﻿भजनमैं.
119.
छ्याब् आरेब्मैंइ आशिक योंम्; चमैं याहवेहए ठिमर बिब् धोंले प्रम्। 
खीजी बिबै ताँमैं ङिंब्मैं, नेरो सैं न्होंउँइँले खीलाइ म्हैब्मैंइ आशिक योंम्। 
चमैंइ आछ्याँबै केमैं आल, दिलेया खीए घ्याँर प्रम्। 
ङिइ लल् त्हुबै के ताँन् छेनाले लरिगे बिसि ङिइ लल् त्हुबै ताँमैं क्हिजी पिंथेंइमुँ। 
क्हिए निसाफमैं ङिंबै ल्हागिर ङल आछ्याँबै घ्याँर प्रबै सैं आखस्याँ कति छ्याँब् तमल! 
झाइले क्हिए ताँन् ताँमैं च्हैंसि मैंसि लसि ङ फापिल त्हुरिब आरे। 
क्हिए ठिक ठिममैं लोसि ङए छ्याँबै सैंइ क्हिए मिं थेब् लब्मुँ। 
क्हिजी पिंबै ठिमर्बै ताँमैं ङिंस्यो; ङलाइ खैंमैंइ आपिमिंन्। 
फ्रेंसि म्हिइ आछ्याँबै केमैंउँइँले ह्रोंसलाइ खैले जोगेसि थेंल् खाँम्? क्हिए ताँइ बिब् धोंले प्रसिन् ग। 
ङइ ह्रोंसए सैं न्होंउँइँलेन् क्हिलाइ म्हैमुँ; क्हिए ताँमैं थोसि प्रबइले ङ जोगेमिंन् 
क्हिए बिरोधर ङइ पाप आलरिगे बिसि क्हिजी बिबै ताँमैं ङए सैं न्होंर जोगेसि थेंइमुँ। 
ओ याहवेह, क्हिए मिं थेब् तरिगे! क्हिए ठिममैं ङ लोमिंन्! 
क्हिए सुँउँइँले त्होंबै ताँन् ठिममैंए बयन ङइ लमुँ। 
ल्हें सैन्होर योंबै म्हि सैं तोंब् धोंले क्हिजी बिबै ताँमैं ङिंबर ङए सैं तोंम्। 
क्हिजी लद् बिबै ताँमैं ङइ सैंर मैंमुँ धै क्हिजी लोमिंबै ताँमैं ङइ मैंरिइमुँ। 
क्हिजी पिंबै ठिममैंर ङए सैं तोंरिब्मुँ; धै क्हिए ताँमैं ङ खोंयोंइ म्‍लेरिब् आरे। 
ङ ल्हें सोसि क्हिए ताँमैं ङिंरिगे बिसि ह्रोंसए के लबै म्हिलाइ बिब् धों मैंब् धों लमिंनु। 
क्हिए ठिमर्बै आचम्बै ताँमैं ङइ म्रोंल् योंरिगे बिसि ङए मि थोमिंनु। 
ङम् चु ह्‍युलर ङ्हिरोबै प्ह्रें ग; क्हिए ताँमैं ङउँइँले आलोमिंन्! 
क्हिए ठिममैं क्होबर ङए खों खोंयोंन् बिलै क्यु पिब् धोंन् तम्। 
थेब् प्हैंब्मैंलाइ क्हिजी हौदिमुँ। चमैं सरापए न्होंर मुँ, क्हिजी तेंबै घ्याँर चमैं आप्र। 
क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ ङिंइमुँ। छतसि ङए अब्ब्रु वासि ङलाइ प्ह्रब्मैं ङ ङाँइँले स्योमिंन्। 
क्रथे मिंथेमैं खागु तसि ङए बिरोधर ताँ लम्, दिलेया क्हिए के लबै म्हिइ क्हिए निसाफमैं छेनाले मैंब्मुँ। 
क्हिजी बिबै ताँमैंइ ङए सैं तोंन् लइमुँ; च ताँमैंइन ङलाइ छेनाले लोदा सैंदा लम्। 
ङ त्हुलर्न सिबि छेइमुँ, छतसि क्हिजी बिब् धोंलेन् ङए रक्षा लमिंन्! 
