﻿मत्ती.
3.
च त्हेर बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍ना यहूदीया ह्‍युलर्बै क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योजरे खसि परमेश्‍वरए ताँ छले बिमिंबर होंइ। 
“पाप लब् पिसि परमेश्‍वरउँइँ सैं एद्, तलेबिस्याँ स्‍वर्गर्बै ग्याल्स चेंदोन् खइमुँ।” 
स्‍योंम्‍बै यशैया बिबै अगमबक्‍ताइ छ बिसि यूहन्‍नाए बारेर प्‍ह्रिल: “क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योर म्‍हि घ्रिइ कै तेसि छ बिसिन् मुँ, ‘याहवेहए ल्हागिर घ्‍याँ छ्याद्! खी प्रबै ल्हागिर आछ्याँबै घ्‍याँमैं क्योंएँन्!’” 
यूहन्‍नाइ सलुए मुइए क्‍वें खिमल, ट्हुबिए पेटि खिमल, तिरि नेरो क्‍वे खुदु चमल। 
यरूशलेम सहरउँइँले, यहूदीया ह्‍युलर्बै ताँन् क्‍ल्‍ह्‍यो-क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले नेरो यर्दन स्‍यों खागुबै नाँसजरेउँइँले ल्‍हें म्‍हिमैं च ङाँर ह्‍यारिल। 
झाइले चमैं ताँनइ “ङिइ पाप लइमुँ,” बिसि यूहन्‍नाउँइँले यर्दन स्‍योंर प्‍ल्हुँसि बप्‍तिस्‍मा किंइ। 
दिलेया फरिसीमैं नेरो सदुकीमैं न्होंर्बै ल्हें म्हि या खीने बप्‍तिस्‍मा किंबर खब् म्रोंसि यूहन्‍नइ चमैंने बिइ, “ओ प्‍हुरि धों तबै म्‍हिमैं, परमेश्‍वरए ह्रिसउँइँले स्योल् खाँम् बिसि खाबइ क्‍हेमैंने बिइ? 
बरु परमेश्‍वरउँइँ सैं एसि छ्याँबै केमैं लसि उँइँन्। 
‘ङि यहूदीमैं परमेश्‍वरजी त्‍हाँबै म्‍हि अब्राहमए खलकर्बै तसेरो ङि परमेश्‍वरए सजैंउँइँले स्योल् योंब्‍मुँ,’ बिसि ह्रों-ह्रोंसन् बिआप्रद्। तलेबिस्याँ ङ क्हेमैंने बिमुँ, परमेश्‍वरजी अब्राहमए ल्हागिर चु युँमाउँइँले या सन्‍तान् लमिंल् खाँम्। 
तोगोंन् सिं धुँर त फेल् खाँइँमुँ। छतसि छ्याँबै रो आरोबै ताँन् सिंधुँ परमेश्‍वरजी थोवाब्मुँ, धै मिर ख्रोंवाब्‍मुँ। 
“क्‍हेमैंए सैं परमेश्‍वरउँइँ एइ बिब् उँइँबर ङइ क्‍युर प्‍ल्हुँमिंसि बप्‍तिस्‍मा पिंम्। दिलेया ङए लिलि युबै म्‍हि ङ भन्दा बेल्‍ले शक्‍ति मुँब मुँ। खीजी क्‍हेमैं परमेश्‍वरए पबित्र प्ल्ह नेरो मिइ बप्‍तिस्‍मा पिंब्‍मुँ। ङम् खीए जुत्ता नोबै लायगर्बै आरे। 
सोंग्या टाबै नउलि खीए योर्न मुँ। खीजी ताँन् खालर्बै सोंग्या छेन्‍ले टाब्‍मुँ, धै खीए गहुँ धन्‍सारर खागु लब्मुँ, धै ताँन् पुइ खागु लसि खोंयोंइ आसिबै मिर ख्रोंवाब्‍मुँ।” 
झाइले येशू यूहन्‍नाने बप्‍तिस्‍मा किंबर गालील ह्‍युलउँइँले यर्दन स्‍योंर युइ। 
दिलेया यूहन्‍नाइ येशूने “क्‍हिजी ङलाइ बप्‍तिस्‍मा पिंल् त्‍हुब् ग। क्हिजी ङने बप्‍तिस्मा किंब् आ?” बिसि बप्‍तिस्‍मा किंबर क्वेबर होंइ। 
दिलेया येशूजी यूहन्‍नाने बिइ, “तोगो छान् तरिगे। छले ङ्योइ परमेश्‍वरजी बिब् धोंले लब् छ्याँब मुँ।” छबिमा यूहन्‍नाइ येशूलाइ बप्‍तिस्‍मा पिंइ। 
बप्‍तिस्‍मा किंल् खाँबै तोदोंन् येशू क्‍युउँइँले बैरु त्‍होंखमा स्वर्ग थोंसि परमेश्‍वरए प्ल्ह तोंगु धोंले ह्रोंसए फिर युरिब खीजी म्रोंइ। 
झाइले “चु ङइ खोबै च्‍ह ग, चु म्रोंसि ङ बेल्‍ले सैं तोंइमुँ बिबै कै घ्रि स्वर्गउँइँले युइ।” 
