﻿भजनमैं.
90.
परमेश्‍वरए म्हि मोशाइ लबै प्राथना घ्रि ओ प्रभु, पुस्ताउँइँले पुस्ता समा ङिए टिबै क्‍ल्‍ह्‍यो क्हि तमिंइमुँ। 
कोंमैं तखब् भन्दा ओंसों, क्हिजी पृथ्बी नेरो ह्‍युल बनेब भन्दा ओंसों, ओंसोंउँइँले लिउँइँ समा क्हिन् परमेश्‍वर ग। 
“ओ म्हिए प्हसेमैं सर एखो!” बिसि क्हिजी म्हिमैं स त्हुलर कोंमिंम्। 
क्हिए ल्हागिर हजार बर्ष घ्रि ह्‍याबै त्हिंइ घ्रि धों मत्‍त्रे ग, धै म्हुँइँसर्बै तिस्याँ मत्‍त्रे धों तब् ग। 
नाँए प्हलें युब् धोंले क्हिजी म्हिमैंलाइ बोयाम्, चमैं न्हाँगर्बै म्‍लोखबै छि धोंब मुँ, 
च न्हाँगर मल्गेमुँ धै थेब् तदै ह्‍यामुँ, ङेसर च ङ्योंलोंसि कारयाम्। 
क्हिए ह्रिसर ङि नास तइमुँ, क्हि थेबै ह्रिस खमा ङि ङ्हिंम्। 
ङिइ लबै छेरन् ङ्हाँबै केमैं क्हिजी ङ्ह्‍योरिइमुँ, ङिए न्होंर्बै आम्रोंबै पापमैं क्हिजी म्रोंरिइमुँ। 
क्हिए थेबै ह्रिसर ङिए ताँन् त्हिंइमैं थोम्; ङिइ ह्रोंसए बर्षमैं दुःखर नुयाम्। 
ङिए छ्ह ङिंच्यु बर्ष मत्‍त्रे ग, भों लस्याँ प्रेच्यु बर्ष सोलै; दिलेया च छ्ह दुःख नेरो न्हुँ लसि थोइ; च त्हिंइमैं युनन् ह्‍याम्, धै ङि सियाम्। 
क्हिए ह्रिस कति ल्हें मुँ बिसि खाबइ क्होइमुँ? क्हिए थेबै ह्रिस क्हिलाइ लल् त्हुबै मान धों तब् ग। 
छतसि ङिइ बुद्धि योंल् खाँरिगे बिसि ङिए छ्ह कति रिंन्ठि मुँ बिसि ङिलाइ लोमिंन्। 
अझै क्हि खोंयों समा ह्रिस खरिमुँ? ओ याहवेह, ह्रोंसए के लब्मैंए फिर ल्हयो खमिंन्! 
ङिए छ्ह तिगोंन् सैं तोंदै निस्योल योंरिगे बिसि क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाजी न्हाँगर्न ङिलाइ छिं ङ्हाँन् लमिंन्। 
कति त्हिंइ समा क्हिजी ङिए फिर दुःख पिंइ, धै कति बर्षमैं आगुइ ङिलाइ ह्रुगुदिइमुँ, च्हगन् ङिलाइ सैं तोंन् लमिंन्। 
क्हिए के लब्मैंने क्हिजी लबै केमैं उँइँमिंन्, धै क्हिजी लबै औदिबै केमैं ङिए सन्‍तानमैंलाइ म्रोंल् पिंन्। 
ङिए याहवेह परमेश्‍वरए आशिक ङिए फिर तरिगे, ङिए योइ लबै केमैं ङिए ल्हागिर छ्याँब् लमिंन्; ङिए योइ लबै केमैं छ्याँब् लमिंन्! 
