﻿भजनमैं.
57.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबलाइ, “नास आलद्” बिबै भाकार चु क्वे प्रिंन्। दाऊद शाऊलउँइँले न्हेयासि उ न्‍होंर होंबै त्हेए बारेर दाऊदइ चु मिक्‍ताम प्ह्रिइ। ङए फिर ल्हयो खमिंन्, ओ परमेश्‍वर, ल्हयो खमिंन्! क्हिए प्हलेर्न ग्वार योंबर ङ खइमुँ; चु दु:ख पिंबै सैंमैं आस्योवान् समा क्हिए प्ह्‍यागोंए न्होंर्न ङइ ग्वार योंब्मुँ। 
ङए ल्हागिर तोन्दोंरि लमिंबै ताँन् भन्दा थेबै परमेश्‍वरनेन् ङइ ग्वार ह्रिइमुँ। 
खीजी स्वर्गउँइँलेन् ङलाइ जोगेमिंब्मुँ; ङलाइ ह्रुगुदिब्मैंलाइ खीजी हौदिब्मुँ। तिस्याँदे मैंन् छले खीजी खीए खोंयोंइ आनुबै म्हाँया नेरो खी भर लल् खाँबै परमेश्‍वर ग बिबै ताँ ङलाइ उँइँमिंब्मुँ। 
ङ सिंहमैं धों तबै म्हिमैंए म्हाँजोर मुँ; म्हिलाइ नास लबै खेदोमैंने ङ टिल् त्हुइमुँ। चुमैंए स बर्षा नेरो मे धों तब मुँ, चुमैंए ले बेल्‍ले छ्यारबै क्होज धों तब मुँ। 
ओ परमेश्‍वर, क्हि मु भन्दा क्होवाइ मुँ बिसि ताँन् म्हिमैंने उँइँमिंन्; धै ह्‍युल् तिगोंन् क्हिए थेबै मिंए बयन तरिगे! 
ङए प्हले क्होसि क्हुरयारिगे बिसि शत्तुरमैंइ जाल तिइमुँ; शोकइ लमा ङए क्र कुरयाइमुँ। ङ प्रल् त्हुबै घ्याँजरे चमैंइ होंल्दों ताइमुँ, दिलेया चमैंइ ताबै होंल्दोंर खेंमैंन् पायाइमुँ। तिस्याँदे मैंन् 
ओ परमेश्‍वर, ङइ क्हिए फिर्न भर लइमुँ, ङइ क्हिए फिर्न भर लइमुँ। छतसि ङ बाजा ह्रादै क्वे प्रिंब्मुँ। 
ओ ङए ज्यु, छोरद्! ओ बीणा नेरो सारङ्गी, क्ह्‍युरल्‍ले कै तेद्! तलेबिस्याँ नाँ न्होंन बिब सेरिगे! 
ओ याहवेह, अरू ह्रेंमैंए म्हाँजोर ङ क्हिए मिं थेब् लब्मुँ; धै ह्‍यु-ह्‍युलर ह्‍यासि क्हिए मिंर क्वे प्रिंब्मुँ। 
तलेबिस्याँ क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँया स्वर्ग भन्दा थेब् मुँ, क्हिजी पोंबै ताँमैं भर लल् खाँब मुँ, धै क्हिए भर लल् खाँबै ताँमैंइ मुन् छुइनेम्। 
ओ परमेश्‍वर, क्हि मु भन्दा क्होवाइ मुँ बिसि ताँन् म्हिमैंने उँइँमिंन्! क्हिए थेबै मिंए बयन ह्‍युल् तिगोंन् तरिगे! 
