुँ बिसि बैरु रारिइमुँ।” 
छबिमा येशूजी चने बिइ, “ङए आमा खाब् जा? ङए अलिमैं खाब् जा?” 
झाइले येशूजी ह्रोंसए चेलामैंउँइँ तेंसि बिइ। “ङ्‍ह्‍योद्, ङए आमा नेरो अलिमैं चुमैंन् ग। 
तलेबिस्याँ स्वर्गर मुँबै ङए परमेश्‍वर आबाए सैंर मैंब् धोंले लब्मैंन् ङए अलि, ङए अङाँ, ङए आमा ग।” 
