﻿भजनमैं.
108.
दाऊदइ प्ह्रिबै भजन घ्रि, क्वे घ्रि। ओ परमेश्‍वर, ङए सैंइ क्हिए फिर्न भर थेंइमुँ; छतसि सैं न्होंउँइँले ङ बाजा ह्रादै क्वे प्रिंब्मुँ। 
ओ बीणा नेरो सारङ्गी छोरद्! ङ न्हाँगलाइ छोरब्मुँ। 
ओ याहवेह, ह्रें-ह्रेंमैंए म्हाँजोर ङ क्हिए मिं क्वेब्मुँ; ह्रें-ह्रेंमैंए म्हाँजोर ङ क्हिए मिंर क्वे प्रिंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँया मु भन्दा थेब मुँ; धै क्हिए भर लल् खाँबै ताँ न्हाँम्स्यो समन् फेनेम्। 
ओ परमेश्‍वर, क्हि मु भन्दा क्होवाइ मुँ बिसि ताँन् म्हिमैंने उँइँमिंन्; धै क्हिए छ्याँबै बयन ह्‍युल तिगोंन् तरिगे। 
क्हिजी म्हाँया लब्मैं दु:खउँइँले फ्रेमिंबर क्हिए क्योलो योजी ङि जोगेमिंन्, ङए प्राथना ज्वाफ पिंन्। 
“शकेमलाइ ट्होसि ङइ चुमिंब्मुँ, धै सुक्‍कोतर्बै ब्याँसि च्हैंसि स्यो-स्यो लब्मुँ,” बिसि परमेश्‍वरजी ह्रोंसए पबित्र क्‍ल्‍ह्‍योउँइले बाछा लइमुँ। 
“गिलाद ङल् ग, मनश्शे या ङलन् ग; एफ्राइम ङए मुकुट ग, यहूदा ङए ल्हागिर म्रुँइ छेबै प्हरे धों तब् ग। 
मोआब ङए ल्हागिर यो प्हले ख्रुबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग, एदोमए फिर ङइ ह्रोंसए जुत्ता भ्योंमुँ; पलिश्तए फिर ङ ट्होगों तसि ओरम्।” 
खाबइ ङलाइ किल्‍ला मुँबै सहरर बोमिंब् ङ्‍हे? एदोम समा खाबइ ङ डोरेमिंब् ङ्‍हे? 
ओ परमेश्‍वर, क्हिजीन् ङिलाइ पिवाइ, आङिं वा? तारे ङिए सिपाइमैंने बालु आह्‍या वा? 
शत्तुरमैंने नेल् त्हुमा ङि ल्होमिंन्, तलेबिस्याँ म्हिमैंइ ल्होल् आखाँ! 
परमेश्‍वरउँइँले मत्‍त्रे ङ्योइ ट्होल् खाँब्मुँ, तलेबिस्याँ ङ्योए शत्तुरमैं प्लेवाब खीन् ग। 
