﻿हितोपदेश.
11.
छलु म्हिलु लबै पारा याहवेहजी आखो, दिलेया ठिक वजन मुँबै ढकइ छेन्ले क्वेस्याँ खी सैं तोंम्। 
थेब् प्हैंस्याँ फापिल त्हुम्, दिलेया थेब आप्हैंब्मैंने बुद्धि तम्। 
ठिक के लब्मैंइ भर लल् खाँबै के लम्, दिलेया भर लल् आखाँब्मैं ह्रोंसए आछ्याँबै केइन नास तम्। 
परमेश्‍वरजी ल्हयो आखल्‍ले निसाफ लबै त्हिंइर सै न्होरइ तोइ लल् आखाँ। दिलेया ठिक के लस्याँ कालउँइँले फ्रेमिंम्। 
भर लल् खाँबै म्हिइ लबै ठिक केइन च प्रबै घ्याँ छ्याँब लब्मुँ, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैं बिस्याँ ह्रोंसइ लबै आछ्याँबै केइन क्युरु खारयाम्। 
सोजो म्हिमैंइ लबै ठिक केइन चमैंए दुःखउँइँले फ्रेमिंम्, दिलेया भर लल् आखाँब्मैं बिस्याँ ह्रोंसइ लबै आछ्याँबै केइन ङोर फेम्। 
दुष्‍ट म्हि सियामा चइ थेंबै आशा या नास तयाम्, धै कमैबै सै न्होरए फिर आशा थेंबै म्हि या नास तयाम्। 
ठिक के लबै म्हि दुःखउँइँले जोगेब्मुँ, चए साटोर दुष्‍ट म्हिमैं दु:खर फेब्मुँ। 
परमेश्‍वर आम्हाँदिबै म्हिए सुँइ पोंबै ताँइ ह्रोंसए ङ्‍हेब-ट्हुब्मैंए सैं नल् लम्, दिलेया ज्ञान बिद्धिए ताँ पोंबइले ठिक के लब्मैं दु:खउँइँले फ्रेल् योंब्मुँ। 
ठिक के लब्मैंल बिब्धों-मैंब्धों तमा सहरर्बै म्हिमैं आनन्द तम्, छलेन दुष्‍ट म्हिमैं नास तमा म्हिमैं सैं तोंम्। 
ठिक के लबै म्हिमैंइ आशिक पिंमा सहरर्बै म्हिमैंल बिब्धों तम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैंए सुँइ पोंबै ताँइ लमा सहरर्बै म्हिमैं सग्या-प्हुग्याँ लवाम्। 
ताँ आक्होल् आखाँबै म्हिइ ह्रोंसए ङ्‍हेब्मैंए बिल्‍लि लप्रम, दिलेया ताँ क्होबै म्हि ल्हें आपोंल्‍ले टिम्। 
ताँ प्ह्रेइरि प्रबै म्हिइ बिल् आतबै ताँ खैले बिलै बिवाम्, दिलेया भर लल् खाँबै म्हिइ बिल् आतबै ताँमैं खों न्होंर्न थेंम्। 
ठिक के लबै नेता आरेस्याँ ह्‍युल नुयाम्, दिलेया सल्‍ला पिंब्मैं ल्हें मुँस्याँ छ्याँब् तम्। 
ङो आसेबै म्हिइ छे किंमा जमानि टिबै म्हिल नोक्सन तब्मुँ, दिलेया जमानि आटिबै म्हि बिस्याँ जोगेब्मुँ। 
आगुए फिर ल्हयो खबै च्हमिरिलाइ ताँनइ मान लम्, दिलेया ल्हयो आखबै म्हिइ सै न्होर मत्त्रे खुम्। 
आगुए फिर ल्हयो खबै म्हिल छ्याँब तम्, दिलेया दयाम्हाँया आरेबै म्हिलाइ दुःख तम्। 
दुष्‍ट म्हिइ छलु म्हिलुए के लम्; दिलेया छलु म्हिलु आलल्‍ले ठिक के लबै म्हिइ खैलसे या इनाम योंम्। 
ठिक के लबै म्हिए छ्ह छ्याँबै तमुँ, दिलेया दुष्‍ट म्हिए लिलि प्रबै म्हि कालए सुँर फेनेम्। 
आछ्याँबै सैं मुँबै म्हिलाइ याहवेहजी आखो, दिलेया ठिक के लप्रबै म्हि म्रोंसि खी सैं तोंम्। 
दुष्‍ट म्हिमैं दण्ड आयोंन् समा स्योरल् योंरिब् आरे, दिलेया ठिक के लब्मैं जोगेल् योंब्मुँ बिबै ताँ क्ह्रोंसेंन ग। 
च्हमिरि छ्याँब् मुँलेया बुद्धि आरेस्याँ तिलिए नखुँर माराए बुँलाकि खिब् धोंन् तब् ग। 
ठिक के लबै म्हिइ थेंबै आशा तो मुँलेया छ्याँब तम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैंइ आशा थेंबै सै आयोंमा ह्रिस खम्। 
सैं प्ल्हसि पिंबै म्हिइ मुइ झन ल्हें योंब्मुँ; दिलेया ह्रोंसने मुँन-मुँन् पिंल् आखाँबै म्हि झन् ङ्‍हाँदु तदै ह्‍याम्। 
आगुए खाँचोर पिंल् खाँबै म्हिल बिब् धों तम्, धै अरूलाइ भों खबै ताँ बिमिंसि सैं क्होमिंबै म्हिए ल्हागिर ल्होबै म्हि योंम्। 
म्‍ल्ह-नारि भकारिर तिगोले मुँलेया आचुँन्ले थेंबै म्हिलाइ म्हिमैंइ सराप पिंम्, दिलेया म्हिमैंलाइ म्‍ल्ह-नारि चुँल् त्हुम् बिब् मैंसि चुँबै म्हिइ आशिक योंम्। 
छ्याँबै के लप्रबै म्हिलाइ ताँनइ खोम्, दिलेया आछ्याँबै के लप्रबै म्हिए फिर आछ्याँबन् तखम्। 
ह्रोंसए सै न्होरए फिर भर लबै म्हि फापिल् त्हुम्, दिलेया ठिक के लबै म्हि पिङ्ग्या प्हो धोंले म्रौलेब्मुँ। 
ह्रोंसए परवाए फिर दुःख पिंबै म्हिइ तोइ योंरिब् आरे, धै आमादु म्हि बुद्धि मुँबै म्हिए केब्छैं तब्मुँ। 
ठिक के लबै म्हिइ छ्याँबै छ्ह थोब्मुँ, धै म्हिमैंलाइ छ्याँबै घ्याँर डोरेल् खाँबै म्हि बुद्धि मुँब् ग। 
ठिक के लबै म्हिइ ह्रोंसइ लबै छ्याँबै केए इनाम चु ह्‍युलर्न योंब्मुँ, छलेन दुष्‍ट म्हिमैं नेरो पापिमैंइ झन् कति थेबै दण्ड योंलै? 
