﻿भजनमैं.
43.
ओ परमेश्‍वर, ङने तोइ छ्याब् आरे बिमिंन्, धै क्हिजी बिब् आङिंबै ह्रेंमैंए बिरोधर ङए ख लसि पोंमिंन्, छलु म्हिलु लब्मैं नेरो दुष्‍ट म्हिमैंउँइँले ङलाइ जोगेमिंन्! 
तलेबिस्याँ, ओ परमेश्‍वर, क्हिए प्हलेर्न ङइ ग्वार योंम्। ङलाइ तले पिवाल? शत्तुरमैंए योर फेसि ङ तले क्रोप्ररिल् त्हुइमुँ? 
क्हिए क्ह्रोंसेंन्बै ताँमैं ङने बिमिंसि क्हिए चारबै ह्‍वे उँइँमिंन्; चमैंइन ङ डोरेरिगे; धै क्हिए पबित्र कोंर क्हि टिबै क्‍ल्‍ह्‍योर ङ फेनेल् योंरिगे। 
ओ परमेश्‍वर, ङए परमेश्‍वर, छलस्याँ क्हिए मिंर ख्रो पिंबै क्ल्ह्‍योर ङ फेनेब्मुँ, धै ङए सैं तोंन् लबै परमेश्‍वरए मिंर ङइ बीणा ह्रादै क्हिए क्वे प्रिंब्मुँ। 
ओ ङए सैं, क्हि तले आतोंल? ओ ङए खों, क्हि तले च्हतर्ले आदेल? क्हिए आशा परमेश्‍वरने थेंन्; तलेबिस्याँ खी ङलाइ मुक्‍ति पिंबै परमेश्‍वर ग। छतसि ङ अझै खीलाइना थेब् लब्मुँ। 
