﻿भजनमैं.
147.
हल्‍लेलूयाह! ङ्योए परमेश्‍वरए क्वे प्रिंब बेल्‍ले छ्याँब ताँ गो, खीए मिं थेब् लब कति सैं तोंबै ताँ मुँ। 
याहवेहजी यरूशलेम धबै बनेमिंमुँ, इस्राएलउँइँले ल्हामिंब्मैंलाइ खीजी खागु लमिंमुँ। 
खीजी चोयाबै सैं सल् लमिंमुँ धै चमैंए सैं क्होल् लमिंमुँ। 
मुसारमैं च्हगन् मुँ बिसि खीजी सेइमुँ; धै च ताँन् मुसारमैंए मिं थेंमिंइमुँ। 
ङ्योए प्रभु बेल्‍ले थेब नेरो भोंब मुँ, खीए बुद्धि च्हैंसे च्हैंल् आखाँब मुँ; 
याहवेहजी ङ्हाँदुमैं नेरो सैं च्योंब तब्मैंलाइ भों पिंमुँ, दिलेया दुष्‍टमैंलाइ बिस्याँ खीजी सर प्योवाम्। 
धन्यबाद पिंदै याहवेहए क्वे प्रिंन्; बीणा ह्रादै ङ्योए परमेश्‍वरए क्वे प्रिंन्। 
खीजी मु न्हाँम्स्योइ हुमिंमुँ; धै पृथ्बीर नाँ युल् पिंमुँ; खीजी कोंजरे छि म्‍लोमिंमुँ। 
खेदोमैं नेरो कगए प्हसेमैं ङ्‍हेमा खीजी चल् पिंमुँ। 
घोडाए भोंने खी सैं आतों, म्हिए प्हलेने या खी सैं आतों, 
दिलेया याहवेहलाइ मान लब्मैं नेरो खीए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयार भर लब्मैंने खी सैं तोंमुँ। 
ओ यरूशलेम, याहवेहए मिं क्वेद्! ओ सियोन, ह्रोंसए परमेश्‍वर थेब् लद्! 
तलेबिस्याँ क्हिए मुल म्रामैंए जीगलमैं खीजी भोंब लमिंइमुँ, धै क्हिए प्हसेमैंए फिर खीजी आशिक पिंइमुँ। 
क्हिए साँदमैंर खीजी प्होंगि तल् आपिं; धै ताँन् भन्दा छ्याँबै गउँ क्हिलाइ पिंमुँ। 
खीजी पृथ्बीर छ लद् छु लद् बिमुँ, धै खीए ताँ पृथ्बीइ युनन् ङिंम्। 
क्युए पै धोंलेन् खीजी क्लिं कुल्मिंम्, मेब्रो धोंलेन् खीजी प्हमइ प्रामुँ। 
खीजी तिस्यु कुल्मिंमुँ, खीजी कुल्मिंबै ङ्युँबै खैंर खाब् राल् खाँमुँ? 
खीजी ताँ पोंसि चमैं ताँन् बिलिदिवाम्। खीजी खैं कुल्मिंमा क्युमैं बगेबर होंम्। 
खीजी ह्रोंसए ताँ याकूबने धै ह्रोंसए ठिममैं नेरो निसाफमैं इस्राएलने उँइँमिंइमुँ। 
अरू ह्रेमैंए ल्हागिर खीजी छाबै केमैं आलइमुँ; खीए ठिममैं चमैंइ आसेइमुँ। हल्‍लेलूयाह! याहवेहए मिं क्वेद्! 
