﻿मत्ती.
6.
“छेनाले मैंन्, क्हेमैंइ धर्मए केमैं लमा म्‍हिमैंइ म्रोंरिगे बिसि चमैंए उँइँर आलद्। छ लस्याँ स्वर्गर मुँबै क्‍हेमैंए परमेश्‍वर आबाउँइँले क्हेमैंइ तोइ इनाम योंरिब् आरे। 
“छतसि क्‍हेमैंइ दान पिंमा च्हों धिंजरे नेरो घ्‍याँजरे ‘ङइ छ लइ छु लइ’ बिदै आप्रद्। छलेम् फिब्लो पार्दिब्मैंइ खेंमैंइ लबै छ्याँबै केमैं म्‍हिमैंइ म्रोंरिगे बिसि छ्याँब् प्हैंदा ङ्हाँब्मैंइ घ्याँजरे उँइँ प्रम्। ङ क्ह्रोंसेंन क्हेमैंने बिमुँ चमैंइ योंल् त्हुबै इनाम योंल् खाँइमुँ। 
छतसि क्‍हिइ दान पिंमा क्हिए क्योलो योइ पिंब त्हेब्रे योइ आसेरिगे। 
क्‍हिइ दान पिंमा खाबज्यै या आसेल्‍ले पिंन्। आम्रोंल्‍ले पिंब् म्रोंबै क्‍हिए आबाजी क्‍हिलाइ इनाम पिंब्‍मुँ। 
“झाइले क्हेमैंइ प्राथना लमा फिब्लो पार्दिब्मैंइ धोंले सुँइ स्यो सैंइ स्योले आलद्। चमैंइ अरू म्‍हिमैंइ म्रोंरिगे बिसि च्हों धिंजरे नेरो घ्याँए रेजरे रासि प्राथना लम्। ङ क्ह्रोंसेंन क्हेमैंने बिमुँ, चमैंइ योंल् त्हुबै इनाम योंल् खाँइमुँ। 
छतसि क्‍हेमैंइ प्राथना लमा ह्रोंसए कोठा न्‍होंर होंनु, धै म्रा तोरसि आम्रोंल्‍ले मुँबै परमेश्‍वर आबाने प्राथना लद्। आम्रोंल्‍ले लबै केमैं म्रोंबै परमेश्‍वर आबाजी क्‍हेमैंलाइ इनाम पिंब्‍मुँ। 
“झाइले क्‍हेमैंइ प्राथना लमा परमेश्‍वर आम्हाँदिब्मैंइ लब् धोंले केर आफेबै ताँफुँमैं फाक्‍कर्न ल्हेंन् आलद्। ल्हें ताँफुँमैं च्योसि प्राथना लस्‍याँ परमेश्‍वरजी खेंमैंइ लबै प्राथना थेम् बिसि चमैंइ मैंम्। 
छतसि क्‍हेमैं चमैं धों आतद्, तलेबिस्याँ क्‍हेमैं चैदिबै सैमैं क्हेमैंइ ह्रिब् भन्दा ओंसोंन् क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाजी सेम्। 
क्‍हेमैंइ प्राथना लमा छले लद्: ओ स्‍वर्गर मुँबै ङिए परमेश्‍वर आबा, क्हिए मिं पबित्र तरिगे। 
क्हिए ग्याल्स युरिगे, स्‍वर्गर धोंले क्‍हिए सैंर मैंबै के पृथ्‍बीरै पूरा तरिगे। 
ङिलाइ तिंयाँ त्हिंइ ह्रोंसेबै चबै सै पिंनु। 
ङिए फिर आछ्याँब् लब्मैंलाइ ङिइ क्षमा पिंल् खाँब् धोंले ङिइ लबै आछ्याँबै केमैंउँइँले ङि क्षमा पिंनु। 
ङिलाइ पापर च्होल् आपिंनु, दुष्‍टउँइँले जोगेमिंनु। तलेबिस्याँ ग्याल्स, शक्‍ति नेरो थेबै मान खोंयोंइ बिले क्हिलन् ग। आमेन। 
“तलेबिस्याँ क्हेमैंए फिर आछ्याँब् लब्मैंलाइ क्हेमैंइ क्षमा लइ बिस्‍याँ स्वर्गर मुँबै क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाज्‍यै या क्‍हेमैं क्षमा लमिंब्‍मुँ। 
दिलेया क्हेमैंए फिर आछ्याँब् लब्मैंलाइ क्हेमैंइ क्षमा आपिंस्‍याँ क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाज्‍यै क्‍हेमैंइ लबै आछ्याँबै केमैं क्षमा लरिब् आरे। 
“झाइले क्‍हेमैं बर्त टिमा फिब्लो पार्दिब्मैंइ धोंले लि छुले आटिद्। तलेबिस्याँ म्हिमैंने ‘बर्त टिइमुँ’ बिसि उँइँबर चमैंइ लि छु लम्। क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ चमैंइ योंल् त्हुबै इनाम योंल् खाँइमुँ। 
