﻿भजनमैं.
102.
दुःख तबै त्हेर लबै प्राथना। दुःख तमा याहवेहने ह्रोंसए दुःख ङेम्। ओ याहवेह, ङए प्राथना थेमिंन्; ल्होमिंन् बिसि लबै प्राथना क्हि ङाँर फेनेरिगे! 
ङए फिर दुःख तमा क्हिए लि ङ ङाँइँले आलोमिंन्! क्हिए न्ह ङ ङाँइ तोमिंन्; धै ङइ ग्वार ह्रिमा ङलाइ युनन् ज्वाफ पिंन्! 
तलेबिस्याँ मिखु धोंले ङए छ्ह ह्‍यारिइमुँ, धै मिए राबइ ख्रोंब् धोंले ङए ह्रिबमैं ख्रोंइमुँ। 
ङए खों छि धोंले ङ्योंलोंसि काराह्‍याइमुँ; धै ङ‍इ चब् चबै या म्‍लेयाम्। 
ङए सैंर ल्हें न्हुँ मुँ, छतसि ङए ज्यु ह्रिब नेरो ट्हुबि मत्‍त्रे तइमुँ। 
क्यु आयोंबै क्‍ल्‍ह्‍योर्बै खोंगों धोंले ङ घ्रिन् तसि टिइमुँ, तोइ आचैल्‍ले फुह्‍याबै धिंर टिबै खोंगों धों ङ तइमुँ; 
न्हरु आखसि ङ आरोल्‍ले टिरिइमुँ; धै धिं फिर्बै थुने फ्रेयाबै नमे धों ङ तइमुँ। 
ङए शत्तुरमैंइ त्हिंतिमिन् ङलाइ स्यारम्; ङलाइ प्ह्रसि निस्युब्मैंइ ङ खै ङहाँल् त्हुइमुँ चमैंया छान् ङ्हाँल् त्हुरिगे बिसि आगुलाइ सराप पिंम्। 
क्हि ह्रिस खबइले चबै सै धोंले ङइ मेब्रो चइमुँ, 
धै मिग्लि कोंबै क्यु थुँइमुँ। तलेबिस्याँ क्हिजी ङलाइ क्वेसि तिराइ भ्योंवाइमुँ। 
ङए छ्ह ङेसार्बै छरि धोंन् तब् ग; ङ छि धोंले ङ्योंलोंयाइमुँ। 
दिलेया ओ याहवेह, क्हि खोंयोंन् बिलै राजगद्दिर टिरिम्; पुस्ता-पुस्ता समा क्हिलाइ मैंरिब्मुँ। 
क्हि राब्मुँ धै सियोनाए फिर ल्हयो खब्मुँ; सियोनाए फिर ल्हयो खबै त्हे तोगोन् ग; तौदिबै त्हे फेखइमुँ। 
सियोन नास तयाल् खाँलेया क्हिए के लबै म्हिमैंइ चर्बै युँममैं म्हाँया लम्; धै चर्बै त्हुलए फिरै या ल्हयो खम्। 
याहवेहए मिंर ताँन् ह्रेंमैं ङ्हिंब्मुँ, पृथ्बीर्बै ताँन् म्रुँमैंइ क्हिए मिं थेब् लब्मुँ। 
तलेबिस्याँ याहवेहजी धबै सियोन बनेमिंब्मुँ; झाइले ह्रोंसइ योंबै मानर खी युब्मुँ। 
दु:ख योंब्मैंइ लबै प्राथना खीजी थेब्मुँ; धै चमैंए प्राथना थेलेया आथेब् धों आल। 
“नुबै क्‍ल्‍ह्‍योर मुँबै ह्रोंसए पबित्र क्ल्ह्‍योउँइँले याहवेहजी क्युरु ङ्ह्‍योइ; खीजी स्वर्गउँइँले पृथ्बीर ङ्ह्‍योइ। 
झेलर च्युथेंब्मैंइ ग्वार ह्रिब खीजी थेइ, धै सिल त्हुबै म्हिमैंलाइ जोगेमिंइ,” बिसि 
तिंयाँ समा आफिबै म्हिमैंइ याहवेहए मिं थेब् लरिगे धै लिउँइँ खबै पुस्तामैंए ल्हागिर चु ताँ प्ह्रिसि थेंरिगे। 
छले सियोनर चमैंइ याहवेहए मिंए बयन लरिगे, धै यरूशलेमर खीए मिं थेब् लरिगे। 
च त्हेर याहवेहए मिं क्वेबर ह्रें-ह्रेंर्बै म्हिमैं नेरो ग्याल्स ग्याल्सर्बै म्हिमैं चर खागु तब्मुँ। 
ङए छ्ह थोदै लमा खीजी ङए भों नुवाइमुँ; धै ङए छ्ह रिंठि लमिंइ। 
छतसि ङइ बिइ, “ओ ङए परमेश्‍वर, आधा बैंसार्न ङलाइ आबोमिंन्।” पुस्ता पुस्ता समा क्हिए बर्षमैं तरिम्! 
स्योंमन् क्हिजी पृथ्बीए जग झोंमिंइ, धै मु क्हिए योजीन् बनेब् ग। 
च सैमैं नास तयाब्मुँ, क्हि बिस्याँ खोंयोंन् बिलै तरिब्मुँ; क्वें धोंले चमैं स्योब तयाब्मुँ। क्वें फेर्दिब् धोंले क्हिजी प्लिसि फेर्दिमिंब्मुँ, धै चमैं ताँन् भ्योंवाब्मुँ। 
दिलेया क्हि बिस्याँ खोंयोंइ आफेर्दि, धै क्हिए छ्ह खोंयोंइ आनु। 
ङिए च्ह-च्हमिमैं क्हिए रक्षा योंसि टिब्मुँ; धै चमैंए प्हसेमैं या तोइ आतल्‍ले क्हिए उँइँर टिरिब्मुँ। 
