﻿भजनमैं.
55.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबए ल्हागिर बीणा-सारङ्गीं ह्रादै। दाऊदइ प्ह्रिबै मस्किल घ्रि। ओ परमेश्‍वर, ङए प्राथनार क्हिए न्ह तोमिंन्, धै ङइ यो छ्युँ लसि ग्वार ह्रिमा क्हिए लि आलोमिंन्! 
ङए ताँ थेमिंनु धै ङलाइ ज्वाफ पिंन्; ङए सैंर ताँ क्ल्योंसि ङ बेल्‍ले न्हुँ खइमुँ, 
तलेबिस्याँ शत्तुरमैंइ ङलाइ थेबै कैले हौदिम्, धै दुष्‍टमैंइ ङलाइ क्र ओलै आपिं। चमैं ह्रिस खसि ङलाइ दुःख पिंम्; धै ङए फिर खैच्हिजिले पोंम्। 
सिबन् मुँन बिब् मैंसि बेल्‍ले ङ्हिंसि ङ खैता-खैता तइमुँ। 
बेल्‍ले ङ्हिंसि ङ त्हारम्, छतसि ङ रेलै आखाँन् तइमुँ। 
“तोंगुल् धोंले प्ह्‍यागों मुँस्याँ ङ प्हुरह्‍यामल धै भों न्हमल। 
छले ह्रेंगो ह्‍यासि खाबै आरेबै क्‍ल्‍ह्‍योर टिमल। तिस्याँदे मैंन् 
चु थेब नाँ-खैंउँइँले ह्रेंगो ङइ ग्वार योंबै क्ल्ह्‍योर ङ युन्लेन् ह्‍यामल।” 
दुष्‍टमैंइ सहरजरे प्होंब् नेब् नेरो सैब् म्‍लोबै केमैं लब मत्‍त्रे ङइ म्रोंइमुँ, छतसि ओ प्रभु, चमैंए क्युइ घ्रिइ पोंब घ्रिइ आक्होब लवाद्। 
आगुए न्होह्रों लब् बिसि चमैं त्हिंयाँ म्हुँइँस सहरर्बै गाराए फि-फि प्रप्रम्, चमैंए सुँइ आछ्याँबै ताँमैं पोंमुँ; धै चमैंए सैंइ आछ्याँबै चाँजोमैं लम्। 
सहरर आछ्याँबै के लबै दुष्‍टमैं ल्हें मुँ, घ्याँर प्रमैया चमैंइ स्योलिबै ताँमैं पोंसि म्हिलाइ थर्केम्। 
शत्तुरइन म्हि आच्हिसि पिंबै दुःखम् ङइ सैदिल् खाँमला; शत्तुरइन सैबर खस्याँम् चउँइँले ङ लोल् खाँमल, 
दिलेया ङलाइ दुःख पिंबै म्हिम् ङ धों तबै म्हि ङने क्ह्रिबै थुन् ग मुँन। 
म्हिमैंने बालु परमेश्‍वरए धिंर ह्‍यामा ङि ङ्हिंना-ङ्हिंनइन ह्रोंसए सैंर्बै ताँमैं घ्रिइ घ्रिने बिमल। 
थाइ आसेल्‍ले ङए शत्तुरमैं कालए सुँर फेरिगे; सोगोंन् चमैं क्रोंर ह्‍याल् त्हुरिगे; तलेबिस्याँ चमैंए सैंइ आछ्याँबै चाँजो मत्त्रे लम्। 
दिलेया ङ परमेश्‍वरने बिन्ति लमुँ, धै याहवेहजी ङ जोगेमिंब्मुँ। 
न्हाँगर, त्हिंयाँर, ङेसर, कति त्हेर्न बिलै ङए दुःखर ङइ खीने ग्वार ह्रिमा खीजी ङए ताँ थेब्मुँ। 
ल्हें म्हि ङए बिरोधर रासि ङने नेखलेया परमेश्‍वरजीन् ङलाइ चमैंउँइँले फ्रेसि जोगेमिंम्; छतसि चमैंइ ङलाइ तोइ लल् आखाँ। 
खोंयोंन् बिलै राजगद्दिर क्हुँसि ग्याल्स लबै परमेश्‍वरजी ङए ताँ थेसि चमैंलाइ दण्ड पिंब्मुँ। तिस्याँदे मैंन् तलेबिस्याँ चमैं परमेश्‍वर म्रोंसि आङ्हिं, धै चमैंइ खेंमैंए आछ्याँबै बानि ब्योरै या खोंयोंइ आपि। 
ङए थुइ ह्रोंसने क्ह्रिबै थुमैंए फिर्न खैच्हिजी लइ; छले चइ ह्रोंसइ फैबै बाछा फुवाइ। 
चइ सुँइ लिरिक्‍क लमल, दिलेया चए सैं आछ्याँब मुँल; चइ ङ्याँ ह्‍याल्‍ले आथेलै थेथे ङ्हाँन्ले ताँ पोंमल, छले स्युट्‍टले पोंसि सेलाँइ धोंले चइ न्होह्रों लमल। 
क्हिए दुःखए ताँमैं याहवेहने बिद्, धै खीजी क्हि ख्वेब्मुँ; खीजी ठिक के लब्मैंलाइ खोंयोंइ नास तल् पिंरिब् आरे। 
दिलेया ओ परमेश्‍वर, क्हिजी दुष्‍टमैं नास तबै होंल्दोंर भ्योंवाब्मुँ; म्हि सैब्मैं नेरो छलु म्हिलु लब्मैं आधा बैंसर्न सियाब्मुँ। दिलेया ङइ बिस्याँ क्हिए फिर्न भर थेंइमुँ। 
