﻿भजनमैं.
137.
बेबिलोनर्बै स्योंमैंए रेर टिमा सियोनलाइ मैंसि ङ्यो क्रोइ। 
चर्बै बैंस बिबै सिधुँमैंर ङ्योइ ह्रोंसए बीणामैं च्योइ। 
तलेबिस्याँ ङ्योलाइ च्युबर बोब्मैंइ चर ङ्योने क्वे प्रिंबर ल्हैदिइ, धै “ङिए सैं तोंबै ल्हागिर सियोनए क्वेंमैं प्रिंन्!” बिसि ङ्योए फिर दुःख पिंब्मैंइ ङ्योने बिइ। 
आगुए ह्‍युलर ङ्योइ याहवेहए क्वे खैले प्रिंब? 
ओ यरूशलेम, ङइ क्हिलाइ म्‍लेयाइ बिस्याँ ङए क्योलो योइ ह्रोंसए सिपमैं म्‍लेयारिगे! 
ङइ क्हिलाइ आमैंस्याँ, ङए ताँन् भन्दा सैं तोंबै सै यरूशलेम ग! बिसि ङइ आबिस्याँ, ङए ले तालुर ह्रेंयारिगे! 
ओ याहवेह, यरूशलेम नास तबै त्हिंइर एदोमिमैंइ खैबै के लल मैंन्दि, “चु फुवाद्, चुए तें समन् फुवाद्!” बिसि चमैं चिरल। 
ओ बेबिलोनए च्हमि, क्हि नास लवाब्मुँ। ङिए फिर क्हिइ खै लल, छाबन् खि किंबै म्हिइ आशिक योंब्मुँ। 
क्हिए च्युगुथिरि कोलोमैंलाइ क्हासि युँमार प्योवाबै म्हिइ आशिक योंब्मुँ। 
