﻿मत्ती.
9.
च लिउँइँ येशू डुँङ्गार क्रेसि तालए चोंजा ह्रोंसए नाँसउँइँ एखइ। 
चर म्हिमैंइ स्याले तसि नबै म्हि घ्रि खाटनेन् बालु नोसि खी ङाँर पखइ। च म्‍हिमैंइ खीए फिर च्हौ थेबै बिश्‍वास लब् म्रोंसि येशूजी च स्याले म्‍हिने बिइ, “ओ बाबु, सैं थेब् लद्। क्‍हिए पाप क्षमा तइ।” 
येशूजी च म्हिने बिबै ताँ थेसि को-कोइ शास्‍त्रिमैंइ खें-खेंमैंन् “चु म्‍हिइमि परमेश्‍वरए क्ल्ह्‍योर खी तइ ग पोंइमुँ दि!” बिबर होंइ। 
चमैंए सैंर्बै ताँ सेसि येशूजी चमैंने बिइ, “क्हेमैंए सैं न्होंर छाबै आछ्याँबै ताँमैं तले मैंल? 
चु ओलेल् आखाँबै म्‍हिने ‘क्हिए पाप क्षमा तइ’ बिब सजिल् मुँ उ ‘रेसि प्रद्’ बिब सजिल् मुँ? 
दिलेया चु पृथ्‍बीरि पाप क्षमा पिंबै हग ङ परमेश्‍वरउँइँले कुल्‍मिंबै म्हिए च्हने मुँ बिसि क्हेमैंइ सेद्।” च्हौ बिसि खीजी च स्याले म्हिने “रेद्, क्हिए क्‍ल्‍ह्‍यो नोसि धिंर ह्‍याद्,” बिइ। 
छ बिबै तोदोंन् च म्‍हि रेसि ह्रोंसए धिंउँइँ ह्‍याइ। 
छले खीजी लबै औदिबै के म्रोंसि चर्बै म्हिमैं ङ्हिंयाँइ, धै म्हिमैंलाइ च्हौ थेबै शक्‍ति पिंबै परमेश्‍वरए मिं क्वेइ। 
येशू च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले ह्‍यारिमा मत्ती बिबै म्‍हि घ्रि बालि रेबै क्ल्ह्‍योर क्हुँरिब म्रोंइ, धै चने या “ङए लिलि प्रद्!” बिइ। छबिमा मत्ती रेसि येशूए लिलि प्रइ। 
च लिउँइँ येशू मत्तीए धिंर चब् चरिमा रोमी म्रुँए ल्हागिर बालि रेब्‍मैं नेरो पापिमैं खसि येशू नेरो खीए चेलामैंने बालुन् चब् चबर टिइ। 
छाब् म्रोंसि फरिसीमैंइ खीए चेलामैंने “क्‍हेमैंए गुरु तले बालि रेब्‍मैं नेरो पापिमैंने बालुन् चब् जा?” बिसि ङ्योएइ। 
चमैंए ताँ थेसि खीजी बिइ, “आनब्मैंए ल्हागिर बैद्द आचैदि, दिलेया नब्मैंए ल्हागिर चैदिम्। 
क्‍हेमैं ह्‍यासि चु ताँए अर्थ तो मुँगे खेसि क्होद्, ‘ङ ख्रो आम्है, ल्हयो खब्मैं म्रोंसि ङ सैं तोंम्।’ धर्मि प्हैंब्मैंलाइ हुइबर ङ युब् आङिं, पापिमैं हुइबर युब् ग।” 
च लिउँइँ बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍नाए चेलामैं येशू ङाँर खसि “ङि नेरो फरिसीमैं बर्त टिब्रें लम्, दिलेया क्‍हिए चेलामैं बिस्‍याँ बर्त आटि, तले जा?” बिसि खीने ङ्योएमा 
येशूजी चमैंने बिइ, “प्ह्रेंरो जन्तिमैंने बालु मुँमा चमैंइ शोक लम्‍मा? दिलेया च त्हे खब्मुँ, प्ह्रेंरो चमैंउँइँले बोयाब्मुँ। चमैं सैं आतोंसि बर्त टिब्‍मुँ।” 
“खाबज्‍यै स्योब क्‍वेंर छारा क्वेंए टालोइ आखे। तलेबिस्याँ छारा टालोइ क्वें ट्होवाम्। धै स्योब क्‍वें झन् ल्हें ट्होह्‍याम्। 
छलेन खाबज्यै या आचिबै अँगुरए खु स्योब ट्हुबिए नेंदोर आझों। झोंइ बिस्‍याँ नेंदो ट्होह्‍यासि अँगुरए खु ङे‍याम्, धै नेंदों या ट्होयाम्। दिलेया छारा अँगुरए खु ट्हुबिए छारा नेंदोर झोंस्‍याँ नेंदो या आट्हो अँगुरए खु या आङेया।” 