ङए बानि ब्योर खै तब् मुँ बिसि ङइ क्हिने बिमा क्हिजी ङ जवाफ पिंइ; क्हिजी पिंबै ठिममैं ङलाइ लोमिंन्! 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं छेनाले क्होल् खाँरिगे बिसि क्हिजी लबै औदिबै केमैं ङइ मैंरिम्। 
शोकइ लमा ङ तोइ लल् आखाँब् तइमुँ; छतसि क्हिए ताँइ बिब् धोंले ङ भोंब् लमिंन्! 
आछ्याँबै घ्याँमैंउँइँले ङलाइ स्यो लसि थेंन्; धै ङए फिर दयाम्हाँया लसि क्हिए ठिमर्बै ताँमैं ङ लोमिंन्! 
ङइ क्ह्रोंसेन्बै घ्याँ त्हाँइमुँ; क्हिए निसाफमैं ङइ ङए ओंसों थेंइमुँ। 
ओ याहवेह, क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ ङिंइमुँ। ङ फाफिल् लल् आपिंन्! 
क्हिजी बिबै घ्याँर ङ प्रइमुँ, तलेबिस्याँ क्हिजी ङए खों खाँसों ङ्हाँन् लमिंइमुँ! 
ओ याहवेह, क्हिए निसाफमैंइ बिब् धोंलेन् प्रब ङलाइ लोमिंन्; धै चमैंइ बिब् ङिंसि ङ लिउँइँ समा प्ररिगे। 
ङलाइ क्होल् खाँबै शक्ति पिंन्, धै ङइ क्हिए ठिमर्बै ताँमैं म्हाँदिब्मुँ; धै ङए खों न्होंउँइँलेन् ङ ङिंब्मुँ। 
क्हिजी ल्हैदिबै के छेनाले लल् खाँबै म्हि ङलाइ तल् पिंनु, तलेबिस्याँ च केर्न ङए सैं तोंम्। 
ङए सैंर तोइ सैलैया लोब् आखरिगे बिसि ङए सैंर क्हिए बिबै ताँमैं थेंमिंन्। 
ङए मिइ केर आफेबै सैमैं ङ्ह्‍योल् आपिंन्; क्हिए ताँइ बिब् धोंलेन् ङए‍ रक्षा लमिंन्। 
क्हिलाइ मान लबै म्हिमैंने क्हिजी बाछा फैइमुँ; क्हिए के लबै म्हिए ल्हागिर च बाछा पूरा लमिंन्। 
क्हिए ठिममैं छ्याँब मुँ, दिलेया च ठिममैं म्हाँदिबइले म्हिमैंइ ङलाइ प्ह्रम्। ङ फा पिल त्हुलै बिसि ङ ङ्हिंम्। छतसि ङलाइ प्ह्रबै म्हिमैं ङउँइँले स्योमिंन्! 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ताँन् ङइ लइमुँ! छतसि ठिक निसाफ लसि ङलाइ जोगेमिंन्! 
