﻿हितोपदेश.
10.
बुद्धि मुँबै च्हइ ह्रोंसए आबा सैं तोंन् लम्, दिलेया आमाबै च्हइ आमालाइ न्हुँ खल् लम्। 
अनिया लसि कमैंबै सै न्होर तोइ केर् आफे, दिलेया ठिक के लसि छ्ह थोस्याँ क्हि कालउँइँले फ्रेम्। 
याहवेहजी ठिक के लब्मैं फोतें तल् आपिं, दिलेया दुष्‍टमैंइ मैंब् धों तब खीजी लल् आपिं। 
प्ल्हेगु म्हि आयोंब्-आख्युब् तयाम्, दिलेय जाँगर खल्‍ले के लबै म्हि प्लब योब् तम्। 
सर्खर म्‍ल्ह-नारि खुसि थेंबै च्ह बुद्धि मुँबै च्ह ग, दिलेया बालि खैबै त्हेर रोरिबै च्हइ आबाए मिं वाम्। 
ठिक के लबै म्हिइ आशिक योंमुँ, दिलेया दुष्‍ट म्हिइ छ्याँ-छ्याँबै ताँ पोंलेया चए सैंर आछ्याँबन् तम्। 
ठिक के लब्मैंलाइ मैंमा आशिक खम्, दिलेय दुष्‍टल मिं-क्ह्रन् म्हयाम्। 
ताँ क्होबै म्हिइ अर्थि बुद्धिए ताँ ङिंम्, दिलेया ल्हें पोंबै आमादु नास तयाम्। 
भर लल् खाँबै म्हि खनिर ह्‍यालै ढुक्‍कले प्रम्, दिलेया छलु म्हिलु लबै म्हिलाइ बिस्याँ म्हिमैंइ स्याब्मुँ। 
मिइ च्यप्लने चिप्लिले हस्त लबै म्हिइ दुःख पखम्, धै ल्हें पोंबै आमादु केर आफेब् तम्। 
ठिक के लबै म्हिइ पोंबै ताँमैंइ छ्याँबै घ्याँर डोरेम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिइ पोंबै ताँइ आगुलाइ न्होह्रों लम्। 
आगुलाइ म्‍लोसि पोंमा प्होंगि तम्, दिलेया म्हाँया लमा आछ्याँबै ताँमैं म्‍लेयाम्। 
च्हैब् मैंब् लसि ताँ क्होबै म्हिइ बुद्धिए ताँ पोंम्, दिलेया आमाबै म्हिए ल्हागिर प्हरे चैदिम्। 
बुद्धि मुँबै म्हिइ ज्ञान बुद्धिए ताँमैं सैंर थेंम्, दिलेया बुद्धि आरबै म्हिए सुँइ नास तबै ताँ पोंम्। 
प्लबै म्हिए सै न्होर चए ल्हागिर भोंबै सहर ग; ङ्‍हाँदुमैं बिस्याँ दु:ख योंसि नास तयाम्। 
ठिक के लसि योंबै मुइइ चमैंए छ्ह छ्याँब् तम्, दिलेया आछ्याँबै के लसि मुइइ कमेमा दण्ड योंम्। 
लोद-सैंदाए ताँमैं ङिंबै म्हिमैं छ्याँबै छ्ह योंबै घ्याँर प्रमुँ, दिलेया लोदा सैंदा लमा थेबै न्ह आलबै म्हि आछ्याँबै घ्याँर फेम्। 
सैं न्होंर आगुलाइ हेल लबै ताँ लोस्याँ क्हि स्योलिबै म्हि ग, धै आगुइ आब्रु ह्‍याबै ताँ लप्रबै म्हि आमादु ग। 
ताँ ल्हें पोंमा आछ्याँबै तल् खाँम्, दिलेया च्हैंसि मैंसि पोंबै म्हि बुद्धि मुँब् ग। 
ठिक के लबै म्हिइ निखुर चाँदि धों तबै छ्याँबै ताँमैं पोंम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिए सैंर बिस्याँ केर आफेब् आछ्याँबै ताँमैं तम्। 
ठिक के लबै म्हिइ पोंबै ताँइ ल्हें म्हिलाइ छ्याँब् लम्, दिलेया ज्ञान बुद्धिए ताँ आथेबइले आमादुमैं नास तयाम्। 
याहवेहए आशिकइ क्हि प्लब तम्, धै क्हिए फिर दु:ख तल् पिंरिब् आरे। 
आछ्याँबै के लमा सैं तोंस्याँ बुद्धि आरे, दिलेया च्हैंब् मैंब् लसि ताँ क्होल् खाँबै म्हि ज्ञान बुद्धिए ताँर सैं तोंम्। 
तो सैने दुष्‍ट म्हि ङ्हिंमुँ, च सैन् चए फिर तखब्मुँ, दिलेया ठिक के लब्मैंए सैंर मैंब पूरा तब्मुँ। 
नाँ-खैं खमा दुष्‍टमैं घ्रि या चैरिब् आरे, दिलेया ठिक के लब्मैं बिस्याँ खोंयोंन् बिले तरिब्मुँ। 
क्युँइ स कृब धोंले धै मिखुइ मि ख्रोंब् धोंले, प्ल्हेगुलाइ के लबर कुलस्याँ, कुलबै म्हिलाइ चइ छलेन् दु:ख पिंब्मुँ। 
याहवेहजी बिबै ताँ ङिंमा ह्रिंबै छ्ह योंम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैंए छ्ह बिस्याँ घटिदिवाब्मुँ। 
ठिक के लब्मैंइ आशा थेंबै ताँमैंइ लिउँइँ सैं तोंल् लम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैंइ थेंबै आशा तोन्-तो तयाम्। 
ठिक के लब्मैंए ल्हागिर याहवेहजी तेंबै घ्याँ लोबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग, दिलेया दुष्‍टमैंलाइ बिस्याँ नास लम्। 
ठिक के लबै म्हि ह्‍युलर खोंयोंइ क्ल्हे तल् योंब्मुँ, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैं बिस्याँ ह्‍युलर क्ल्हे तल् योंरिब् आरे। 
ठिक के लबै म्हिए सुँउँइँले बुद्धिए ताँमैं पोंम्, दिलेया स्योलिबै ताँ पोंबै ले थोवाब्मुँ। 
ठिक के लबै म्हिए सुँइ ताँनइ क्वेंबै ताँमैं पोंम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिए सुँइ बिस्याँ सैं नल् लबै ताँमैं मत्‍त्रे पोंम्। 
