﻿भजनमैं.
60.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबए ल्हागिर, “शुशान-एदथ” बिबै भाकार प्रिंब। दाऊदइ अरम-नहरैम नेरो अरम-जोबाहने बालु नेइ, धै योआबइ एसि चजए ब्याँसिर हजार च्युसे ङ्हिं एदोमिमैं सैइ। च त्हेरि दाऊदइ चु मिक्‍ताम लोमिंबै ल्हागिर प्ह्रिइ। ओ परमेश्‍वर, क्हिजी ङि पिवाइमुँ, क्हिजी ङि सग्याँ-प्हुँग्या लवाइमुँ; ङि म्रोंसि क्हि ह्रिस खइमुँ, दिलेया तारेम् क्हि ङि ङाँइ तोमिंनु। 
क्हिजी ङिए ह्‍युललाइ थर्केसि क्ल्हेवाइमुँ। चर्बै होंल्दोंमैं म्यालमिंन्, तलेबिस्याँ च त्हाररिइमुँ। 
क्हिजी ह्रोंसए म्हिमैंए फिर सैदिलै आखाँबै दुःख तल् पिंइमुँ; छलमा क्हिजी ह्रिस खसि ङिलाइ म्हेरबै प्हा थुँल् पिंब् धोंले ङिए प्हलेमैं छेनाले म्हैल् आखाँब् तइमुँ। 
दिलेया मेत्हलेमैं छेब्मैंउँइँले जोगेबै ल्हागिर क्हिलाइ मान लब्मैंए ल्हागिर क्हिजी झन्डा घ्रि क्योमिंइमुँ। तिस्याँदे मैंन् 
क्हिजी म्हाँया लब्मैं दु:खउँइँले फ्रेमिंबर क्हिए क्योलो योजी ङि जोगेमिंन्, ङिए प्राथना ज्वाफ पिंन्! 
“शकेमलाइ ट्होसि ङइ चुमिंब्मुँ, धै सुक्‍कोतर्बै ब्याँसि च्हैंसि स्यो-स्यो लब्मुँ,” बिसि परमेश्‍वरजी ह्रोंसए पबित्र क्‍ल्‍ह्‍योउँइले बिइमुँ। 
“गिलाद ङल् ग, मनश्शे या ङलन् ग; एफ्राइम ङए मुकुट ग, यहूदा ङए ल्हागिर म्रुँइ छेबै प्हरे धों तब् ग। 
मोआब ङए ल्हागिर यो प्हले ख्रुबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग, एदोमए फिर ङइ ह्रोंसए जुत्ता भ्योंमुँ; पलिश्तए फिर ङ ट्होगों तसि ओरम्।” 
खाबइ ङलाइ किल्‍ला मुँबै सहरर बोमिंब् ङ्‍हे? एदोम समा खाबइ ङ डोरेमिंब् ङ्‍हे? 
ओ परमेश्‍वर, क्हिजीन् ङिलाइ पिवाइ, आङिं वा? तारे ङिए सिपाइमैंने बालु आह्‍या वा? 
शत्तुरमैंने नेल् त्हुमा ङि ल्होमिंन्, तलेबिस्याँ म्हिमैंइ ल्होल् आखाँ! 
परमेश्‍वरउँइँले मत्‍त्रे ङ्योइ ट्होल् खाँब्मुँ, तलेबिस्याँ ङ्योए शत्तुरमैं प्लेवाब खीन् ग। 