ओ याहवेह, क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँया ङइ योंरिगे, क्हिजी बाछा फैसि पिंम् बिबै मुक्ति ङए ङाँर खरिगे; 
छतस्याँ ङलाइ प्ह्रब्मैंलाज्यै या ङइ बिल् योंब्मुँ, तलेबिस्याँ क्हिजी बिबै ताँर ङइ भर थेंइमुँ। 
खोंयोंन् बिलै ङइ क्हिए क्ह्रोंसेंन्बै ताँमैं पोंल् खाँरिगे; तलेबिस्याँ क्हिए निसाफमैंर ङइ आशा थेंइमुँ। 
क्हिए ठिमर्बै ताँमैं ङइ खोंयोंन् बिलै म्हाँदिब्मुँ। 
ङ खाँसो ङ्हाँन्ले प्रब्मुँ, तलेबिस्याँ क्हिजी ल्हैदिबै केमैं लबै भों ङइ लइमुँ। 
म्रुँमैंए उँइँर क्हिजी बिबै ताँमैंए बारेर ङ पोंब्मुँ, धै ङ फापिल् त्हुरिब् आरे। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं लमा ङए सैं तोंम्, तलेबिस्याँ क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ खोम्। 
क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ खोसि म्हाँदिम, धै क्हिए निसाफैंन् ङइ मैंरिम्। 
ह्रोंसए के लबै म्हिने फैबै बाछा मैंमिंन्, तलेबिस्याँ चउँइँले क्हिजी ङलाइ आशा पिंइमुँ। 
ङए फिर दुःख तमा क्हिजी फैबै बाछाइन ङए सैं क्होमिंइमुँ, च बाछाइन ङ जोगेमिंइमुँ। 
तोंन् तोर्न थेब् प्हैंब्मैंइ ङलाइ प्ह्रसि निस्योइमुँ, दिलेया क्हिए ठिमउँइँले ङ ह्रेंगो आतइमुँ। 
क्हिजी स्योंम् ओंनों लबै निसाफमैं ङइ मैंरिइमुँ। छतसि ओ याहवेह, चमैंइन ङए सैं क्होमिंइमुँ। 
क्हिए ठिमर्बै ताँमैंइ बिब् धों आलबै दुष्‍टमैं म्रोंसि ङ बेल्‍ले ह्रिस खइमुँ। 
ङ खनिर टिलैया क्हिए निसाफमैंए बारेर ङइ भजन प्रिंरिम्। 
ओ याहवेह म्हुँसरैया ङ क्हिलाइन मैंरिमुँ, धै क्हिए ठिमइ बिब् धोंलेन् ङइ लरिम्। 
ङ खोंयोंन् बिलै क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लरिइमुँ। 
ओ याहवेह, ङ‍ए चैदिबै सै क्हिन् ग! क्हिए ताँमैं ङिंम् बिसि ङइ बाछा फैइमुँ। 
ङए खों न्होंउँइँलेन् क्हिलाइ म्हैइमुँ; क्हिजी फैबै बाछा मैंसि ङए फिर दयाम्हाँया लमिंन्। 
ङए बानि ब्योर ङइ च्हैंब् मैंब् लइमुँ, धै क्हिए ताँइ बिब् धोंबै घ्याँर ङइ प्रबै भों लइमुँ। 
क्हैल् आलल्‍ले युन्ले क्हिजी ल्हैदिबै के लबै सैं ङल् मुँ। 
दुष्‍ट म्हिमैंइ ङलाइ छोइ फैथेंलैया क्हिए ठिमर्बै ताँमैं ङ म्‍लेरिब् आरे। 
क्हिजी लबै ठिक निसाफमैंए ल्हागिर म्हुँइँस आधरैया क्हिलाइ धन्यबाद पिंबर ङ रेम्। 
क्हिने ताँन् ङ्हिंब्मैंए थु ङ ग; ओं, क्हिजी ल्हैदिबै के ताँन् लब्मैंए थु ङ ग। 
ओ याहवेह, क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाजी पृथ्बी प्लिंइमुँ; क्हिए निसाफमैं ङलाइ लोमिंन्! 
