﻿हितोपदेश.
21.
म्रुँए सैं याहवेहए योर मुँ, स्योंर्बै क्यु धोंले चलाइ खनि बोदा ङ्‍हाँमुँ छाइन खीजी लल् खाँम्। 
म्हिइ खोंयोंन् बिलै ङइ ठिक लइमुँ ङ्‍हाँलै, दिलेया चए सैं खैतब् मुँ बिसि याहवेहजीन् जाँच लम्। 
याहवेहए मिंर ख्रो पिंब् भन्दा छ्याँब नेरो ठिक के लब छ्याँब ग। 
क्ह्रुबै मि, थेब् प्हैबै खों, नेरो दुष्‍ट म्हिमैंइ लबै केमैं ताँन् पाप ग। 
च्हैंसि मैंसि चाँजोमैं लमा बिब् धों मैंब् धों तम्; दिलेया च्हैंब् मैंब् आलल्‍ले के लमा ङ्‍हाँदु तम्। 
छलु म्हिलु लसि तोबै सै न्होर उडियाबै म्हस्यो नेरो कालए ङो ग। 
खेंमैंइ लबै आछ्याँबै केइ लमा दुष्‍ट म्हिमैं नास तयाम्, तलेबिस्याँ चमैंइ ठिक के लल् आङिं। 
दुष्‍ट म्हिमैं आछ्याँबै घ्याँर प्रम्, दिलेया सोजो म्हिइ ठिक के लम्। 
कचकच लबै प्ह्रेंस्योने धिंर बालुन् टिब् भन्दा कौसिर्बै कुन घ्रिर टिब छ्याँब् तम्। 
दुष्‍ट म्हिइ आछ्याँबै के मत्‍त्रे लल् म्हैम्; धै छाबै म्हिइ ह्रोंसए ङ्‍हेब्-ट्हुम्‍मैंलाइ आल्हो। 
खैच्हिजिले पोंबै म्हिलाइ दण्ड पिंमा आह्र-आसेबै म्हिइ बुद्धि योंम्; ह्रब्-सेबै म्हिलाइ लोमिंमा चइ झन् ज्ञान योंम्। 
दुष्‍ट म्हिमैंए धिंर तो-तो तइमुँ बिसि परमेश्‍वरजी सेम्; धै चमैंइ आछ्याँबै के लबइले खीजी चमैंलाइ नास लवाम्। 
दुःख योंबै म्हिइ ग्वार ह्रिमा थबै न्ह आलल्‍ले टिबै म्हिइ ग्वार ह्रिमा चलाइ खाबज्यै ल्होरिब् आरे। 
ह्रिस खरिबै म्हिलाइ खाबज्यै आसेल्‍ले क्होल्सैमैं पिंमा चए ह्रिस म्हम्, धै क्वेंर लोसि पिंबै घुसइ ह्रिस म्हल् लम्। 
छ्याँबै निसाफ तमा ठिक के लब्मैं सैं तोंम्, दुष्‍टमैं बिस्याँ बेल्‍ले ङ्हिंम्। 
क्ह्रियाल् खाँबै ताँ थोबै म्हि सिगोंमैंने बालु थु तबर फेनेब्मुँ। 
सयल थोबै म्हि ङ्‍हाँदु तम्; धै प्हा नेरो छ्युगु ल्हें चबै म्हि प्लब आत। 
ठिक के लब्मैंए फिर खबै दुःख फ्रेमिंब दुष्‍टमैंन् तब्मुँ, धै भर लल् खाँबै के लब्मैंए फिर खबै दुःख फ्रेमिंब छलु म्हिलु लब्मैंन् तब्मुँ। 
ह्रिस खब नेरो प्होंगि मिबै प्ह्रेंस्योने बालु टिब् भन्दा क्यु आयोंबै क्‍ल्‍ह्‍योर टिब छ्याँब तम्। 
बुद्धि मुँबै म्हिए धिंर सै न्होर नेरो छ्युगुइ प्लिंब्मुँ, दिलेया आमादुइ ह्रोंसइ योंबै मुइ ताँन् उडेयाम्। 
ठिक के लब नेरो म्हाँया लबै म्हिए छ्ह छ्याँब तमुँ; बिब् धों मैंब् धों तमुँ धै ताँनइ म्हाँदिम्। 
भोंबै म्हिमैं मुँबै सहरलाइ बुद्धि मुँबै म्हिइ ट्होल् खाँम्, धै चमैंइ भर थेंबै भोंबै गारामैं ताँन् फुवाम्। 
सुँइ खैच्हिजिले आपोंइ बिस्याँ ह्रोंसए फिर दुःख तबइले जोगेम्। 
ह्रिस खदै ओग्रोंले के लबै म्हिलाइ “घमण्डि” बिम्, च दयाम्हाँया आरेब नेरो बुद्धि आरेब् तम्। 
के लदा आङ्हाँबइले प्ल्हेगु सिम्, तलेबिस्याँ चए योइ के लल् आम्है। 
त्हिंतिमिन् चइ तोन्दोंरि सै झन् ल्हें योंस्या तमल ङ्‍हाँरिम्, दिलेया ठिक के लबै म्हिमैंइ यो प्ल्हसि पिंम्। 
दुष्‍ट म्हिइ पिंबै ख्रो याहवेहजी आखो; झन् आछ्याँब सैं लसि पिंबै ख्रो कति आखो। 
स्योलिबै ग्वाइ खाबज्यै या आक्वें, दिलेया च्हैंसि मैंसि पोंब्मैंए ताँ ताँनइ क्वेंम्। 
आछ्याँबै के ललैया दुष्‍ट म्हिमैं आङ्हिंनले प्रम्, दिलेया सोजो म्हिइ च्हैंसि मैंसि लल् त्हुबै केमैं लम्। 
याहवेहए बिरोधर म्हिए ज्ञान बुद्धि, चाँजोमैं नेरो खैतबै सल्‍ला केर आफे। 
ल्हडें नेबर घोडामैं तयार लम्, दिलेया ट्होल् लब याहवेहए योर्न मुँ। 
