﻿हितोपदेश.
6.
ओ ङए च्ह, क्हि ह्रोंसए ङ्‍हेंब्मैंए जमानि टिइमुँ बिस्याँ, ङो आसेबै म्हिइ ङ्‍हेंब्मैंने छे किंमा चुइ आफोस्याँ ङइ फोमिंस्यो बिसि क्हिइ बाछा फैइमुँ बिस्याँ, 
ह्रोंसइ फैबै बाछाइ क्हि फस्दियास्याँ, धै ह्रोंसए सुँइ पोंबै ताँइ क्हि ङोर फेइमुँ बिस्याँ, 
ओ ङए च्ह, ह्रोंसलाइ जोगेबै ल्हागिर ङइ बिब् धों लद्, तलेबिस्याँ क्हि आगुए योर फेयाइमुँ! छतसि ह्रोंसन् च्योंने तसि च ङाँर ह्‍याद्, धै जमानि टिसि क्हिइ बाछा फैबै ताँ माफ लमिंन् बिसि यो छ्युँ लद्। 
क्हि न्हरु आच्हुइद्, धै मि च्युँ आलद्! 
शिखार क्लोंब्मैंए योउँइँले फो स्योरब् धोंले, धै ङो चुब्मैंए ङोउँइँले नमें स्योरब् धोंले, क्हि या स्योर खो। 
ओ प्ल्हेगु, नौरो ङाँर ह्‍यासि चइ लबै के ङ्ह्‍योद्, धै बुद्धि मुँब् तद्। 
चल घ्याँ तेंब खाबै आत, छैं लब खाबै आत, हाकिम या आत। 
दिलेया रा-रोमैं खुबै त्हेर चमैंइ चबै सैमैं खुम्, धै खैंबै त्हेर रा-रोमैं खुथेंम्। 
ओ प्ल्हेगु, खोंयों समा क्हि रोरिमुँ? क्हि न्हरुउँइँले खोंयों छोरमुँ? 
“ङ तिस्याँदे रोम्, तिस्याँदे न्हरु च्हुइम्, यो च्याफैसि तिस्याँदे भों न्हम्,” बिमा 
ह्‍यो खब् धोंले क्हिए फिर दु:ख खब्मुँ, धै थाइ आसेल्‍ले क्हि आयोंब आख्युब तयाब्मुँ। 
केर आफेबै दुष्‍ट म्हिइ आगुए ताँ लप्रम्। 
छाबै म्हिमैंइ न्ह च्हैजै मि च्हैजै लम्, धै यो-प्हालेज्यै या हास्त लम्। 
चए सैंइ आछ्याँबै ताँमैं मत्त्रे मैंम्, धै चइ खोंयोंन् बिलै आक्ह्रिबै ताँबै रेम्। 
छतसि चए फिर थाइ आसेल्‍ले दुःख खब्मुँ; धै मैं-ङों लल् आयोंल्‍लेन् च सियाब्मुँ। 
याहवेहजी आखोबै बानिमैं ङिग्लो मुँ, ङिउलो ताँमैं खीए उँइँर बेल्‍ले आछ्याँब मुँ: 
ह्रिस खल्‍ले ङ्ह्‍योबै मि, स्योलिबै ताँ पोंबै ले, छ्याब आरेबै म्हि सैबै यो, 
आछ्याँबै चाँजोमैं लबै सैं, आछ्याँबै के लबर युन्-युन् प्रबै प्हले, 
स्योलिबै ग्वाइ पिंबै, आघें-अलिमैंए म्हाँजोर प्होंगि रेबै म्हि। छाबै बानि मुँबै म्हिमैं याहवेहजी तिफुँइ आखो। 
ओ ङए च्ह, ह्रोंसए आबाइ बिबै ताँमैं ङिंन्, धै ह्रोंसए आमाइ पिंबै अर्तिमैं आपिद्। 
च क्हिए खों न्होंर खोंयोंइन थेंन्; धै क्हिए खरिर खिद्। 
क्हि प्रमा चइ घ्याँ तेंब्मुँ; धै क्हि रोरिमैं या च क्हिनेन् तब्मुँ; क्हि छोरमा चइ क्हिलाइ लोदा-सैंदा लब्मुँ। 
तलेबिस्याँ चइ बिबै ताँमैं क्हिए ल्हागिर बत्ति ग, धै लोदा सैंदाए ताँमैं क्हिलाइ घ्याँ तेंबै ह्‍वे ग, धै बानि छ्याँब् तरिगे बिसि हौदिमा छ्याँबै छ्ह थोबर क्हिलाइ घ्याँ उँइँम्। 
आछ्याँबै के लप्रबै च्हमिरि नेरो छ्याँ-छ्याँबै ताँ पोंसि फसेल् म्हैबै च्हमिरिउँइँले चइ जोगेब्मुँ। 
च च्हमिरिलाइ छ्याँब म्रोंसि आछ्याँबै सैं आमैंन्, चए मिइ क्हिलाइ आफसेरिगे। 
तलेबिस्याँ फ्यालुस्योइ क्हि ङ्‍हाँदु लवाम्, धै फ्रें क्ल्योंप्रबै च्हमिरिइ क्हिए छ्ह नास लवाम्। 
म्हिइ ह्रोंसए क्वें आख्रोंन्ले तिंर मि थेंल् खाँम् रो वा? 
लुँरिबै मि राबाए फिर प्रइ बिस्याँ चए प्हले आख्रों रो वा? 
आगुए प्ह्रेंस्योने प्रबै म्हि या छान् तम्; दण्ड आयोंन् समा च स्योररिब् आरे। 
फो ख्रेंबै म्हिइ ह्‍योइसि चइ बिस्याँ, म्हिमैंइ चलाइ आछ्याँब आबि। 
दिलेया चइ ह्‍योरिब् स्याइ बिस्याँ चइ तिबाँ चवास्याँ ङिबाँ तेंसि फोल् त्हुब्मुँ, चए धिंर्बै ह्रोंसए सै न्होर ताँन् पिंल् त्हुब्मुँ। 
आगुए प्ह्रेंस्योने प्रबै म्हि आमादु ग; चइ ह्रोंसन् नास लवाम्! 
छाबै म्हिलाइ ताँनइ प्रिंमुँ धै चए न-मि ह्‍याम्, धै चए आब्रु ह्‍याबै ताँ खोंयोंइ म्हरिब् आरे। 
तलेबिस्याँ च म्रिंस्योए प्युँलाइ ह्रिस खल् लमा झन् ह्रिस खम्, छतसि ल्हयो आखल्‍ले चइ खि किंम्। 
ह्रिस म्हबर तो पिंलेया चइ किंल् आङिं; क्होल्सैंमैं क्हिइ कति पिंलेया चए ह्रिस आम्ह। 