ओ याहवेह, क्हिजी ताँ बिब् धोंलेन् क्हिए के लबै म्हिलाइ बिब् धों मैंब् धों लमिंन्। 
क्हिए ताँमैं ङइ क्वेंइमुँ; छतसि ज्ञान बुद्धिए छ्याँब ताँमैं ङलाइ लोमिंन्। 
ङए फिर दुःख खब् भन्दा ओंसों ङ घ्याँ फ्लेसि प्ररिल, दिलेया तारेम् क्हिजी बिबै ताँमैं ङिंसि ङ प्रब्मुँ। 
क्हि स्वाब मुँ, क्हिजी छ्याँबै के लम्; क्हिए निसाफइ बिब् धोंले प्रब ङलाइ लोमिंन्। 
थेब् प्हेंब्मैंइ ङए बिरोधर स्योलिबै ताँमैं ललैया, क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ ताँन् खोंउँइँले लम्; 
चमैंए खों सारो मुँ, चमैंइ खाबलाज्यै या दयाम्हाँया आल। दिलेया ङए सैं बिस्याँ क्हिए ठिमर्बै ताँमैंर्न तोंरिम्। 
ङए फिर दुःखमैं तखब छ्याँबन् तइ, तलेबिस्याँ क्हिए निसाफमैं ङइ क्होल् योंइ। 
मारा नेरो चाँदिए हजार टुक्र भन्दै या क्हिए सुँउँइँले त्होंबै ठिम ङए ल्हागिर बेल्‍ले छ्याँब मुँ। 
क्हिए योजीन् ङ बनेइ; क्हिए ताँमैं लोबर ङलाइ क्होबै शक्ति पिंन्। 
क्हिजी बिबै ताँर ङइ आशा थेंइमुँ; छतसि क्हिलाइ मान लब्मैं ङलाइ म्रोंसि सैं तोंरिगे! 
ओ याहवेह, क्हिजी लबै निसाफमैं ठिक मुँ। तले ङलाइ दुःख पिंइ बिस्याँ क्हि भर लल् खाँब मुँ बिसि ङइ सेइमुँ। 
ङ क्हिए के लबै म्हिने क्हिजी फैबै बाछाउँइँले क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयार ङए सैं क्होमिंन्। 
क्हिए ठिमर्बै ताँमैंइन ङए सैं तोंन् लमिंम्; छतसि ङ सोरिगे बिसि क्हिए ल्हयो ङए फिर थेंमिन्। 
थेब् प्हैंब्मैं फा पिन् तरिगे तलेबिस्याँ चमैंइ तोन् तोर्न ङए न्होह्रों लम्; दिलेया ङ बिस्याँ क्हिजी ल्हैदिबै केमैं मैंरिब्मुँ। 
क्हिलाइ मान लब्मैं ङउँइँ तोरिगे; ओं, क्हिजी बिबै ताँमैं क्होब्मैं ङउँइँ तोरिगे। 
ङ फापिल् आत्हुबै ल्हागिर क्हिए निसाफमैंइ बिब् धोंले ङए खों छ्याब मुँब आतरिगे। 
क्हिजी खोंयों जोगेमिंब् ङ्‍हे बिसि क्हिए घ्याँ ङ्‍ह्‍योन-ङ्‍ह्‍योन् ङ नारल् खाँइ। दिलेया क्हिजी फैबै बाछार ङइ आशा थेंइमुँ। 
क्हिजी फैबै बाछाए ताँ मैंन-मैंन् ङए मि छेन्ले आम्रोंब् तल् खाँइमुँ; “खोंयों क्हिजी ङए सैं क्होमिंमुँ?” 
केर आफेबै च्युँयाबै छाकल धोंन् ङ तयाइमुँ, दिलेया क्हिए निसाफमैं ङइ आम्‍लेइमुँ। 
ङइ अझै खोंयों समा प्रेंल् त्हुब् जा? ङए न्होह्रों लब्मैंलाइ क्हिजी खोंयों दण्ड पिम्? 
क्हिए ठिमर्बै ताँ आङिंसि थेब् प्हैंब्मैंइ ङ पायारिगे बिसि होंल्दो ताइमुँ। 
क्हिए ताँन् ताँमैं भर लल् खाँब मुँ; छतसि ङ ल्होमिंन्, तलेबिस्याँ म्हिमैंइ तोन् तोर्न ङलाइ ह्रुगुदिइमुँ! 