दिलेया क्‍हेमैं बर्त टिमा लि ख्रुसि क्रर छ्युगु फोसि सैं तोंन्ले टिद्। 
‘क्हिइ बर्त टिमा’ म्हिमैंइ म्रोंरिगे बिसि आङिं। दिलेया क्‍हेमैंए परमेश्‍वर आबाजी म्रोंरिगे। आम्रोंन्ले लबै के म्रोंबै परमेश्‍वर आबाजी क्हेमैं इनाम पिंब्‍मुँ। 
“क्‍हेमैंइ ह्रोंसए ल्हागिर चु पृथ्‍बीर सै न्होर ल्हें खागु आलद्, तलेबिस्याँ चुर्बै सै न्होरम् प्हुँलुँइ चवाम्, खै खम्, धै ह्‍योमैंइ धिं फोर्दिसि ह्‍योवाम्। 
छतसि क्‍हेमैंइ ह्रोंसए ल्हागिर स्‍वर्गर सै न्होर खागु लद्। स्‍वर्गरि प्‍हुँलुँज्यै आच, खै या आख धै ह्‍योज्‍यै या ह्‍योल् आखाँ। 
तलेबिस्याँ खनिर क्हिए सै न्होर थेंमुँ, चर्न क्हिए सैं या तम्। 
“ज्युर्बै बत्ति मि ग। छतसि क्‍हिए मि चारब मुँ बिस्याँ क्हिए ताँन् ज्यु या छ्याँब तसि चारब तम्। 
दिलेया क्‍हिए मिइ म्रोंल् आखाँ बिस्याँ क्‍हिए ज्यु ताँन् मिछु तब्‍मुँ। छतसि क्‍हिए खों न्होंर मुँबै बत्ति मिछु त‍याइ बिस्याँ क्‍हिए छ्ह या मिछु खैबन् तयाब्मुँ। 
“खाबज्यै या क्ल्हे ङ्हिंए सेवा लल् आखाँ। तलेबिस्याँ सेवा लबै म्हिइ क्ल्हे घ्रिलाइ हेल लब्मुँ, क्ल्हे घ्रिलाइ मान लब्मुँ, अथवा घ्रिलाइ छेन्‍ले म्हाँदिमुँ, अर्कोलाइ आम्हाँदि। छलेन क्‍हेमैंज्‍यै या परमेश्‍वर नेरो मुइ ङ्हिंना ङ्हिंनाए सेवा लल् आखाँ। 
“छतसि ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, ‘सोबै ल्हागिर ङि तो चब, तो थुँब, तो खिब?’ बिसि न्हुँ आलद्। चबै सै भन्दा जीवन थेब आङिं वा? धै क्वें भन्दा ज्यु थेब आङिं वा? 
मुर प्‍हुरबै नेमामैं ङ्‌ह्‍योद्। चमैंइ खेति या आल, रोमैं या आखु, चमैंला धन्‍सारमैं या आरे। दिलया क्‍हेमैंए स्वर्गर्बै परमेश्‍वर आबाजी चमैं चल् पिंम्। च नेमामैं भन्दा क्‍हेमैं झन् थेब आङिं वा? 
क्‍हेमैंए न्होंरि खाबइ न्हुँ लसि ह्रोंसए छ्ह च्‍हौदे या ह्रिंग्यो लल् खाँम्‍मा? 
“झाइले तो खिब् ङ्‍हे बिसि क्‍हेमैं तले न्हुँ लमुँ? बारिर्बै टमैं ङ्‌ह्‍योत्ति! चमैं खैले फारम्। चमैंइ के आल, क्‍वें या आरो। 
दिलेया ङ क्हेमैंने बिमुँ, स्‍योंम्‍बै सोलोमन म्रुँ बेल्‍ले प्‍ल्‍होसि छ्याँब् छ्याँबै क्‍वें खिनाबिलेया चु टमैं प्‍हारब् धोंले छ्याँब आरेल। 
तिरो ङ्हिरोदे प्‍हारबै ट या परमेश्‍वरजी छले पैरिदिमिंम् बिस्याँ ओ बिश्‍वास आरेबै म्हिमैं, खीजी झन् क्‍हेमैंलाइ चमैं भन्दा ल्हें आपैरिदिमिं रो वा? 
छतसि तो चब? तो थुँब? तो खिब? बिसि न्हुँ आलद्। 
तलेबिस्याँ परमेश्‍वर ङो आसेब्‍मैंइ खोंयोंन् बिलै छलेन् न्हुँ लम्, क्‍हेमैं बिस्याँ छले न्हुँ लरिल् आत्हु। क्‍हेमैंलाइ तो-तो सैमैंए खाँचो मुँ बिसि क्‍हेमैंए स्वर्गर मुँबै परमेश्‍वर आबाजी सेम्। 
बरु ओंसों क्हेमैंए सैं परमेश्‍वरए ग्याल्सउँइँ ल्‍हैदिद्, खीजी बिब् धोंले ताँन् लद्। धै खीजी चु ताँन् सैमैं क्हेमैंलाइ थप्दिमिंब्मुँ। 
छतसि प्हँन्हाँबै ल्हागिर न्हुँ आलद्, तलेबिस्याँ प्हँन्हाँबै न्हुँ प्हँन्हाँबै त्हिंइन लम्। तिंयाँबै दुःख तिंयाँबै ल्हागिर योम्।” 
