﻿भजनमैं.
56.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबलाइ, “ह्रेंगोबै तेरेबिन्थक बिबै सिंधुँर टिबै तोंगु” भाकार प्रिंन्। पलिश्‍तिमैंइ गातर दाऊद क्हाबै बारेर दाऊदइ चु मिक्‍ताम घ्रि प्ह्रिइ। ओ परमेश्‍वर, ङए फिर दयाम्हाँया लमिंन्, तलेबिस्याँ त्हिंइतिमिन् म्हिमैं ङने नेबर खम्; धै चमैंइ ङलाइ ह्रुगुदिम्। 
ङए शत्तुरमैंइ त्हिंइतिमिन् ङलाइ ल्हाम्; ल्हें म्हि ह्रिस उँइँदै ङने नेबर खम्। 
छतसि ङ ङ्हिंमा ङइ क्हिए फिर्न भर थेंम्। 
परमेश्‍वरजी पोंबै ताँमैंए बयन ङ लरिमुँ। खीए फिर्न ङइ भर लइमुँ, छतसि ङ ङ्हिंरिब् आरे। म्हिमैंइ ङलाइ तो लल् खाँमुँ? 
त्हिंइतिमि चमैंइ ङइ पोंबै ताँमैंए उल्टो अर्थ ल्हैदिम्; चमैंइ खोंयोंन् बिलै ङए न्होह्रों लबै ल्हागिर चाँजोमैं लम्। 
ङइ आसेल्‍ले चमैंइ ङए बिरोधर आछ्याँबै चाँजो लम्; चमैंइ ङ प्रबै घ्याँ ङ्ह्‍योमुँ; ङ सैब् बिसि चमैं च्ह्‍याइ टिम्। 
ओ परमेश्‍वर, चमैंइ लबै आछ्याँबै केमैंए दण्ड चमैंलाइ पिंन्; क्हिए ह्रिसर चमैंलाइ क्हुरवाद्! 
ङइ योंबै दुःखए हिसाब-कितब थेंमिंन्, ङए मिग्लि खेरो ह्‍याल् आपिंन्। ङइ योंबै दुःखए हिसाब-कितब क्हिजी आप्ह्रिइमुँ वा? 
ल्होमिंन् बिसि ङइ क्हिने ग्वार ह्रिमा ङए शत्तुरमैं लिग्याँ तोसि न्हेयाब्मुँ। परमेश्‍वरजी खैलसे ङए ख लम् बिब ङइ सेइमुँ। 
परमेश्‍वरजी पोंबै ताँमैंए बयन ङ लरिमुँ। याहवेहजी पोंबै ताँमैंए बयन ङ लरिमुँ। 
ङइ खीए फिर्न भर लइमुँ, छतसि ङ ङ्हिंरिब् आरे। म्हिमैंइ ङलाइ तो लल् खाँमुँ? 
ओ परमेश्‍वर, ङइ क्हिने बालु लबै भकल पूरा लल् त्हुमुँ; क्हिए मिंर ङइ धन्यबादए ख्रो पिंब्मुँ, 
तलेबिस्याँ छ्ह योंब्मैंए फिर परमेश्‍वरए ह्‍वे चारब् धोंले ङए फिरै या क्हिए ह्‍वे चारमिंन्; ङ क्हिए उँइँर छेनाले प्ररिगे बिसि क्हिजी ङए प्हले थुरसि क्हुरल् आपिं, धै कालए सुँउँइँले या क्हिजी ङ फ्रेपखइ। 