चमैंइ ङ धन्दै सैवाब, दिलेया क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लसिन् मुँ। 
क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाइ ङए फिर रक्षा लमिंन्, तलेबिस्याँ क्हिए सुँउँइँले त्होंबै ताँमैंइ बिब् धों ङइ लब्मुँ। 
ओ याहवेह, क्हिजी बिबै ताँ खोंयोंन् बिलै तरिम्; सवर्गर च भोंले थेंइमुँ। 
क्हिजी पोंबै ताँमैं पुस्ता-पुस्ता समान् तरिम्; पृथ्बी क्हिजीन् छेनाले बनेइ, छतसि च खोंयोंन् बिलै तरिम्। 
क्हिए निसाफमैंइ तो‍-तो बिइमुँ तिंयाँ समन् छान् तरिइमुँ, तलेबिस्याँ क्हिए ताँ तोंन्दोरिइ म्हाँदिल् त्हुम्। 
क्हिए ठिमर्बै ताँमैंइ ङए सैं तोंल् आलस्याँ, ङए दुःखइ लमा ङ सियामल। 
क्हिजी लोदा सैंदा लबै ताँमैं ङ खोंयोंइ म्‍लेरिब् आरे, तलेबिस्याँ चमैंउँइँलेन् ङ सोरिल् योंइमुँ। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लसिन् मुँ; ङ जोगेमिंनु तलेबिस्याँ ङ क्हिलन् ग। 
ङलाइ सैब् बिसि दुष्‍ट म्हिमैं ह्रेसि टिइमुँ, दिलेया ङए सैंइ क्हिजी बिबै ताँमैंन् मैंरिम्। 
तो सैन् मुँलेया तिस्याँ मत्‍त्रे ग बिब ङइ सेइमुँ, दिलेया क्हिए ताँमैं बिस्याँ खोंयोंन् बिलै तरिम्। 
क्हिए ठिम ङइ बेल्‍ले खोम्! त्हिंतिमिन् ङ चन् मैंरिम्। 
क्हिए ताँमैं खोंयोंन् बिलै ङए सैंर थेंइमुँ, च ताँमैंइन ङए शत्तुरमैं भन्दा ङ बुद्धि मुँब लमिंम्। 
ङलाइ लोमिंब्मैंइ भन्दा ङइ ल्हें क्होइमुँ, तलेबिस्याँ क्हिजी बिबै ताँमैं ङए सैंर मैंरिमुँ। 
चिब्मैंइ भन्दा ङइ ल्हें च्हैंब् मैंब् लल् खाँम्; तलेबिस्याँ क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लम्। 
क्हिजी बिब् धोंबै केमैं लल् खाँरिगे बिसि ङइ आछ्याँबै के लबै घ्याँर प्रब पिवाइमुँ। 
क्हिए निसाफमैंइ बिब् धोंलेन् ङ प्ररिइमुँ, तलेबिस्याँ छले प्रबर क्हिजीन् ङ लोमिंइमुँ। 
क्हिजी फैबै बाछा ङए लेर बेल्‍ले लिंब तइमुँ, क्वे खुदु भन्दै या ङए सुँर च बेल्‍ले लिंइमुँ। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैंउँइँलेन् ङइ च्हैब् मैंब् लल् खाँबै शक्ति योंइमुँ; छतसि ताँन् आछ्याँबै के लबै घ्याँमैं ङइ पिवाल् खाँइमुँ। 
क्हिए ताँ ङए प्हलेमैंए ल्हागिर बत्ति ग, धै ङ प्रल् त्हुबै घ्याँर ङलाइ डोरेबै ह्‍वे ग। 
क्हिए ठिक निसाफमैंइ बिब् धोंबै के लब्मुँ बिसि ङइ कसम चइमुँ। 
ङइ बेल्‍ले दुःख योंइमुँ; ओ याहवेह, क्हिजी बिब् धोंलेन् ङलाइ जोगेमिंन्! 
