﻿मत्ती.
7.
“क्‍हेमैंलाइ छ्याब् आल्‍हैदिरिगे बिसि आगुए फिर छ्याब् आल्हैदिद्। 
तलेबिस्याँ खैले क्हेमैंइ आगुए फिर छ्याब् ल्‍हैदिमुँ। छलेन परमेश्‍वरजी क्‍हेमैंए फिर छ्याब् ल्‍हैदिब्मुँ। क्‍हेमैंइ खैले क्होंएँमुँ, छलेन क्‍हेमैंलाज्यै या क्‍होंएँब्‍मुँ। 
“क्‍हिइ तले ह्रोंसए अलिए मि न्होंर्बै कसिं म्रोंमुँ दिलेया ह्रोंसए मि न्होंर्बै म्हुँडा आम्रों? 
ह्रोंसए मिर्न म्हुँडा मुँ बिस्याँ क्‍हिए अलिने ‘खोइ, क्‍हिए मिर्बै कसिं तेवाले,’ बिसि खैले बिल् खाँमुँ। 
ओ फिब्लो पार्दिब्मैं, ओंसों ह्रोंसए मिर्बै म्हुँडा तेद्, झाइले बल्‍ल क्‍हिए अलिए मिर्बै कसिं तेबर म्रोंल् खाँम्। 
“पबित्र सैमैं नगिमैं आपिंन्। छले पिंस्‍याँ चमैंइ क्‍हेमैंलाइ च्‍हिवाब्मुँ। छलेन ह्रोंसने मुँबै मोतिमैं तिलिए उँइँर आभ्योंन्, चमैंइ च मोतिमैं हिलर प्‍हलेइ प्‍लेवाम्। 
“ह्रिब्रें लद् परमेश्‍वरजी क्‍हेमैंलाइ पिंब्मुँ। म्हैब्रें लद् क्‍हेमैंइ योंब्मुँ। म्रार ह्राब्रें लद् क्हेमैंए ल्हागिरि म्रा थोंमिंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ खाबइ ह्रिमुँ चइ योंब्मुँ, खाबइ म्हैमुँ चइ स्याब्मुँ, धै खाबइ म्रा ह्रामुँ चए ल्हागिरि म्रा थोंमिंब्मुँ। 
क्हेमैंए प्हसेइ क्हें ह्रिमा क्हेमैंइ युँमा पिंम् रो वा? 
झाइले चइ ताँग ह्रिमा क्हिइ प्हुरि पिंम् रो वा? 
छले क्हेमैं दुष्‍टमैं तसेया ह्रोंसए प्हसेमैंलाइ छ्याँब सैमैं पिंल् ह्रम् बिस्याँ, स्वर्गर मुँबै क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाजी खीने ह्रिब्मैंलाइ झन् ल्हें छ्याँबै सैमैं पिंब्मुँ। 
“म्‍हिमैंइ क्‍हेमैंलाइ छ्याँब् लरिगे ङ्हाँब् धोंले क्‍हेमैंज्‍यै या चमैंलाइ छान् लद्। स्‍योंम्‍बै मोशा नेरो अगमबक्‍तामैंइ बिल् म्हैबै ताँ चुन् ग।” 
“क्हेमैं रुबै म्राउँइँले न्‍होंर होंन्, तलेबिस्याँ नर्गर बोबै म्रा प्‍ल्‍हाब नेरो कर योंब घ्याँ तमुँ, च घ्‍याँर प्रब्‍मैं ल्‍हें तम्। 
खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै म्रा रुब तमुँ, चु घ्‍याँर प्रब बेल्‍ले गारो तमुँ, च्युगुदे म्हिमैंइ मत्‍त्रे चु खोंयोंइ आखाँबै छ्ह योंबै घ्‍याँ स्‍याम्! 
“झाइले परमेश्‍वरए ताँमैं स्योर ताँ पोंब्मैंउँइँले न्हक्रों मि क्रोंले टिद्। चमैं क्‍हेमैंए उँइँर क्‍यु धोंले खमुँ, दिलेया सैं न्‍होंनों बिस्‍याँ बनर्बै ङ्हिंन् ङ्हाँबै प्‍याँगु धों तम्। 
चमैंइ लबै केमैं म्रोंसि क्‍हेमैंइ चमैं ङो सेब्मुँ। पुजुए धुँउँइँले अँगुर टोंम् रो वा? छलेन क्ह्रुए धुँउँइँले तुँबुए रो टोंम् रो वा? 
सोबर्दिबै धुँरि रोमैं या छ्याँबन् रोमुँ, आसोबर्दिबै धुँरि रोमैं या आछ्याँबन् रोमुँ। 
सोबर्दिबै धुँरि आछ्याँबै रोमैं रोल् आखाँ। छलेन आसोबर्दिबै धुँरि छ्याँबै रोमैं रोल् आखाँ। 
छतसि म्हिमैंइ छ्याँब रो आरोबै ताँन् धुँमैं थोवासि मिर भ्योवाम्। 
छले परमेश्‍वरए ताँर स्योर ताँ कोंसि पोंब्मैंइ लबै केमैं म्रोंसि क्‍हेमैंइ चमैंलाइ ङो सेब्मुँ। 
“सुँइ मत्‍त्रे ङने ‘प्रभु, प्रभु,’ बिसि ङए मिं किंब्‍मैं स्‍वर्गर्बै ग्याल्सर होंल् योंरिब् आरे। स्वर्गर मुँबै ङए परमेश्‍वर आबाजी बिब् धोंले के लब्मैं मत्‍त्रे होंल् योंब्‍मुँ। 
परमेश्‍वरजी निसाफ लबै त्हिंइर ल्‍हें म्‍हि ङ ङाँर खसि ‘प्रभु, प्रभु! ङिइ क्‍हिए मिंर म्‍हिमैंने सैं तोंबै ताँ आबिमिं वा? धै क्‍हिए मिंर मोंमैं आल्‍हाल् वा, क्हिए मिंर औदिबै शक्‍तिए केमैं या ल्हेंन् आलल् रो वा?’ बिसि बिब्मुँ। 
‘दिलेया च त्हेर ङइ चमैंने ङइ क्हेमैं आसे ओ आछ्याँबै के लब्मैं ङ ङाँइँले ह्रेंगो स्‍योह्‍याद्,’ बिसि बिब्मुँ।” 
“छतमा ङइ बिबै ताँ थेब्मैं नेरो ङिंब्‍मैं धिं लबै बुद्धि मुँबै म्‍हि धों तबन् ग। च म्‍हिइ गैरु जग तासि पारा फिर धिं बनेइ। 
झाइले थेबै नाँ खैं तसि प्हलें युसि च धिंए फिर उँयाँलेया च धिं आफु। तलेबिस्याँ च धिं गैरु जग तासि पारा फिर बनेल। 
“दिलेया खाबइ ङए ताँ थेसेया आङिं, च म्‍हि बालुवाए फिर धिं लबै बुद्धि आरेबै म्‍हि धों तब् ग। 
थेबै नाँ खैं तसि प्हलें युसि धिंए फिर उँयामा च धिं फुयाइ झाइले चला थेबै नोक्‍सान त‍याइ।” 
येशूजी लोमिंबै चु ताँमैं थेबै लिउँइँ म्‍हिए हुल प्लेटोयाइ। 
तलेबिस्याँ येशूजी चमैंए शास्‍त्रिमैंइ लोब् धोंले आलोमिंल, बरु खीजी हग मुँबै म्हिइ धोंले लोमिंमल। 