येशूजी चमैंने चु ताँ बिरिमा यहूदीमैंए चिब घ्रि खसि खीलाइ फ्योसि बिइ, “ङए च्हमि भर्खर्न सियाइ, दिलेया क्हि ह्‍यामिंसि चए फिर क्हिए यो थेंमिंनु। धै च सोब्‍मुँ।” 
चइ छ बिबै तोदोंन् येशू रेसि ह्रोंसए चेलामैंने बालु चए लिलि ह्‍याइ। 
छले ह्‍यारिमा च त्हेर्न च्युसे ङ्हिदि समा को त्हसि नबै च्हमिरि घ्रिइ येशूए लिउँइँले खसि खीए क्‍वेंए ङोर छुइ। 
तलेबिस्याँ चइ सैं न्‍होंनोंन् “ङइ येशूए क्‍वें मत्‍त्रे छुइल् योंलेया ङ सयाम्,” बिसि चइ मैंरिल। 
येशूजी लिउँइँ तोसि ङ्‍ह्‍योमा च च्हमिरि म्रोंसि बिइ, “ओ च्हमि, आङ्हिंन्, क्हिए बिश्‍वासइ लमा क्हि सयाइमुँ।” छ बिबै तोंदोंन् च च्हमिरि सयाइ। 
झाइले येशू च्हों धिंर्बै चिबए धिंर फेनेमा शंङ्ख ह्राब्मैं नेरो म्हिए हुल खैला-बैला लरिब् म्रोंइ। 
छाब म्रोंसि येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैं ताँन् बैरु ह्‍याद्, चु कोलो आसिइमुँ, न्‍हरु च्‍हुइमुँ।” छबिमा चमैंइ आक्वेंसि येशूए बिल्‍लि लइ। 
च म्‍हिए हुल बैरु तेवाबै लिउँइँ येशू कोलो मुँबै कोठार होंसि कोलोए योर क्‍हामा च कोलो सोगों तसि रे‍याइ। 
झाइले येशूजी लबै औदिबै केए बारेर च ह्‍युल तिगोंन् थेनेइ। 
येशू च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले ह्‍यामा कनमैं ङ्हिंइ “ओ दाऊदए च्ह, ङिए फिर ल्हयो खमिंन्,” बिसि ओरदै येशूए लिलि ल्हैदिइ। 
खी धिं न्‍होंर होंबै लिउँइँ च कनमैं ङ्हिं येशू ङाँर्न खइ। धै येशूजी चमैंने “ङइ क्हेमैंए मि म्रोंल् लमिंल् खाँम् बिसि क्हेमैंइ क्वेंम्मा?” चमैंइ “ओं, गुरु, ङिइ क्वेंम्,” बिइ। 
झाइले येशूजी चमैंए मि छुइसि बिइ, “छ बिस्‍याँ क्‍हेमैंइ क्वेंब् धोंलेन् क्हेमैंलाइ तरिगे।” 
च्‍हौ बिमा चमैंए मि म्रोंयाइ। धै येशूजी चमैंने “चु ताँ खाबज्यै आसेरिगे,” बिइ। 
दिलेया चमैं ह्‍यासि खीजी लबै औदिबै केमैंए बारेर च ह्‍युल तिगोंन् बिप्रइ। 
झाइले खेंमैं च क्ल्ह्‍योउँइँले त्होंसि ह्‍यारिमा मोंइ स्‍यासि लडा तबै म्‍हि घ्रि म्‍हिमैंइ येशू ङाँर पखइ। 
येशूजी मों ल्‍हावाबै लिउँइँ च लडा पोंइ। छतमा “इस्राएल ह्‍युलरि छ तब खोंयोंइ आम्रोंल,” बिसि म्‍हिमैं प्लेटोयाइ। 
दिलेया “मोंमैंए चिबइ मों ल्‍हाबै शक्‍ति पिंसि चइ मों ल्हाम्,” बिसि फरिसीमैंइ बिबर होंइ। 
येशू ताँन् सहरजरे नाँ-नाँसजरे स्‍युरसि चमैंए च्हों धिंजरे परमेश्‍वरए ग्याल्सर्बै सैं तोंबै ताँमैं म्‍हिमैंने बिमिंदै ताँन् खालर्बै नब् छब्मैं सल् लमिंदै प्रइ। 
छले प्रमा म्‍हिए हुल म्रोंसि येशूए सैंर ल्‍हयो खइ। तलेबिस्याँ चमैं प्‍ह्रोंछैं आरेबै क्‍युमैं धोंले आशा आयोंसि प्ररिब् म्रोंइ। 
छतमा खीजी ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, “ङ्‌ह्‍योत्ति! रा-रोमैं ल्हेंन् मुँ, दिलेया रा-रोमैं खुबै म्रोंमैं बिस्‍याँ च्‍युगुदे मुँ। 
छतसि रा-रोमैं खुबै म्रोंमैं कुल्‍मिंन् बिसि रोमैंए क्‍ल्‍हेने प्राथना लद्।” 