ओ याहवेह, ङइ क्हिए मिं क्वेमा क्हि सैं तोंमिंन्। धै क्हिए निसाफमैं ङलाइ लोमिंन्। 
ङ कालए सुँर्न फेल् त्हुलैया क्हिए ठिमर्बै ताँमैं ङइ म्‍लेरिब् आरे। 
दुष्‍ट म्हिमैंइ ङए ल्हागिर ङो चुइमुँ, दिलेया क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लइन मुँ। 
क्हिजी बिबै ताँमैं ङए ल्हागिर मारा मुइ भन्दा थेब मुँ, च ताँमैंइ खोंयोंइ बिलै ङ‍ए सैं तोंन् लम्। 
ङ आसिन् समा क्हिए निसाफमैं म्हाँदिब्मुँ बिसि ङइ सैं लइमुँ। 
सैं ङ्हिरि तबै म्हिमैं ङइ आखो, दिलेया क्हिए ठिम ङइ खोम्। 
क्हि ङए लोबै क्‍ल्‍ह्‍यो नेरो ढाल ग; क्हिए ताँर ङइ भर थेंइमुँ। 
ङए परमेश्‍वरए ताँमैं ङइ छेनाले ङिंरिगे बिसि, ओ दुष्‍ट के लब्मैं, ङउँइँले ह्रेंगो तह्‍याद्। 
ङ सोरिबै ल्हागिर क्हिजी फैबै बाछा अनुसार ङलाइ भोंब लमिंन्। ङइ थेंबै आशा फुल् आपिंन्। 
ङ सोल् योंरिगे ङलाइ जोगेमिंन्; धै क्हिए निसाफमैं खोंयोंन् बिले ङइ छेनाले म्हाँदिब्मुँ! 
क्हिए निसाफमैं आङिंब्मैं क्हिजी भ्योंवाम्, तलेबिस्याँ चमैंइ पोंबै स्योलिबै ताँमैं केर आफे। 
पृथ्बीर्बै ताँन् दुष्‍ट म्हिमैंलाइ क्हिजी कसिं भ्योंब् धोंले भ्योंवाम्, छतसि क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ बेल्‍ले खोम्। 
क्हिने ङ्हिंसि ङ त्हाररिमुँ, धै क्हिए निसाफमैं म्रोंसि ङ ङ्हिंइमुँ। 
ङइ क्ह्रोंसेंन्बै ठिक केमैं लसि प्रइमुँ; छतसि दुःख पिंब्मैंए योर ङलाइ आवाथेंन्। 
ह्रोंसए के लबै म्हिलाइ छ्याँबै के लमिंबै जिम्मा किंन्; थेब् पैंब्मैंइ ङलाइ खैच्हिजी लल् आयोंरिगे। 
क्हिजी खोंयों जोगेमिंब् ङ्‍हे? धै क्हिजी फैबै क्ह्रोंसेंन्बै बाछा खोंयों पिंब् ङ्‍हे? बिसि ङए मि छेन्ले आम्रोंब् तल् खाँइमुँ; 
क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयार ह्रोंसए के लबै म्हिए फिर ल्हयो लमिंन्, धै क्हिए निसाफमैं ङलाइ लोमिंन्। 
ङ क्हिए के लबै म्हि ग! छतसि क्हिजी बिबै ताँमैं क्होल् खाँरिगे बिसि ङलाइ च्हैंब् मैंब् लल् पिंन्! 
ओ याहवेह, म्हिमैंइ क्हिए ठिमए बिरोध लइमुँ! चमैंलाइ तो लल् त्हुब् जा क्हिजीन् लद्। 
मारा मुइ भन्दा, बेल्‍ले छ्याँबै मारा भनदै या, क्हिए ताँमैंन् ङइ खोम्, 
धै क्हिजी लद् बिबै ताँन् केमैं ङइ लइमुँ; आछ्याँबै के लबै ताँन् घ्याँ ङइ आखो। 
क्हिजी बिबै ताँमैं औदिबै मुँ; छतसि सैं न्होंउँइँलेन् ङइ चमैं ङिंइमुँ। 
क्हिए ताँए अर्थ खोल्दिमिंमा ज्ञान बुद्धि योंमुँ, धै आह्र आसेब्मैं या ह्रब् सेब् तम्। 
