﻿भजनमैं.
74.
आसापए मस्किल घ्रि ओ परमेश्‍वर, क्हिजी तले ङिलाइ युगुर्लै पिवाल? ङि क्हिए खर्गर्बै क्युमैं ग। क्हिए ह्रिस तले ङिए फिर मि धोंले लुँइमुँ? 
क्हिजी ओंसोंन् त्हाँबै म्हिमैं मैंमिंन्। क्हिए म्हिमैं तबर क्हिजी ङिलाइ केब्छैं तबउँइँले फ्रेसि पखइ! क्हि टिबै सियोन कों मैंमिंन्। 
शत्तुरमैंइ क्हिए मन्दिरर मुँबै ताँन् सैमैं नास लवाइ! नास तयाबै सहरउँइँ ह्रोंसए खसि ङ्ह्‍योद्! 
क्हिजी ङिने त्होबै क्‍ल्‍ह्‍योर क्हिए शत्तुरमैं ओरइमुँ; ट्होबै चिनु उँइँबै ल्हागिर चमैंइ ह्रोंसए झन्डा क्योइमुँ। 
म्हिइ सिंधुँमैंर तइ थोवाब् धोंले चमैंइ त छेसि क्हिए मन्दिर नास लवाइ। 
चमैंइ ह्रोंसए त नेरो घनइ बुट्टा झोंबै खापामैं त्हुला भुँ लवाइ। 
चमैंइ क्हिए पबित्र क्‍ल्‍ह्‍योर मि त्हवासि नास लवाइ; क्हिए मिं मुँबै क्‍ल्‍ह्‍यो चमैंइ जुठ लवाइ। 
“चमैं ताँनलाइ ङिइ प्लेवाब्मुँ,” बिसि चमैंइ ह्रोंसए सैंर मैंइ; परमेश्‍वरए मिं क्वेबै ह्‍युलर्बै ताँन् क्ल्ह्‍यो चमैंइ ख्रोंवाइ। 
औदिबै चिनुमैं ङिइ तोइ आम्रों; तारे अगमवक्तामैं घ्रि या आचै, धै चु दुःख खोंयों समा तरिब्मुँ बिसि ङि आसे। 
ओ परमेश्‍वर, खोंयों समा शत्तुरमैंइ क्हिलाइ प्ह्रब्मुँ? शत्तुरमैंइ खोंयोंइन क्हिए मिंलाइ स्याररिम्‍म? 
क्हिजी ह्रोंसए यो, ह्रोंसए क्योलो योइ तले तोइ लल् आपिंल? क्वें न्होंउँइँले यो ट्हुइदु धै चमैं नास लमिंन्! 
दिलेया ओ परमेश्‍वर, क्हि स्योंम् ओंनोंन् ङए म्रुँ ग, क्हिजी पृथ्‍बीर मुक्ति पुयुमुँ। 
क्हिजी ह्रोंसए शक्तिजी मा ङ्युँइ ङ्हिंबाँ लवाइ; मा ङ्युँइए न्होंर मुँबै सो प्ह्‍याबै थे-थेबै ङ्हिंन् ङ्हाँबै सैमैंए क्र त्हुला भुँ लवाइ। 
माँ ङ्युँइर टिबै बेल्‍ले ङ्हिंन् ङ्हाँबै लिव्यातनए क्रमैं क्हिजी त्हुला भुँ लवाइ; धै चए से क्यु आयोंबै क्‍ल्‍ह्‍योर टिबै खेदोमैंलाइ क्हिजी चबर पिंइ। 
क्हिजीन् क्युए मुल तिसि स्यों युल् पिंइ; क्हिजी खोंयोंइन युरिबै स्योंमैं ङ्हाह्रमिंइ। 
त्हिंइ क्हिलन् ग, म्हुँइँसै या क्हिलन् ग; त्हिंयाँ नेरो लयाँ क्हिजीन् बनेइ। 
पृथ्‍बीर्बै साँदमैं क्हिजीन् थेंब् ग; ख्वालबै त्हे नेरो खुँबै त्हे क्हिजीन् बनेब् ग। 
ओ याहवेह, शत्तुरमैंइ क्हिलाइ खैले प्ह्रइमुँ, धै मुर्ख म्हिमैंइ क्हिए मिंलाइ स्यारइमुँ बिसि मैंमिंन्। 
तोंगु धों तबै ह्रोंसए म्हिमैंलाइ क्ह्‍योंर्बै खेदोमैं धों तबै दुष्‍टमैंए उँइँर फेल् आपिंन्; आगुइ क्र ओलै आपिंबै क्हिए म्हिमैंलाइ खोंयोंइ आम्‍लेद्। 
ह्‍युलर्बै मिछु खैबै क्‍ल्‍ह्‍योर म्हिसैब्मैंइ प्लिंरिइमुँ, छतसि क्हिजी फैबै बाछा मैंमिंन्। 
आगुइ क्र ओलै आपिंब्मैं फापिसि लिउँइँ तोल् आत्हुरिगे; दुःख योंब्मैं नेरो आयों आख्युब्मैंइ क्हिए मिं थेब लरिगे। 
ओ परमेश्‍वर, रेत्ति, क्हिजी लबै केमैं आगुइ न्होह्रों लल् आपिंन्; आमादुमैंइ त्हिंतिमिन् क्हिलाइन प्ह्ररिमुँ, छतसि मैंन्! 
क्हिए बिरोधीमैं ओरब धै क्हिए शत्तुरमैं प्होंब नेब लदै ह्‍याब आम्‍लेमिंन्! 
