﻿भजनमैं.
66.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबए ल्हागिर भजन, क्वे घ्रि। ओ पृथ्बीर मुँबै तोंन्दोरि सैमैं, सैं तोंदै परमेश्‍वरए जयजय लद्। 
खीए मिं थेब् लसि क्वे प्रिंन्, खीए मान् लदै छेनाले क्वे प्रिंन्! 
“क्हिजी लबै केमैं औदिले छ्याँब मुँ!” बिसि परमेश्‍वरने बिद्। “क्हिए शक्ति बेल्‍ले थेब् मुँ, छतसि क्हिए शत्तुरमैं ङ्हिंसि क्हिए उँइँर कुरम्। 
पृथ्बीर मुँबै तोंन्दोरि सैमैंइ क्हिए प्हले फ्योम्, चमैंइ क्हिलाइन थेब् लदै क्वे प्रिंम्, चमैंइ क्हिए मिं थेब् लदै क्वे प्रिंम्।” तिस्याँदे मैंन् 
खो, परमेश्‍वरजी लबै केमैं ङ्‍ह्‍योद्, म्हिमैंए ल्हागिर खीजी लबै केमैं औदिले छ्याँब् मुँ! 
खीजी मा ङ्युँइर ओबनो क्‍ल्‍ह्‍यो लमिंइ; धै चमैं प्हलेइ प्रसिन् मा ङ्युँइए क्योंज ह्‍याइ। खो, खीजी लबै के ङ्ह्‍योसि ङ्यो सैं तोंले। 
खीजी ह्रोंसए भोंइन खोंयोंन् बिलै ग्याल्स लरिम्, खीजी अरू ह्रेंमैंए फिर ङ्‍ह्‍योरिम्। छतसि खीए बिरोधर राब्मैं थेब् आप्हैंरिगे। तिस्याँदे मैंन् 
ओ ह्रें-ह्रेंर्बै म्हिमैं, ङ्योए परमेश्‍वरए मिंर क्वे प्रिंन्; खीए मिं क्वेब खन्तोदोंर्बै म्हिमैंइ थेरिगे, 
खीजी ङ्योए सो जोगेथेंइमुँ, धै ङ्योए प्हले प्लेल् आपिंइमुँ। 
ओ परमेश्‍वर, क्हिजी ङिए जाँच् लइमुँ, क्हिजी ङि चाँदि धोंले खार्दिइमुँ। 
क्हिजी ङि ङोर फेल् पिंजी; धै ङिए क्होर ल्हिबै ति नोल् पिंइ। 
क्हिजी म्हिमैंलाइ ङिए क्र फिर प्लेल् पिंइ, ङि मि नेरो क्युउँइँले तसि ह्‍याइ, दिलेया क्हिजी छ्याजाल्हुलु तबै क्‍ल्‍ह्‍योर ङि पखमिंइ। 
ङ क्हिए मन्दिरर मिर ख्रोंसि पिंबै ख्रोमैं किंसि खब्मुँ; धै क्हिने लबै भकल पूरा लब्मुँ। 
ङ दुःखर मुँबै त्हेर ङइ क्हिने लबै भकल पूरा लब्मुँ। 
ङइ क्हिए मिंर छोबै खेदोमैं मिर ख्रोंसि ख्रोमैं पिब्मुँ, क्यु साँडेमैं ख्रोंसि ङ ख्रो पिंखब्मुँ; क्ल्या भारामैं नेरो र-बुग्यामैं ङइ क्हिए मिंर ख्रो पिंब्मुँ। तिस्याँदे मैंन् 
परमेश्‍वरलाइ मान लब्मैं, ताँन् खसि थेद्, ङए ल्हागिर खीजी लमिंबै केमैं ङलाइ बिल् पिंन्। 
ङए सुँइ खीने ग्वार ह्रिइ, धै ङए लेइ खीए मिं क्वेइ। 
ङए सैंइ पाप मैंरिस्याँ परमेश्‍रजी ङए ताँ आथेमल। 
दिलेया परमेश्‍वरजी ङए ताँ खैलसे थेमिंइमुँ, खीजी ङए प्राथना छेनाले थेमिंइमुँ। 
परमेश्‍वरए मिं थेब् तरिगे! खीजी ङए प्राथना थेमिंइमुँ, धै खीए खोंयोंइ आनुबै म्हाँया ङउँइँले आस्योइमुँ। 