क्हिए ताँमैं ङइ छेनाले क्होदा ङ्हाँसि ङ क्यु पिब् धोंले सो हेंम्। 
क्हिए मिं म्हाँया लब्मैंए फिर क्हिजी ल्हयो लब् धोंले ङए फिर दयाम्हाँया लसि ङ ङाँइ तोमिंन्। 
क्हिजी फैबै बाछाइ बिब् धोंलेन् ङलाइ ठिक घ्याँर डोरेमिंन्, तोइ सैज्यै या ङलाइ पापर च्होवाल् आखाँरिगे। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं लल् खाँबै ल्हागिर ङलाइ दु:ख पिंब्मैंउँइँले ङ जोगेमिंन्। 
क्हिए के लबै म्हिलाइ छ्याँब लमिंन्; धै क्हिए निसाफमैं ङलाइ लोमिंन्। 
म्हिमैंइ क्हिए ठिम आङिंब् म्रोंमा ङए सैं नसि मिग्लि युम्। 
ओ याहवेह, क्हिजी ठिक के लमुँ, धै क्हिए निसाफमैं ठिक मुँ। 
क्हिजी बिबै ताँमैं ठिक मुँ, धै क्ह्रोंसेंन्बै भर लल् खाँबै ताँमैं मुँ। 
ङए शत्तुरमैंइ क्हिए ताँमैंलाइ तो धोंइ आङ्हाँब् म्रोंसि ङ बेल्‍ले त्होंदो रासि मिइ धोंले ङलाइ ख्रोंइमुँ। 
क्हिजी फैबै बाछार्बै ताँमैं जाँच लसि पक्‍का मुँ, छतसि क्हिए के लबै म्हिइ च ताँ बेल्‍ले खोम्। 
ङ तोंन् तोर्बै मुँ बिसि म्हिमैंइ म्हि आच्हि, दिलेया क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ आम्‍ले। 
क्हिजी लबै ठिक केमैं खोंयोंन् बिलै तरिमुँ, धै क्हिए ठिमर क्ह्रोंसेंन्बै ताँमैं मुँ। 
ङए फिर थेबै दुःख तइमुँ, दिलेया क्हिए ताँमैंइ ङए सैं तोंल् लइमुँ। 
क्हिजी बिबै ताँमैं खोंयोंन् बिलै ठिक मुँ! ङ सोरिगे बिसि च ताँमैं क्होबै शक्ति पिंन्। 
ओ याहवेह, ङए सैं न्होंउँइँलेन् ङइ क्हिने ग्वार हिमा ङ जवाफ पिंन्, धै क्हिए निसाफमैं ङइ म्हाँदिब्मुँ। 
ङइ क्हिने ग्वार ह्रिमा ङ जोगेमिंन्, झाइले क्हिजी बिबै ताँमैं अनुसार ङ प्रब्मुँ। 
त्हिंइ प्योब् भन्दा ओंसों रेसि ङ क्हिने ग्वार ह्रिमुँ; ङइ क्हिए ताँए फिर आशा थेंइमुँ। 
क्हिजी फैबै बाछाए ताँमैं मैंबै ल्हागिर म्हुँइँस तिरो ङ न्हरु आख। 
ओ याहवेह, क्हिजी खोंयोंन् बिलै ङने म्हाँया लमुँ; छतसि ङए ताँ थेमिंनु, क्हिए निसाफमैं अनुसार ङलाइ जोगेमिंन्। 
आछ्याँबै के लप्रबै दुष्‍ट म्हिमैं ङए ङाँर खसिन् मुँ, क्हिए ठिमर्बै ताँमैं चमैंइ तिफुँइ आम्हाँदि! 
दिलेया ओ याहवेह, क्हि ङए ङाँर्न मुँ, धै क्हिए ताँन् ताँमैं क्ह्रोंसेंन्बै मुँ। 
खोंयोंन् बिलै तरिगे बिसि क्हिजी क्हिए ताँमैं प्ह्रिथेंइ बिसि ङइ च ताँमैंउँइँले ओंसों ओंनोंन् लोइ। 
क्हिए ठिम ङइ आम्‍लेइमुँ, छतसि ङए दुःख ङ्ह्‍योमिंसि ङ फ्रेमिंन्। 
ङए ख लसि ङए ल्हागिर पोंमिंन्, धै चु दु:खउँइँले ङ फ्रेमिंन्; क्हिजी फैबै बाछा अनुसार ङलाइ जोगेमिंन्! 
दुष्‍टमैंइ मुक्ति योंरिब् आरे, तलेबिस्याँ क्हिए निसाफमैं चमैंइ आम्हाँदि। 
ओ याहवेह, क्हिजी ङए फिर बेल्‍ले ल्हयो खमुँ; क्हिए निसाफमैंइ बिब् धोंलेन् ङए रक्षा लमिंन्। 
ङलाइ ह्रुगुदिबै शत्तुरमैं ल्हें मुँ, दिलेया क्हिजी तामैं बिब् धोंलेन् प्ररिब ङ आपिइमुँ। 
धोका पिंबै म्हिमैं ङइ तिफुँइ आखो; तलेबिस्याँ क्हिजी बिबै ताँमैं चमैंइ आङिं। 
ङ्ह्‍योत्ति, क्हिजी चु के लद् बिबै ताँमैं ङइ कति म्हाँया लइमुँ! छतसि ओ याहवेह, क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाजी ङलाइ रक्षा लमिंन्। 
क्हिजी पोंबै ताँन् ताँमैं क्ह्रोंसेंन्बै मुँ, क्हिए ताँन् ठिक निसाफमैं खोंयोंन् बिलै तरिम्। 
क्रथे मिंथेमैंइ तोन्-तोर्न ङलाइ ह्रुगुदिम्, दिलेया ङए सैं क्हिए ताँर्न तरिम्। 
लुडिसि पखबै सै न्होर योंबै म्हि सैं तोंब् धोंले क्हिजी फैबै बाछए ताँर ङ सैं तोंम्। 
स्योलिबै ताँमैंर ङ धोंइ आङ्हाँ, छाबै ताँमैं ङइ आखो, दिलेया क्हिए ठिम ङइ खोम्। 
क्हिए ठिक निसाफमैंए ल्हागिर तिंगैंर्न ङइ ङिखे समा क्हिए मिं थेब् लम्। 
क्हिए ठिमइ खोब्मैंइ तो सैरै या न्हुँ लल् आत्हु; तो सैज्यै या चमैंलाइ ट्होल् आखाँ। 
ओ याहवेह, क्हिजी जोगेमिंब्मुँ बिसि ङइ ह्रेरिइमुँ; धै क्हिए ताँमैं अनुसार ङ प्ररिइमुँ। 
क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ ङिंरिइमुँ; तलेबिस्याँ च ताँमैं ङइ बेल्‍ले खोम्। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लमुँ, धै क्हिजी बिबै ताँमैं ङइ ङिंम्; तलेबिस्याँ ङए ताँन् बानि ब्योर क्हिजी सेइमुँ। 
ओ याहवेह, ङइ ग्वार ह्रिमा क्हिजी थेमिंनु; क्हिए ताँइ बिब् धोंले ङलाइ क्होबै शक्ति पिंन्! 
ङइ यो छ्युँ लमा क्हिजी थेमिंनु; क्हिजी फैबै बाछा अनुसार ङलाइ फ्रेमिंन्। 
क्हिए निसाफमैं ङलाइ क्हिजी लोमिंम्; छतसि ङए सुँउँइँले खोंयोंन् बिलै क्हिए मिं क्‍वेबै ताँमैं त्होंरिगे। 
क्हिए ताँमैं ताँन् ठिक मुँ; छतसि ङए सुँइ क्हिए बाछाए छ्याँबै बयन प्रिंरिगे। 
क्हिजी ल्हैदिबै केमैं ङइ लइमुँ; छतसि क्हिए योजी खोंयोंन् बिलै ङलाइ ल्होमिंरिगे। 
ओ याहवेह, ङइ क्हिए मुक्तिर आशा थेंइमुँ, धै क्हिए ठिमइ ङए सैं तोंल् लम्। 
क्हिए मिं क्वेबै ल्हागिर ङ सोल् योंरिगे, धै क्हिए निसाफमैंइ ङलाइ ल्होरिगे। 
म्हयाबै क्यु धों ङ तप्ररिइमुँ; ह्रोंसए केब्छैंलाइ म्हैदु, तलेबिस्याँ क्हिए ताँमैं ङइ आम्‍लेइमुँ। 
